Дар ин рӯзҳои охир хатари хеле воқеӣ ба фарзандони Худо таҳдид мекунад, ки хеле маккорона ва аз ин рӯ хатарноктар аст. Ин танбалии рӯҳонӣ аст. Дар замонҳои қадим, вақте ки эътирофи Масеҳ боиси аз даст додани тамоми дороиҳо ва эҳтимолан худи ҳаёт мегардид, ин хатар қариб вуҷуд надошт. Хатар он қадар воқеӣ ва бузург буд, ки инсон бояд пеш аз қабул кардани он ҷиддӣ мебуд.
Аммо дар масеҳият умуман ҳамаи ин акнун гузаштааст, ҳар як инсон чӣ тавре ки мехоҳад фикр мекунад ва бовар мекунад, ва ҳеҷ кас ба он аҳамият намедиҳад. Ва бо вуҷуди ин, дар ҳоле ки таъқибот дар ҷаҳони ғарб қариб қатъ шудааст, чӣ гуна аст, ки ин қадар кам масеҳиёнро вомехӯрем, ки мисли ҳавворӣ Павлус, омодаанд ҳама чизро тарк кунанд, то «Масеҳро ба даст оранд»?
Бисёриҳо роҳи масеҳии худро пур аз ғайрат ва хеле майли кор кардан барои Масеҳ оғоз карданд, аммо каме-каме муҳаббати аввалия коҳиш ёфт ва тадриҷан рӯҳи хоб онҳоро фаро гирифт, ва онҳо дар ниҳоят қаноатманданд, ки зиндагӣ кунанд, бешубҳа бо ҳаёти зоҳиран беайб, аммо бидуни «дили ҳақиқӣ барои Масеҳ». Ӯ дигар ягона объекти муҳаббати онҳо нест, ва баъзан фарқияти байни онҳо (гарчанде ки онҳо имондорони ҳақиқӣ бошанд) ва мардуми дунёро дарк кардан душвор аст.
Оё сабаби ин коҳиши ғамангезро дар «танбалии рӯҳонӣ» ёфтан мумкин нест? Рӯҳи Худо аз ин хатари ҷиддӣ бехабар намондааст, зеро танҳо дар китоби Масалҳо тақрибан 24 оят дар бораи танбалӣ ва оқибатҳои он ёфт мешавад, ва чӣ қадар вақт имондор, мустақиман ё ғайримустақим, ба саъю кӯшиш даъват карда намешавад?
Беэътиноӣ ба дуо
Аммо акнун биёед бубинем, ки оё мо наметавонем сабаби аввалия ё ҷанини ин бемории даҳшатноки рӯҳониро дар ҳаёти масеҳӣ пайдо кунем, ки худи ҳаёти имондорро мекашад ва тамоми шаҳодати ҳақиқиро барои Масеҳ комилан нобуд мекунад.
Ман бовар дорам, ки оғози ҳамаи коҳишҳо ин аст беэътиноӣ ба дуо. Дар қариб ҳамаи номаҳо мо мебинем, ки Рӯҳ аҳамияти бузурги дуоро бо чунин суханон таъкид мекунад; «Дар дуо истодагарӣ кунед»; «Ҳамеша бо тамоми дуо дуо кунед»; «Дар дуо истодагарӣ кунед ва ҳушёр бошед»; «Беист дуо кунед». Мо мехонем, ки Худованди мубораки мо, дар тӯли сеюним соли хидмати оммавии худ, пайваста дар дуо буд, ва дар як маврид ба мо гуфта мешавад, ки Ӯ тамоми шаб дар дуо ба Худо истодагарӣ кард. Ва дар шаби хиёнати Ӯ, дар кӯҳи Зайтун, Ӯ борҳо ва борҳо дуо кард, то дар ниҳоят, дар ҳолати изтироб буда, бо ҷиддият бештар дуо кард, ва арақи Ӯ мисли қатраҳои бузурги хун ба замин меафтод. Агар он Марди муборак, Бегуноҳ, Намунаи бузурги мо, ин қадар зарурати дуоро дарк мекард, чӣ қадар бузург бояд ниёзи мо бошад!
