Шояд шумо таблиғоти автобусҳои шаҳрҳои Англия, Аврупо ва Амрикои Шимолиро надида бошед, ки мегӯянд: «Эҳтимол Худо нест». Ин як изҳороти аҷибест, ки аз ҷониби атеистон ва дунявиён ба таври васеъ эълон шудааст, зеро он «эҳтимолияти» шубҳаро ҳатто дар зеҳни як шахси эътирофшудаи беимон нишон медиҳад. Ибораи «Эҳтимол Худо нест»-ро ба таври дигар метавон чунин баён кард: «Эҳтимол Худо ҳаст». Пас, ин саволест, ки ҳар як шахс бояд ба он ҷавоб диҳад: «Оё Худо ҳаст?»
Агар Худо набошад, роҳи дарёфти ҷавоб ба ин савол вуҷуд надорад! Чизе, ки вуҷуд надорад, наметавонад мавҷуд набудани худро исбот кунад. Кӯшиши исботи мавҷуд набудани он танҳо метавонад мавҷудияти онро исбот кунад. Барои намунаи ин принсип, биёед як калимаро ихтироъ кунем ва бигӯем, ки чунин чизе ба монанди «смоотл» вуҷуд надорад. 1 Чӣ тавр мо метавонем чунин изҳоротро баён кунем? Барои гуфтани он ки «смоотл» вуҷуд надорад, мо бояд тавонем тасвир кунем, ки он чӣ буда метавонад. Сипас, мо бояд ҷаҳонро ҷустуҷӯ кунем, то бубинем, ки оё чунин чиз воқеан вуҷуд надорад. Аммо агар мо «смоотл»-ро нодуруст тасвир карда бошем, мо онҳоеро, ки мехостанд мавҷуд набудани онро тасдиқ кунанд, гумроҳ мекардем. Аз ин рӯ, мо бояд тасвир кунем, ки он чӣ нест, ва ин ғайриимкон хоҳад буд. Ҳатто пас аз таҳқиқоти ҳамаҷониба, беҳтарин чизе, ки мо гуфта метавонем, ин аст: «Эҳтимол чунин чизе ба монанди смоотл вуҷуд надорад!»
Аммо оё мо метавонем исбот кунем, ки Худо ҳаст? Ҳарчанд ҳар як масеҳӣ бояд тавонад ин корро кунад (1 Петрус 3:15), аммо шармовар аст, ки бисёриҳо наметавонанд. Пас, чӣ тавр мо метавонем ба онҳо кӯмак кунем? Биёед ба панҷ далел назар андозем.
1. ОСМОН ВА ЗАМИН
Барои ҳар як аксуламал, аввал бояд амал вуҷуд дошта бошад. Осмон ва замин чӣ гуна пайдо шуданд? Дар ҳоле ки эволютсионистони атеистӣ пешниҳод мекунанд, ки бесарусомонӣ оҳиста-оҳиста ба он чизе, ки ҳоло вуҷуд дорад, табдил ёфтааст, онҳо ҳеҷ гуна тавзеҳот надоранд, ки чӣ чиз коиноти бесарусомонро дар аввал оғоз кардааст. Масеҳӣ қонуни сабабиятро беҳтар мефаҳмад, зеро Китоби Муқаддас ба таври возеҳ мегӯяд: «Дар ибтидо Худо осмон ва заминро офарид» (Ҳастӣ 1:1). Ва дар муроҷиат ба фаъолиятҳои Офаридгори Ҳастӣ, забурнавис қайд мекунад: «Осмонҳо ҷалоли Худоро эълон мекунанд; фазо кори дастҳои Ӯро эълон мекунад» (Забур 19:1 NIV). Қонуни сабаб ва натиҷа барои ҳама чизе, ки офарида шудааст, сабабро талаб мекунад.
Дар таҳқиқи илмии ростқавлонаи ҳама чизҳои хурд (бениҳоят хурд) ва калон (беандоза), ягона хулосаи имконпазир ин аст, ки Худои Офаридгор вуҷуд дорад. Ва ин дониш масъулияти шахсиро ба вуҷуд меорад: «Зеро аз замони офариниши ҷаҳон сифатҳои ноаёни Худо – қудрати абадӣ ва табиати илоҳии Ӯ – ба таври возеҳ дида шудаанд, ки аз он чизе, ки офарида шудааст, фаҳмида мешаванд, то мардум бе узр бошанд» (Румиён 1:20). Бе узри чӣ? Аз эътирофи Худо!
