«Худо дар миёни вай аст, вай такон нахоҳад хӯрд; Худо ба вай ҳангоми дамидани субҳ ёрӣ хоҳад дод» (Забур 46:5 NASB). «Такон нахоҳад хӯрд» — чӣ эъломияи илҳомбахше! Оё барои мо, ки ба осонӣ аз чизҳои заминӣ такон мехӯрем, имкон дорад, ки ба нуқтае бирасем, ки ҳеҷ чиз моро халалдор накунад ё сулҳи моро вайрон накунад? Ҷавоб ҳа аст, ва ҳавворӣ Павлус инро медонист. Вақте ки ӯ ба Ерусалим мерафт, Рӯҳи Муқаддас ӯро огоҳ кард, ки «зиндон ва сахтиҳо» (Аъмол 20:23) ӯро интизоранд. Аммо ӯ метавонист бо пирӯзӣ бигӯяд: «Аммо ҳеҷ яке аз ин чизҳо маро такон намедиҳад» (Аъмол 20:24 KJV).
Ҳар чизе, ки дар ҳаёт ва таҷрибаи Павлус метавонист халалдор шавад, аллакай такон хӯрда буд, ва ӯ дигар ҳаёт ё ягон моликияти худро дорои арзиши заминӣ намедонист. Ва агар мо танҳо ба Худо иҷозат диҳем, ки бо мо мувофиқи иродаи Худ амал кунад, мо метавонем ба ҳамин нуқта бирасем. Он гоҳ, мисли Павлус, на фишор ва шиддати чизҳои хурд ва на озмоишҳои бузург ва сангини ҳаёт қудрати кофӣ нахоҳанд дошт, ки моро аз «сулҳи Худо, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст» (Филиппиён 4:7) такон диҳанд. Худо ин сулҳро мероси онҳое эълон мекунад, ки танҳо ба Ӯ такя карданро омӯхтаанд.
«Ба он ки ғолиб ояд, ӯро сутуне дар маъбади Худои Худ хоҳам сохт. Ӯ дигар ҳеҷ гоҳ аз он берун нахоҳад рафт» (Ваҳй 3:12). Мисли сутун дар хонаи Худо бетағйир шудан чунон ҳадафи арзандаест, ки мо бо хурсандӣ ҳамаи озмоишҳои заруриро, ки моро ба он ҷо мебаранд, таҳаммул хоҳем кард!
Вақте ки Худо маркази салтанат ё шаҳр аст, Ӯ онро қавӣ месозад «мисли кӯҳи Сион, ки такон хӯрда наметавонад» (Забур 125:1). Ва вақте ки Худо маркази ҷон аст, ҳарчанд офатҳо аз ҳар тараф ҷамъ шаванд ва мисли мавҷҳои баҳр ғурриш кунанд, дар дохил оромӣ доимӣ вуҷуд дорад. Ҷаҳон ин гуна сулҳро на дода метавонад ва на гирифта. Чӣ чиз боис мешавад, ки одамон имрӯз мисли баргҳо дар аввалин нишонаи хатар такон хӯранд? Ин танҳо набудани Худо дар ҷони онҳо ва доштани ҷаҳон дар дилҳои онҳост.
«Онҳое, ки ба Худованд таваккал мекунанд, мисли кӯҳи Сион ҳастанд, ки такон хӯрда наметавонад, балки то абад пойдор мемонад» (Забур 125:1). Як нусхаи қадимии шотландӣ аз ин забур вуҷуд дорад, ки хуни моро мисли оҳан мустаҳкам мекунад:
Кӣ ба Худо бо эътимоди доимӣ часпидааст Мисли кӯҳи Сион ӯ рост истодааст, Ва кӣ такон намехӯрад, на меларзад, Балки то абад мисли пӯлод қавӣ меистад! Номаълум
