(1 Петрус 2:21)
Масеҳӣ ба пайравӣ аз қадамҳои Масеҳ амр шудааст. Ба ӯ амр нашудааст, ки чунон сухан гӯяд, ки дар бораи Ӯ гуфта шудааст: «Ҳеҷ кас мисли ин мард сухан нагуфтааст» (Юҳанно 7:46); ва на корҳои Ӯро кунад, ки гуфт: «Агар ман дар миёни онҳо корҳоеро намекардам, ки ҳеҷ каси дигар накардааст» (Юҳанно 15:24), зеро ҳам дар сухан ва ҳам дар кор, Ӯ ҷои комилан бартаридоштаро ишғол мекард. Ӯ ҳақиқат буд, ва ҳамаи гуфтаҳои Ӯ бехато дуруст буданд. Ӯ «ба ҳар сӯ рафта, некӣ мекард, зеро Худо бо Ӯ буд» (Аъмол 10:38), ва мӯъҷизаҳои раҳмат дар паси Ӯ пайравӣ мекарданд.
Ба масеҳӣ амр нашудааст, ки мӯъҷизаҳо кунад, мисли Худованди худ, балки ба ӯ насиҳат дода шудааст, ки «ба қадамҳои Ӯ пайравӣ кунад» (1 Петрус 2:21). Инро ӯ бояд кунад. Вазифа ва хурсандии ӯст, ки қадамҳои Устоди худро пайгирӣ кунад ва пойҳои худро дар онҳо гузорад. Ин шакли ҳақиқии шогирдӣ аст.
Аммо, бигзор хеле равшан фаҳмида шавад, ки ҳеҷ кас наметавонад ба Худованд Исои Масеҳ тақлид кунад, то даме ки ӯ дар асоси наҷот бо Худо ошкоро оштӣ наёфта бошад. Тақлид ба Масеҳ аз ҷониби касе, ки ҳеҷ гоҳ «аз нав таваллуд нашудааст», ва аз ин рӯ, фарзанди Худо нест, ғайриимкон аст. Кӯшиш бояд комилан ноком шавад; ва ҳар қадар ин кӯшиш ростқавлона бошад, ноумедӣ ҳамон қадар бештар хоҳад буд. Ранг кардани рангинкамон дар канвас ҳазор маротиба осонтар аст, назар ба он ки инсон, чунон ки ҳаст, дар ҳаёти худ хусусиятҳои ахлоқии Масеҳро нишон диҳад.
Не, инсон бояд на танҳо хоҳишҳои нав, балки табиати нав ва қудрати нав, яъне Рӯҳи Худоро дошта бошад, ки танҳо Ӯ метавонад Масеҳро ба дили навшуда чунон хидмат кунад, ки он симои Ӯро ва инчунин мутобиқат ба онро ҷӯяд.
Бо Рӯҳи Худованд чунин шахс «аз ҷалол ба ҷалол ба ҳамон симо табдил меёбад» (2 Қӯринтиён 3:18). Ва метавон гуфт, ки ҳеҷ тағйироте ба мисли ин комил ва зебо нест.
Масалан, дар бораи Шоул аз Тарсус — сарвари гуноҳкорон, ки ба симои Худованд Исо табдил ёфтааст, фикр кунед!
Дар бораи ҳамин тағйирот фикр кунед, ки дар ҳар яки мо, ки нафрати табиии худро омӯхтаем, ба амал меояд, ки мо бояд симои Ӯро дошта бошем — комилан дар худи ҷалол, аммо тадриҷан ва афзоянда ҳоло дар роҳи худ ба он! Ин чӣ қудрати аҷиберо тахмин мекунад; аммо, ҳамон тавре ки Рӯҳи Худо дар имондор зиндагӣ мекунад, ҳамон тавр ин раванди муқаддаскунӣ пеш меравад, гарчанде ки албатта ба чашми худи имондор нест. Дигарон метавонанд пешрафти масеҳиро ҳангоми ҳаракат аз «ҷалол ба ҷалол» мушоҳида кунанд. Ӯ бештар ба намунаи худ монанд мешавад. Далели аҷиб! Ва ин раванд то он даме, ки ӯ «ба симои Писар мувофиқат кунад, то Ӯ дар байни бародарони бисёр нахустзода бошад» (Румиён 8:29), қатъ нахоҳад шуд. Онҳо Ӯро, ки Сарвари ҳама хоҳад буд, ба ёд хоҳанд овард.
