Роҳро ёфтан: Донистани иродаи Худо
Ва ҳангоме ки абр аз хаймаи ҷамъомад бардошта шуд, баъд аз он банӣ-Исроил сафар карданд; ва дар ҷое ки абр истод, дар он ҷо банӣ-Исроил хаймаҳои худро заданд. Ададҳо 9:17 KJV
Яке аз дарсҳои муфидтарин, ки мо метавонем аз банӣ-Исроил ҳангоми сафарашон аз Миср ба Сарзамини ваъдашуда омӯзем, ба тарзи роҳнамоии онҳо аз ҷониби Худованд дахл дорад. Ҳарчанд онҳо роҳро намедонистанд, Худо медонист – ва Ӯ бо онҳо буд. Абре, ки бар хаймаи ҷамъомад қарор дошт, ҳузури Ӯро рӯзу шаб нишон медод. Масъулияти мардум танҳо нигоҳ кардан ва мушоҳида кардани он рамзи ҳузури Ӯ буд. Агар абр меистод, урдугоҳ бояд дар ҷои худ мемонд; агар абр ба ҳаракат медаромад, вақти он расида буд, ки онҳо ҷамъоварӣ кунанд ва пайравӣ кунанд.
Фосилаи вақт ҳеҷ гоҳ муайян карда нашуда буд. Онҳо метавонанд дар як ҷо ду рӯз, як моҳ ё як сол бимонанд (Ададҳо 9:22). Пеш аз ҳаракати абр ҳаракат кардан бефоида мебуд, зеро онҳо намедонистанд, ки кадом самтро интихоб кунанд! Аммо, ҳангоми ҳаракати абр дар ҷои худ мондан беақлӣ мебуд, зеро ин маънои онро дошт, ки онҳо ҳузури Худовандро рад мекунанд.
Аксар вақт мо тасаввур мекунем, ки роҳро медонем, аммо ин тавр нест. Мисли банӣ-Исроил, ки ҳар рӯз абрро тафтиш мекарданд, мо бояд барои роҳнамоӣ ба Худованд нигоҳ кунем. Агар мо доимо ба Ӯ такя накунем, мо метавонем роҳнамоии Ӯро аз даст диҳем. Ҳамон тавре ки Худованд роҳеро, ки онҳо бояд тай мекарданд, интихоб кард, мо низ бояд ба Ӯ иҷозат диҳем, ки роҳро барои мо интихоб кунад. Иродаи худи мо бояд ба иродаи Ӯ супурда шавад. Барои банӣ-Исроил, роҳнамоӣ на ҳамеша қулай буда метавонист.
Баъзе ҷойҳо шояд гуворо менамуданд, аммо баъд Худованд онҳоро ба ҳаракат даровард. Дар дигар мавридҳо онҳо метавонистанд бетоқат шаванд, вақте ки абр дар ҷои худ меистод ва онҳо мехостанд ҳаракат кунанд. Шояд аз ҳама бадтар он буд, ки абр шабона ба ҳаракат медаромад. Кӣ мехост он вақт ба бастабандӣ шурӯъ кунад?
Дилҳои мо фарқ надоранд. Даъватҳои Худованд на ҳамеша ба мо қулай метобанд. Мо метавонем ҳамон бетоқатӣ ё нохоҳиро нишон диҳем, ки онҳо нишон доданд. Итоаткорӣ унсури калидӣ аст, омӯхтани мондан ё ҳаракат кардан, чунон ки Ӯ роҳнамоӣ мекунад – зеро Ӯ ҳамеша беҳтар медонад.
Ҳаёти имон ҳеҷ гоҳ бе мушкилот нест, аммо кӯмак ҳеҷ гоҳ дур нест. Он доимо интизории Худовандро барои роҳнамоӣ талаб мекунад. Ҳама нақшаҳои инсонии мо бояд «агар Худо хоҳад» бошанд. Дар хотир доред, ки банӣ-Исроил ҳатто барои фардо нақша гирифта наметавонистанд!
Оё мо намедонем, ки чӣ кор кунем? Исо гуфт: «Ман Роҳ ҳастам» (Юҳанно 14:6). Мо бояд бо Ӯ биравем – ва вақте ки ин корро мекунем, хоҳем фаҳмид, ки Ӯ ба ҳама чизҳои ночиз ғамхорӣ мекунад.
Ва чунин шуд, ки вақте абр чанд рӯз бар хаймаи ҷамъомад буд; мувофиқи фармони Худованд онҳо дар хаймаҳои худ монданд, ва мувофиқи фармони Худованд онҳо сафар карданд. Ададҳо 9:20