Беэътиноӣ ба Навиштаҳо
Қадами навбатӣ дар роҳи поёнравӣ ин хоҳад буд беэътиноӣ ба Навиштаҳо. Вақте ки, пас аз марги Мусо, Худованд Еҳушаъро дар бораи роҳи ӯ дар роҳнамоии мардум ба замин дастур дод, Ӯ гуфт:
«Ин китоби шариат аз даҳони ту дур нашавад, балки дар он шабу рӯз мулоҳиза кун».
Ғайр аз ин, фармон дода шуд, ки дар рӯзҳои оянда, вақте ки мардум хоҳиш кунанд, ки подшоҳеро мисли миллатҳои атрофи худ таъин кунанд, ӯ бояд танҳо марди интихоби Худо бошад, ва вақте ки ӯ бар тахти салтанат нишинад, нусхаи шариат барои худаш нависад; ки он бо ӯ бошад, то ӯ тамоми рӯзҳои ҳаёташ дар он бихонад, ва ба ин васила тарси Худованд Худои худро омӯзад. Дар тамоми шариат ва пайғамбарон пайваста аз Каломи Худованд ёдоварӣ мешавад, дар ҳоле ки дар Забур ба мо пайваста аз баракатҳое, ки аз омӯзиш ва мулоҳизаи қонунҳо ва шаҳодатҳои Худо бармеоянд, ёдоварӣ мешавад. Вақте ки Худованди мубораки мо аз ҷониби иблис васваса шуд, Ӯ ӯро танҳо бо шамшери Рӯҳ, Каломи Худо, муқобилат кард ва мағлуб кард. Вақте ки аз ҷониби китобдонон ва фарисиён муқобилат карда шуд, ҷавоби доимии Ӯ ин буд: «Навишта чӣ мегӯяд?»
Ҳавворӣ Павлус ба Тимотиюс чунин менависад:
«Аз кӯдакӣ ту Навиштаҳои муқаддасро медонистӣ, ки қодиранд туро доно гардонанд».
Петрус, дар номаи аввалини худ, мегӯяд:
«Мисли кӯдакони навзод шири софи Каломро орзу кунед, то аз он афзоиш ёбед».
Ва баъдтар, ба онҳое, ки «имони гаронбаҳоеро мисли мо ба даст овардаанд», менависад, ӯ бо ҷиддият онҳоро аз хатари бепарвоӣ дар роҳи масеҳӣ ҳушдор медиҳад, то ки онҳо дар дониши Худованди мо Исои Масеҳ бесамар ва бенатиҷа нашаванд, ва кӯшиш мекунад, ки онҳоро бо ёдоварӣ аз ин чизҳо ба ҳаракат дарорад.
Мутобиқат ба ҷаҳон
Аз ин чанд мисол мо аҳамияти бузурги хондан ва мулоҳиза кардан дар бораи Навиштаҳои муқаддас, Каломи Худоро мебинем; зеро беэътиноӣ ба ин тадриҷан ҷони танбалро ба қадами сеюми коҳиш, яъне мутобиқат ба ҷаҳон ва аз даст додани он ҷудоӣ, ки дар Навиштаҳо ин қадар сахт таъкид шудааст, мебарад. Иқтибос овардани бисёр Навиштаҳо барои исботи ин осон буд, аммо қариб зарур нест.
Насиҳати ниҳоӣ
Ман танҳо як ё ду ҷумла аз Юҳанно 17 илова мекунам;
«Онҳо аз ҷаҳон нестанд, чунон ки Ман аз ҷаҳон нестам»; «Падари муқаддас, онҳоеро, ки ба Ман додаӣ, ба воситаи номи Худат нигоҳ дор».
Бародарони азиз, мо акнун дар рӯзҳои охир қарор дорем, ва суханони Худованди мубораки мо дар гӯшҳои мо торафт равшантар садо медиҳанд; «Албатта, Ман ба зудӣ меоям»; пас биёед ба он чизе ки шогирди маҳбуби Ӯ Юҳанно мегӯяд, бо ҷиддият бештар гӯш диҳем:
«Ва акнун, эй фарзандони хурдсол, дар Ӯ бимонед: то вақте ки Ӯ зоҳир шавад, мо эътимод дошта бошем, ва дар омадани Ӯ аз Ӯ шарм надорем».
