Се фикр барои Соли Нав
Орзуҳо барои соли нави хушбахтона дар ҳама ҷо шунида мешаванд. Бешубҳа, шумо худатонро интизоред. Ҳама интизоранд.
Аммо танҳо орзу кардан онро ба амал намеорад. Шумо бояд чизеро анҷом диҳед агар шумо дар соли нав хушбахтӣ ва шодии ҳақиқӣ хоҳед.
Гуфта шудааст, ки барои хушбахтӣ се чизи муҳим вуҷуд дорад: (1) касеро дӯст доштан (2) коре кардан (3) чизеро умед кардан
Касеро дӯст доштан
Дӯст доштани касе, ки моро дӯст медорад, осон аст. Шунидани он ки мо аз ҷониби онҳое, ки ба мо азизанд, дӯст дошта мешавем, дилгармкунанда аст. Баён кардани эҳсосоти худ нисбат ба онҳое, ки ба мо ғамхорӣ мекунанд, шодии ҳақиқӣ аст.
Касе ҳаст, ки моро дӯст дошт, вақте ки дар мо ҳеҷ чизи зебое набуд. Вақте ки мо гунаҳкорони тавбанакарда будем, аз Худо дур будем ва ҳатто ба Ӯ ғамхорӣ намекардем, Ӯ ба ҳар ҳол моро дӯст дошт ва Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи мо (Румиён 5:8) таъмин кард.
Ҳамаи инсоният бояд аз гуноҳ наҷот ёбад. Масеҳ ин наҷотро тавассути марги Худ дар салибтаъмин кард. Ӯ нархро тавассути рехтани хуни гаронбаҳои Худ (Эфсӯсиён 1:7) пардохт кард.
Танҳо тавассути имон ба кори анҷомёфтаи Худованд Исо дар салиб мо метавонем муҳаббати Ӯро нисбат ба худ дарк кунем. Танҳо он вақт мо метавонем инро баён кунем:
«Мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт» (1 Юҳанно 4:19).
Худо аз ҳама бештар сазовори муҳаббати мост. Ҳар рӯз ва дар тамоми соли нав, мо бояд ба Худо бигӯем, ки мо Ӯро дӯст медорем.
Коре кардан
Худо ба ҳеҷ кас иҷозат намедиҳад, ки барои наҷот кор кунад, зеро:
«Ин атои Худост, на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9).
Вақте ки мо наҷот ёфтем, бисёр корҳое ҳастанд, ки мо метавонем барои писандидани Ӯ анҷом диҳем, ва ин хоҳиши ягонаи мо мегардад (2 Қӯринтиён 5:15).
Ӯ аз мо хоҳиш кардааст, ки пеш аз ҳама якдигарро дӯст дорем, чунон ки Ӯ моро дӯст доштааст (Юҳанно 14:34). Мо инчунин имтиёзи дуо гуфтан ва шукргузорӣ ба Худодорем.
Ғайр аз ин, Ӯ мехоҳад, ки мо шоҳиди файзи наҷотбахши Ӯ ба ҳамаи атрофиён бошем. Ӯ инчунин мехоҳад, ки мо:
«Ба ҳама некӣ кунед, хусусан ба онҳое, ки аз хонаводаи имон мебошанд» (Ғалотиён 6:10).
Ниҳоят, Ӯ мехоҳад, ки мо Каломи Ӯро, Китоби Муқаддасро, ки барои рушди рӯҳонии мо хеле зарур аст, бихонем (1 Петрус 2:2).
Ҳар қадаре ки мо Китоби Муқаддасро бештар омӯзем, Ӯ ҳамон қадар бештар ба мо ошкор хоҳад кард, ки нақшаҳои Ӯ барои ҳаёти мочистанд.
Чизеро умед кардан
Мо медонем, ки агар мо чизеро интизор бошем, вақт тезтар мегузарад. Масеҳиён бузургтарин ҳодисаро интизоранд:
бозгашти Худованд барои бурдани онҳо бо Ӯ дар осмон.
Худованд ваъда дод: «Агар ман равам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, боз меоям ва шуморо назди Худ қабул мекунам; то ки дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ бошед» (Юҳанно 14:3).
Оё шумо барои рафтан омодаед, ё вақте ки Ӯ меояд, шумо қафо мемонед?
Барои шумо ё каси дигар бефоида аст, ки соли нави хушбахтонаро орзу кунед, бе он ки дар бораи муносибати худ бо Худочизеро анҷом диҳед.
Агар шумо ба ин чизҳо диққат диҳед ва онҳоро дар ҳаёти худ татбиқ кунед, шумо аз соли нави воқеан хушбахтонабоварӣ ҳосил хоҳед кард. — Д.Л.П.
