«Мусо ва Ҳорун ҷамъомадро дар пеши санг даъват карданд, ва Мусо ба онҳо гуфт: «Гӯш кунед, эй исёнгарон! Оё мо бояд барои шумо аз ин санг об барорем?» (Ададҳо 20:10)
Фаҳмидан осон аст, ки чаро Мусо аз мардуми ибронӣ ноумед шуд. Онҳо чунон сахтдил ва дар имони худ заиф буданд, ки Мусо сабри худро аз даст дод ва аз онҳо хашмгин шуд. Аммо ҳар дафъае, ки Мусо таваҷҷӯҳи худро аз Худо дур мекард, ин ба ӯ гарон меафтод. Вақте ки ӯ кӯшиш кард, ки ба мардуми худ бо роҳи ба дасти худ гирифтани корҳо кӯмак кунад, чил соли ояндаро дар биёбон гӯсфанд чаронид (Хуруҷ 2:11-15). Ин дафъа рафтори бетоқатонаи ӯ имконияти дохил шудан ба Замини Ваъдашударо аз ӯ гирифт (Ададҳо 20:12). Дар ноумедии худ аз беэҳтиромии мардум, Мусо ҳамон гуноҳро содир кард, ки ба дастуроти Худо ошкоро итоат накард. Ин чӣ тавр рӯй дод? Мусо иҷозат дод, ки таваҷҷӯҳи ӯ ба рафтори дигарон гузарад, на ба фаъолияти Худо.
Ин метавонад ба шумо низ рӯй диҳад. Худо одамонеро дар атрофи шумо гузоштааст, ки ба хидмати шумо ба онҳо ниёз доранд. Аммо шумо ҳеҷ гоҳ наметавонед ба онҳо дуруст кӯмак кунед, агар таваҷҷӯҳи асосии шумо ба Худо набошад. Агар шумо ба одамон, заъфҳои онҳо, беитоатии онҳо, набудани имони онҳо ва саркашии онҳо тамаркуз кунед, онҳо шуморо зуд ноумед хоҳанд кард. Шумо метавонед, мисли Мусо, ҳамон гуноҳҳоеро содир кунед, ки шумо маҳкум мекунед. Аммо, агар чашмони шумо ба Худои муқаддас нигаронида шуда бошанд, шумо бештар ба Ӯ монанд хоҳед шуд — меҳрубон, бахшанда, сабур ва одилона. Вақте ки рафтори дӯсте шуморо ноумед мекунад, фавран ба Худованд муроҷиат кунед. Кӯшиш кунед, ки чӣ кореро Худо мехоҳад дар ҳаёти дӯсти шумо анҷом диҳад, на ба гуноҳи дӯсти шумо тамаркуз кунед. Он гоҳ шумо қувват, ҳикмат ва сабреро хоҳед дошт, ки барои кӯмак ба дӯсти худ ба тарзе, ки Худо мехоҳад, лозим аст.
