Пас аз Масеҳ: Қабули радкунӣ ва азоб

Бигзор бубинем, ки мо аз коса ва таъмиди Устоди худ намегурезем. Бигзор мо аз манфиатҳое, ки салиби Ӯ таъмин мекунад, баҳравар шуданро эътироф накунем, дар ҳоле ки радкуниеро, ки он салиб дар бар мегирад, рад мекунем. Мо метавонем итминон дошта бошем, ки роҳи салтанат бо нури илтифоти ин ҷаҳон равшан намешавад ва бо гулҳои шукуфоии он оро дода намешавад. Агар масеҳӣ дар ҷаҳон пешрафт кунад, ӯ сабаби зиёде дорад, ки гумон кунад, ки ӯ бо Масеҳ ҳамроҳӣ намекунад.

«Агар касе ба Ман хидмат кунад, бигзор ӯ Маро пайравӣ кунад; ва дар куҷое ки Ман бошам, дар он ҷо низ хизматгори Ман хоҳад буд.» Ҳадафи касби заминии Масеҳ чӣ буд? Оё он мавқеи баланд, бонуфуз дар ин ҷаҳон буд? Ҳеҷ гоҳ. Пас чӣ?

Ӯ ҷои худро дар салиб, дар байни ду ҷинояткори маҳкумшуда ёфт.

«Аммо,» гуфта мешавад, «Худо дар ин буд.» Ва бо вуҷуди ин, инсон низ дар он буд; ва ин ҳақиқати охирин он чизест, ки ногузир радкунии моро аз ҷониби ҷаҳон таъмин мекунад, агар мо танҳо бо Масеҳ ҳамроҳӣ кунем.

Ҳамроҳии Масеҳ, ки маро ба осмон мебарад, маро аз замин берун мекунад; ва дар бораи аввалӣ сухан гуфтан, дар ҳоле ки ман аз охиринӣ бехабар ҳастам, исбот мекунад, ки чизе нодуруст аст. Агар Масеҳ ҳоло дар замин мебуд, роҳи Ӯ чӣ гуна мебуд? Ба куҷо майл мекард? Дар куҷо ба охир мерасид? Оё мо мехостем бо Ӯ роҳ равем? Бигзор мо ба ин саволҳо дар зери канори калом ва дар зери чашми Қодир ҷавоб диҳем; ва бигзор Рӯҳи Муқаддас моро ба Устоди ғоиб — радшуда — маслубшуда содиқ гардонад.

Шахсе, ки дар Рӯҳ роҳ меравад, аз Масеҳ пур хоҳад шуд; ва аз Ӯ пур шуда, ӯ бо азоб машғул нахоҳад шуд, балки бо Ӯ, ки барои Ӯ азоб мекашад. Агар чашм ба Масеҳ нигаронида шуда бошад, азоб дар муқоиса бо шодии ҳозира ва ҷалоли оянда ҳеҷ чиз нахоҳад буд.″