Ман мехоҳам, ки хуб ба итмом расонам; ман мехоҳам, ки дар ин мусобиқа ғолиб оям Ҳанӯз такя ба... файзи аҷиби Ӯ дорам. Ман мехоҳам, ки чанд милҳои охирини ман шаҳодат диҳанд, ки Худо ҳеҷ гоҳ ноком намешавад. Ман намехоҳам, ки ин қадар наздик ба хатти марра афтам – Ман мехоҳам, ки хуб ба итмом расонам!
Суханони ин суруд, бо иҷозати Стив ва Энни Чапман истифода шудаанд, як нуктаи ҷолибро ифода мекунанд, ки аксари мо масеҳиёни солхӯрда эҳтимол дар бораи он бисёр фикр намекунем, ҳарчанд бояд фикр кунем. Танҳо аз он сабаб, ки мо шояд солҳои зиёд ба Худованд наздик роҳ рафта бошем, ҳеҷ кафолате нест, ки мо лағжида, ба васваса нахоҳем афтод ё ҳатто гумроҳ нахоҳем шуд. Ин нақора бояд дуои ҳар яки мо, ки солхӯрдаем, бошад.
Имондорон бо фарзандон мунтазам ба Худованд илтиҷо мекунанд [самимона хоҳиш мекунанд], ки фарзандони хурдсоли онҳо аз роҳҳои тарбияи худ рӯй нагардонанд ва Наҷотдиҳандаро тарк накунанд. Ин комилан дуруст ва мувофиқ аст. Ғайр аз ин, шунидани дуои фарзандони масеҳӣ, ҷавону пир, барои волидони худ ва солхӯрдагони калисои маҳаллӣ низ хуб мебуд. Ин дархости муҳим бояд карда шавад, то ки мо, ки солхӯрдаем, пас аз солҳои зиёд – ҳатто даҳсолаҳо – дар роҳи танг роҳ рафтан гумроҳ нашавем.
Таҷрибаҳои ғамангез
Азбаски мо солҳои зиёд аз хидмат ва намунаи як пири ҷамъомад баҳравар будем, дидани ӯ ҳоло дард мекунад: дар дунё, моддигаро, талоқ гирифта ва пеш аз ҷудоӣ ва баъд аз он бевафо будааст. Як ҷуфти дигар, ҷавонтар, ки дар муҳити масеҳӣ ба воя расида буданд ва дар имон устувор буданд, хушбахтона издивоҷ карданд ва муҳаббати худро ба Масеҳ якҷоя мубодила карданд. Аммо ҳоло онҳо алоҳида зиндагӣ мекунанд, дигар «ба таври шоистаи Худованд барои ҳама писанд омадан, дар ҳар кори нек самаровар будан ва дар дониши Худо афзоиш ёфтан» (Қӯлассиён 1:10 KJV) роҳ намераванд. Ва ин чизи нав нест; ҳикояҳои ғамангез дар бораи бисёриҳо метавонанд идома ёбанд.
Намунаи Китоби Муқаддас
Ҳамчун танҳо як намуна аз бисёриҳо дар Навиштаҳо, Ҳизқиёро баррасӣ кунед. Ӯро дар солномаҳои таърихи дунявӣ ва библиявӣ ҳамчун подшоҳи бузург пайдо кардан мумкин аст. Аз ҷониби модари худотарс тарбия ёфта, ӯ ҳамчун пайрави содиқи Худои худ оғоз кард ва он чиро, ки дар назари Худованд дуруст буд, анҷом дод (2 Подшоҳон 18:2). Ӯ аз намунаи бобои худ, шоҳ Довуд, ки «меъёрро муқаррар карда буд» дар будани марде мувофиқи дили Худо (Аъмол 13:22) пайравӣ кард. Аъмоли пурқудрати Ҳизқиё дар бозсозии ибодати маъбад, дур кардани халқи худ аз бутҳо ва истодан барои Худованди худ ба таври аҷиб намунавӣ [қобили ситоиш] буданд. Имони бепоёни ӯ ба Худо шаҳри ӯро аз нобудӣ наҷот дод (2 Вақоеънома 32:1-22) ва гиряи ӯ дар назди Қодир ба ӯ имкон дод, ки аз бемории марговар шифо ёбад (2 Подшоҳон 20:1-11).
