«Кӯмаки ман аз Худованд аст, ки осмон ва заминро офаридааст» (Забур 121:2)
Ҳамаи мо бояд бо мушкилот ва душвориҳое, ки Худо дар ҳаёти мо борҳо иҷозат медиҳад, мубориза барем. Савол ин аст, ки мо бо онҳо чӣ гуна муносибат мекунем!
Ду роҳе ҳаст, ки мо метавонем ба мушкилот нигоҳ кунем. Яке ин аст, ки мо ба мушкилот тамаркуз мекунем. Ки он мисли кӯҳи азим дар пеши мо меистад ва тамоми тафаккури моро фаро мегирад. Ва он гоҳ мо Худоро аз назар гум мекунем. Шояд дар як лаҳза мо бо шубҳа ба боло нигоҳ кунем ва аз худ бипурсем, ки оё Худо қодир аст ин мушкилоти бузургро ҳал кунад.
Аммо як равиши дигар вуҷуд дорад: Ва он ин аст, ки ба Худо тамаркуз кунем. Ки мо бузургии Ӯро дар пеши назари худ нигоҳ дорем. Ки мо дарк кунем, ки Ӯ чӣ қадар тавоно ва аҷиб аст.
Агар мо он гоҳ ба мушкилот дар нури бузургии Худо нигоҳ кунем, мо ба хулосаи комилан дигар аз пештара меоем. Зеро он гоҳ мо боварӣ ҳосил мекунем, ки барои ин Худои бузург ва тавоно, ин мушкилот аслан мушкилот нест. Ки барои Ӯ ҳеҷ чиз ғайриимкон нест ва Ӯ ҳама чизро зери назорат дорад!
Аз ин рӯ, ба бузургии Худо тамаркуз кунед, на ба бузургии мушкилоти худ!