2. ТАЪРИХ
Вақте ки исроилиён Мисрро тарк карданд, ки дар он ҷо бо худоёни зиёди дурӯғин шинос шуда буданд (Румиён 1:21-28), муҳим буд, ки ба онҳо ҳақиқат дар бораи Худои ягонаи ҳақиқӣ омӯзонида шавад. Шояд аз ин рӯ Худо ба Мусо фармуд, ки навиштаи аввалини худро бо ин ҳақиқати оддӣ оғоз кунад: «Дар ибтидо Худо» (Ҳастӣ 1:1). Таърихи кори Ӯ дар офариниш ва муносибатҳои Ӯ бо аҷдодони онҳо, ки дар Ҳастӣ сабт шудааст, бо ваҳйи Худаш ҳангоми тарк кардани Миср таъкид карда шуд. Онҳо аз намоиши қудрати Худо дар балоҳои Миср, мӯъҷизаҳо дар Баҳри Сурх ва таъмини Ӯ барои онҳо дар биёбон ба ҳайрат афтоданд.
Онҳо ҳузури Ӯро дар абр ва дар сутуни оташ диданд, ки онҳоро роҳнамоӣ мекард (Хуруҷ 13:21-22). Ҳар як исроилӣ пас аз таҷрибаи даҳшати ҳузури Ӯ дар кӯҳи Сино ба Худои воқеӣ ва зинда бовар дошт (Хуруҷ 19:9-19; 20:18-21). Ҳатто имрӯз яҳудиён мавқеи махсуси худро ҳамчун халқи интихобкардаи Ӯ идома медиҳанд (Такрори Шариат 7:6-8). Чунон ки онҳо он вақт мекарданд, имрӯз ҳам мегӯянд: «Мо насли Иброҳим ҳастем» (Юҳанно 8:33); ва онҳо даъво мекунанд, чунон ки Худо ваъда дода буд, ки замини Исроил моликияти онҳост. Ин миллионҳо одамон дар тӯли беш аз 4000 сол бовар доранд, ки Худо ҳаст!
Вақте ки мо таърихи ҳар як фарҳангро дар тӯли таърих мехонем, мебинем, ки ба худо боварӣ доштанд. Мутаассифона, Худои ҳақиқӣ дар бисёр тамаддунҳо ва фарҳангҳо бо он чизе, ки дурӯғ аст, иваз карда шудааст; аммо боварии асосӣ ба мавҷудияти як мавҷуди олӣ ҳанӯз ҳам равшан аст. Чаро? Зеро Худо «абадиятро низ дар дили одамон гузоштааст; аммо онҳо наметавонанд он чиро, ки Худо аз аввал то ба охир кардааст, дарк кунанд» (Воиз 3:11). Шояд аз ин рӯ онҳое, ки аз бовар кардан ба «Қодири Мутлақ» (Хуруҷ 6:3) саркашӣ мекунанд, мекӯшанд худро «худоён» созанд. Онҳо ба таври қатъӣ бар зидди теология мубориза мебаранд, зеро намехоҳанд ба Ӯ масъул бошанд. Оё ин нишон намедиҳад, ки дар асл Худои зинда вуҷуд дорад?
3. ДАЛЕЛҲОИ КИТОБИ МУҚАДДАС
Оятҳои аввал ва охири Китоби Муқаддас мегӯянд, ки Худо ҳаст. Аз калимаҳои аввал, «Дар ибтидо Худо» (Ҳастӣ 1:1), то ояти охир, «Бале, ман ба зудӣ меоям» (Ваҳй 22:20), мавҷудияти Ӯ аз гузаштаи пеш аз таърих то ояндаи абадӣ равшан аст. Бо дарназардошти он ки Китоби Муқаддас шаҳодати муътамад аст (2 Тимотиюс 3:16), дидан лозим аст, ки чӣ қадар вақт ибораҳои «Худованд мегӯяд» (879 маротиба), «Худованд гуфт» (220 маротиба), «Худо гуфт» (46 маротиба) ва «Худо сухан гуфт» (13 маротиба) сабт шудаанд, инчунин бисёр истинодҳои дигар ба амалҳои Худои шахсӣ. Ӯ ҳатто номҳои зиёдеро, ки бо онҳо шинохта мешавад, нишон дод. Худо худро ба онҳое, ки Ӯро бо имон дар Навиштаҳо меҷӯянд, ошкор мекунад (Ибриён 11:6).