Каломи Худо нишон медиҳад, ки Ҳизқиё хуб истодагарӣ карда, Худоро хушнуд кардааст. Он бисёр дастовардҳои ин подшоҳи бузургро (2 Подшоҳон 20:20) ва шарафҳои баландеро, ки мардум ҳангоми маргаш ба ӯ доданд, сабт мекунад: «Ва Ҳизқиё бо падарони худ хобид, ва ӯро дар бузургтарин қабрҳои писарони Довуд дафн карданд; ва тамоми Яҳудо ва сокинони Ерусалим ҳангоми маргаш ӯро эҳтиром карданд» (2 Вақоеънома 32:33). Мо метавонем имон, фурӯтанӣ ва дастовардҳои ин марди бузургро дар нимаи аввали ҳукмронии ӯ эътироф кунем. Аммо, чунин ба назар мерасад, ки вақте мо ба понздаҳ соли охирини ӯ назар мекунем, ӯ хуб ба итмом нарасонд.
Бигзор Навиштаҳо дар бораи ин масъала сухан гӯянд. Пас аз шифо ёфтан аз бемории худ, 2 Вақоеънома 32:25 сабт мекунад:
Аммо Ҳизқиё мувофиқи некие, ки ба ӯ карда шуд, ҷавоб надод; зеро дили ӯ баланд шуд.
Ӯро бо ситоишҳо барои он чи Худо карда буд (барои шифо додани ӯ ва инчунин барои бозгашти офтоб) фаро гирифта буданд, ӯ аз ҷониби Худованд озмуда шуд, то бубинад, ки дар дили ӯ чӣ буд. Ӯ дар озмоиш ноком шуд – зоҳиран дар охири умраш «худтаъминкунанда» шуд (2 Подшоҳон 20:12-19; 2 Вақоеънома 32:27-29). Ҳарчанд Худо ба ӯ ин қадар чизҳоро дода буд, чунин ба назар мерасад, ки ӯ барои он чи Худованд барои ӯ карда буд, беасос қарз гирифт. Сабти муқаддас нишон медиҳад, ки: «ӯ барои худ хазинаҳо барои нуқра, ва барои тилло, ва барои сангҳои қиматбаҳо, ва барои хушбӯйҳо, ва барои сипарҳо, ва барои ҳама гуна ҷавоҳироти зебо; инчунин анборҳо барои афзоиши ғалла, ва шароб, ва равған; ва оғилҳо барои ҳама гуна чорпоён, ва қафасҳо барои рамаҳо сохт. Ғайр аз ин ӯ барои худ шаҳрҳо, ва моликияти рамаҳо ва галаҳоро фаровон таъмин кард.»
Одамони печида барои фарзандони худ намунаҳои бад мегузоранд
Маҳз дар понздаҳ соли охирини худ Ҳизқиё фарзандеро ба дунё овард, ки баъд аз ӯ ҳукмронӣ мекард, писаре, ки яке аз подшоҳони бадтарини Яҳудо шуд. Оё Манашше намунаи беэътиноӣ – ё комилан рад кардани – Худои падарони худро аз модари бад ва падари мағрур гирифт? Барои волидони худотарс дидани гумроҳ шудани фарзандони худ ба қадри кофӣ душвор аст – чӣ қадар даҳшатнок аст барои имондорони гумроҳшуда, вақте ки намунаи худи онҳо сабаби исёни фарзандони онҳо мегардад. Хоҳ дар замони Ҳизқиё бошад, хоҳ ҳоло, натиҷаҳо ногузир якхелаанд.
«Худовандо, лутфан моро нигоҳ дор, то ки мо хуб ба итмом расонем!»
Нигаронӣ барои мо, ки дар синни нафақа ҳастем, ин аст: Мо ҳанӯз ҳам метавонем худро дар нигоҳубини Ӯ, ки дар мо ҳам хоҳиш ва ҳам амалро мувофиқи иродаи неки худ ба вуҷуд меорад, нигоҳ дошта натавонем (Филиппиён 2:13). Мисли Ҳизқиё ва баъзе ҳамзамонони мо, мо метавонем наздик ба хатти марра афтем. Дуои мо бояд ин бошад – бо дигарон низ барои мо пиронсолон дуо кунанд – ки мо, барои ҷалоли Худованд, ба Наҷотдиҳанда наздик бимонем, барои дигарон баракат бошем ва, аз ҳама муҳим, ки мо «хуб ба итмом расонем.»