«Масеҳ низ барои шумо азоб кашид» — дар он ҷо Ӯ танҳо истода буд, зеро ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ наметавонист ҷои моро дар зери ҳукми сазовор гирад, ва на ҳукми даҳшатноки онро тамом кунад, вақте ки Ӯ «барои мо гуноҳ карда шуд»; аммо ба ғайр аз кафорат дар марг, «Ӯ ба мо намунае гузошт, ки мо бояд ба қадамҳои Ӯ пайравӣ кунем». Дар ин ҷо Ӯ танҳо нест. Ҳеҷ яке аз мардуми дӯстдошта ва бо хун харидашудаи Ӯ набояд ба қадамҳои Ӯ пайравӣ накунад.
Баъзеҳо метавонанд ба онҳо бо имон ва наздиктар пайравӣ кунанд, назар ба дигарон, аммо Ӯ ба мо мегӯяд, ки «гӯсфандони Ӯ овози Ӯро мешунаванд», ки Ӯ онҳоро мешиносад ва онҳо ба Ӯ пайравӣ мекунанд. Ин ягона нишонаи фарқкунандаи ҳамаи гӯсфандони Ӯст. Онҳо ба Ӯ пайравӣ мекунанд.
Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки калимаи «намуна» дар ин ҷо дар ҷои дигар пайдо намешавад. Он маънои «нусха ё зери навишта»-ро дорад. Он ба он чизе, ки Ҳавворӣ вақте ки муқаддасонро дар Филиппӣ амр дод, ки якҷоя пайрави ӯ бошанд ва «онҳоеро, ки роҳ мераванд, қайд кунанд, чунон ки шумо моро ҳамчун намуна доред»; ва на боз вақте ки ӯ писараш Тимотиюсро ташвиқ кард, ки «намунаи имондорон» бошад, яксон нест. Дар ин ҳолатҳо он «намуна» аст, аммо дар ин ҷо он «нусха» аст. Яъне, Худованди мо Исои Масеҳ меъёр аст, ва ҳеҷ меъёри пасттар кор намекунад.
Пас, оё мо метавонем ба ин меъёр дар ин ҷо дар поён бирасем? Албатта не; аммо бо вуҷуди ин, «Ҳар касе, ки ин умедро дар Ӯ дорад [умеди ба Ӯ монанд шудан вақте ки Ӯ пайдо мешавад], худро пок мекунад, чунон ки Ӯ пок аст» (1 Юҳанно 3:3). Боз, мо умумияти равандро дорем. «Ҳар кас» худро барои расидан ба он Меъёри комил сарф мекунад.
Гуфтан лозим нест, ки Ӯ ҷои хеле дур аз дастрасии инсонро ишғол мекунад. Ӯ «Худои ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ» аст (1 Юҳанно 5:20); аммо дар ин ҷо мо бо меъёри поксозӣ ва Намуна — нусха барои тақлиди мо сару кор дорем. Одамон дар бораи идеалҳои баланд сухан мегӯянд; оё ягон идеал метавонад аз ин зиёд бошад?
Ва қадамҳое, ки мо бояд пайравӣ кунем, кадомҳоянд? Онҳоро аз замоне, ки дар миёни донишмандон гуфт: «Оё намедонистед, ки ман бояд ба кори Падари худ машғул бошам?» то замоне, ки ин кор комилан анҷом ёфт, фарёд зад: «Тамом шуд», сари мубораки худро хам карда, Рӯҳи худро ба дасти Падари худ супурд, пайгирӣ кардан лозим аст.