Сипас, дар тартиб ва мувофиқати 66 китоби Китоби Муқаддас зебогие вуҷуд дорад, ки онро ваҳйи Худои Зинда нишон медиҳад. Он даъво мекунад, ки он «Каломи Худо» аст (Ибриён 4:12), ки онро мардони муқаддаси Худо навиштаанд, ки ҳангоми аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас ҳаракат кардан сухан мегуфтанд (2 Петрус 1:21), ва он ҳеҷ гоҳ аз байн намеравад (Матто 24:35). Ҳеҷ китоби дигаре ҷуръат намекунад, ки чунин даъво кунад! Китоби аз ҳама бештар мавриди ҳамла қарор гирифта дар таърих ба ҳамлаи атеистон, ки дар тӯли асрҳо кӯшиши нобуд кардани онро доштанд, муқовимат кардааст.
4. ҲАЁТИ ТАҒЙИРЁФТА
Каломи Худо хонандагони худро тағйир медиҳад (Забур 19:7-11) ва ба онҳо роҳи ҳаёти абадиро нишон медиҳад (Юҳанно 5:39). Ҳеҷ китоби дигаре ин қадар таъсир надоштааст. Мусо пешгӯӣ карда буд, ки Худованд Исо суханони Худоро (дар Инҷилҳо сабтшуда) мегӯяд ва ин суханон вокунишро талаб мекунанд (Такрори Шариат 18:18-19). Китоби Муқаддас исбот мекунад, ки Худои шахсӣ вуҷуд дорад, ки бо мо сухан мегӯяд. Мо чӣ гуна вокуниш нишон медиҳем?
Дар ҳоле ки дидани пуррагии ҷалоли Худо ғайриимкон аст (1 Тимотиюс 6:16), Китоби Муқаддас ба мо дар бораи онҳое нақл мекунад, ки Худоро дидаанд ва овози Ӯро шунидаанд. Баъзе аз онҳо инҳоянд: Одам (Ҳастӣ 3:8-9), Нӯҳ (Ҳастӣ 6:13), Иброҳим (Ҳастӣ 18:1), Исҳоқ (Ҳастӣ 26:2), Яъқуб (Ҳастӣ 32:30) ва Мусо (Хуруҷ 33:11). Ва ҳақиқати мавҷудияти Худо бисёри дигаронро тағйир дод, ба монанди Рут (Рут 1:16), Маликаи Сабо (1 Подшоҳон 10:1-9), Наамон (2 Подшоҳон 5:17) ва мардуми Нинве (Юнус 3:5).
Дар Аҳди Ҷадид, Худо дар шахсияти Писари Худ, Худованд Исои Масеҳ ошкор шуд. Бисёриҳо Ӯро нашинохтанд, аммо онҳое буданд, ки шинохтанд (Юҳанно 1:1-14), ба монанди Яҳёи Таъмиддиҳанда (Юҳанно 1:32-34), шогирдон (1 Юҳанно 1:1-3), Истефанус (Аъмол 7:55-56) ва Шоул (Аъмол 22:6-7). Дар ҳар як ҳолат, онҳое, ки Худои ягонаи ҳақиқиро шинохтанд, барои абадият тағйир ёфтанд. Аз ҷамъоварандаи андози тамаъкор, Закай (Луқо 19:2-10), то шогирди шубҳанок, Томас (Юҳанно 20:28), ва аз бародарони заминии Худованд Исо (Юҳанно 7:5), то Шоул мутаақиб (Аъмол 9:4), ҳаётҳо тағйир ёфтанд. Ва ин имрӯз дар ҳар як кишвари ҷаҳон идома дорад.
Ҳеҷ роҳе нест, ки онҳое, ки аз тарзи ҳаёти гунаҳкоронаи худ рӯй гардонданд, ин корро бо иродаи худ карда бошанд, балки танҳо бо қуввати ҳаёти нави худ дар Масеҳ (1 Қӯринтиён 6:9-11). Чӣ қадар одамон дар тӯли 2000 соли охир ҷони худро барои Ӯ, ки ба Ӯ бовар доштанд, фидо кардаанд? Дар асри 20 назар ба ҳамаи асрҳои қаблӣ бештар ҷонҳо барои Худованд Исои Масеҳ шаҳид шудаанд.3 Ба таври хеле махсус, ин миллионҳо ҳаёти тағйирёфта мавҷудияти Худои зинда ва шахсиро исбот мекунанд.
