Хонандаи азиз!
Зеро ки Масеҳ низ барои мо азоб кашид, ба мо намунае гузошт, то ки мо аз паи қадамҳои Ӯ равем (1 Петрус 2:21). Касе ки мегӯяд, ки дар Ӯ сокин аст, бояд худаш низ чунон рафтор кунад, ки Ӯ рафтор мекард (1 Юҳанно 2:6).
Наҷот ёфта, бо Худо сулҳ дошта, акнун ба ман намунае лозим аст, ки дар ин дунё ба сӯи ҷалол роҳ равам; ва ҳамон Шахси муборак, ки ба воситаи Ӯ ман бахшиш ва сулҳ дорам, намунаи ман мегардад.
Аз паи қадамҳои Ӯ
Мо торафт бештар ба он чизе, ки бо он машғулем, монанд мешавем. Агар мо бо дунё машғул бошем, дунявӣ мешавем: агар бо худамон, худхоҳ – аммо бо Масеҳ машғул буда, мо ба Масеҳ монанд мешавем.
Мо масеҳиён дар бораи мулоҳиза дар бораи шахсияти Худованди худ хеле кам медонем. Агар вақти бештари худро дар оромона фикр кардан дар бораи Ӯ сарф кунем, на танҳо дархост кардани чизҳо аз Ӯ. Агар мо ҳар рӯз Каломро ҷустуҷӯ кунем, то дар бораи Ӯ омӯзем, на танҳо чизҳоеро ҷустуҷӯ кунем, ки фикр мекунем, ки метавонанд фавран ба мо дар корҳои худамон кӯмак расонанд. Ҳар қадаре ки мо «Масеҳ Исоро мулоҳиза кунем», ҳамон қадар дар бораи Ӯ бештар меомӯзем ва ҳар қадаре ки Ӯро бубинем, ҳамон қадар ба Ӯ монанд мешавем.