Чӣ омӯзиш! Чӣ намуна! Гузариши мо дар 1 Петрус ба мо хулосаи қадамҳоро дар чор изҳороти манфии ҷасур медиҳад:-
Ки гуноҳ накард
- Ва на фиреб дар даҳони Ӯ ёфт шуд
- Ки, вақте ки Ӯро дашном доданд, боз дашном надод
- Вақте ки Ӯ азоб кашид, таҳдид накард.
- Қайд кунед, ки дар инҳо Ӯ ба мо намунае гузошт; ва чӣ тавр мо ҳангоми дидани Ӯ комилан аз нокомиҳое, ки, вой бар ҳоли мо, ҳамаи мо ба онҳо майл дорем, озод буданаш сарзаниш мешавем.
Ва он гоҳ, бо эътимоди амиқ, «Ӯ худро ба Ӯ, ки одилона доварӣ мекунад, супурд».
Агар изҳороти дигар ҳаёти Ӯро ба таври манфӣ нишон медоданд, ин ба мо оромии доимии ҷони Ӯро ба таври мусбат медиҳад. Тасдиқи Ӯ аз Худо буд. Оё мо одат дорем, ки ин супоришро анҷом диҳем? Вақте ки мо ин корро мекунем, мо ғалаба ба даст меорем; зеро дар он ҷо ҷанг ба охир мерасад. Тамоми ҳаёти Ӯ итоат, самимона ва бечунучаро, ба иродаи Падар буд. Ин юғи Ӯ буд. Он осон буд. Ва вақте ки мо, ба воситаи файз, бе шикоят ба он ирода сар хам мекунем, мо низ исбот мекунем, ки юғ осон ва бори сабук аст. Аммо бояд воқеият бошад. Сарлавҳа бояд нусхабардорӣ шавад, ва намуна тақлид карда шавад. Қадамҳои зеботарин (танҳо зебо) дар ин биёбони бештар аз биёбон, бо пойҳои муқаддас ва покдомани Писари Худо нақш бастаанд, ки дар паси худ нишонаҳои равшани намоёни ягона роҳеро, ки ба Худо писанд аст, ва он чизеро, ки, бо қудрати Рӯҳи Муқаддас, ҳар як фарзанди Ӯ бояд пайравӣ кунад, боқӣ гузоштаанд.
Худованд худаш пеш рафтааст, Ӯ роҳеро, ки мо меравем, нишон додааст. Ин ба мисли муҳаббате, ки мо мепарастем, мутмаин аст, Мо ҳеҷ чизе барои тарсидан ва на ҳарос надорем. Дар биёбон танҳо ҳамон як аст Ки қадамҳои Ӯро ҳамчун худи Ӯ нишон додааст, Ва мо бо шитоби бодиққат пайравӣ мекунем Ба ҷое, ки Ӯ тоҷи худро гузоштааст.Бале, Ӯ ба осмон рафтааст. Мо бо рӯи бепарда ҷалоли Ӯро дар он ҷо мебинем. Ҳар як шуои он зебост; он дилро ба худ мекашад; он аз замин ҷудо мекунад; он касеро, ки мебинад, ба «ҳамон симо аз ҷалол ба ҷалол, чунон ки аз Рӯҳи Худованд аст» табдил медиҳад.
Табдил аҷиб, вале илоҳӣ содда аст. Кулолгар зарфро чунон ки ба Ӯ писанд аст, месозад, ва маҳорати Кулолгар дар кори Ӯ дида мешавад. Азизон, бигзор мо дилҳои худро ба даст овардани монандӣ ба Худованд Исои Масеҳ, ки ҳам намунаи мо ва ҳам Наҷотдиҳандаи азизтарини мост, гузорем.