5. ШАҲОДАТИ МАСЕҲ
Ин ки Исои Масеҳ як шахсияти воқеии таърихӣ буд, баҳсбарангез нест. Ҳатто тақвим таърихро ба пеш аз милод ва пас аз милод тақсим мекунад, ки ба замони пеш ё пас аз Масеҳ ишора мекунад. Аммо хеле муҳим аст, ки дарк кунем, ки Ӯ дар бораи Худаш як даъвои ниҳоят ҷиддӣ кардааст – ки Ӯ Худо буд (Луқо 22:70; Юҳанно 8:58). Чунин даъво метавонад танҳо яке аз се чиз бошад: изҳороти бемаънии як шахси девона, дурӯғи ошкоро, ё ҳақиқати бебаҳс. Миллати яҳудӣ ин даъворо фаҳмид ва Ӯро рад кард (Юҳанно 5:18; 10:30-33). Аммо дар тӯли ҳаёти Ӯ ва пас аз эҳё ва сууд кардани Ӯ бисёри дигарон буданд, ки ба даъвои Ӯ бовар карданд. Баъзе аз онҳое, ки дар Китоби Муқаддас зикр шудаанд, инҳо буданд: шогирдон (Матто 14:33; 16:15-17), садбони румӣ дар салиб (Матто 27:54), марди гирифтори девҳо (Луқо 8:28) ва Томаси шубҳанок (Юҳанно 20:28). Баъзеҳо бовар доштанд, ки Ӯ воқеан Худо буд, зеро онҳо чизҳоеро диданд, ки танҳо Худо метавонист анҷом диҳад. Дигарон, ба монанди Томас, бародарони худи Ӯ, Павлус ва бисёри дигарон бовар доштанд, ки Ӯ Худо буд, зеро Ӯ аввалин шуда аз мурдагон эҳё шуд ва дигар ҳеҷ гоҳ намурд (Қӯлассиён 1:18).
Эҳё далели бебаҳс аст, ки Исои Масеҳ воқеан Худо буд ва ҳаст. Дар ҳоле ки ин мӯъҷиза аз аввал ба таври васеъ мавриди ҳамла қарор гирифтааст (Матто 28:11-15), таҳқиқи объективии далелҳо боиси он гардидааст, ки бисёре аз шубҳакунандагон Эҳёро ҳамчун як далели таърихӣ ва далели он ки Исо воқеан Худо аст, қабул кунанд.
ИСТИФОДАИ ДАЛЕЛҲО
Боз дар бораи таблиғоти автобусҳо фикр кунед, ки ба таври нодуруст пешниҳод мекунанд, ки «Эҳтимол Худо нест». Агар шумо одамонеро мешиносед, ки чунин фикр мекунанд, умедворем, ки ин мақола ба шумо дар тағйир додани ақидаи онҳо кӯмак хоҳад кард. Далелҳои зиёде барои исботи мавҷудияти Худо назар ба мавҷуд набудани Ӯ вуҷуд доранд. Ва вақте ки онҳо мавҷудияти Худоро қабул мекунанд, онҳо ба сӯи имоне, ки наҷот медиҳад, мераванд (Румиён 10:8-10). Чаро? Зеро Китоби Муқаддас мегӯяд: «Бо имон мо мефаҳмем, ки коинот бо фармони Худо офарида шудааст... Ва бе имон Худоро хушнуд кардан ғайриимкон аст, зеро ҳар касе, ки ба назди Ӯ меояд, бояд бовар кунад, ки Ӯ вуҷуд дорад ва Ӯ ба онҳое, ки Ӯро бо ҷидду ҷаҳд меҷӯянд, мукофот медиҳад» (Ибриён 11:3,6).
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ
- «Smootle» як калимаи ихтироъшудаест, ки барои ин мақола сохта шудааст.
- Ба мақолаи ман нигаред, «Китоби Муқаддас дар бораи худаш чӣ мегӯяд?» (G&T, Май '10).
- Ин маълумот аз «Овози Шаҳидон» дар www.persecution.com дастрас аст.
- Ба «Парвандаи Масеҳ» ва «Парвандаи Пасха»-и Ли Стробел ва «Далелҳо барои масеҳият»-и Ҷош Макдауэлл нигаред.
