Ниқӯдимус дар аввали Инҷили Юҳанно ба мо муаррифӣ мешавад ва мо ӯро то наздикии анҷом бори охир намебинем. Дар маҷмӯъ се маротиба дар бораи ӯ сухан меравад ва ба назар чунин мерасад, ки дар ҳар як ҳодиса пешрафт дидан душвор нест.
Нахустин пайдоиш: Шабона
Аз ҳама шиностарин, ва оё мо наметавонем бигӯем, ки муҳимтарин, вақте ки ӯ бори аввал шабона ба назди Худованд Исо омад (Юҳанно 3) — зоҳиран аз тарсу ҳарос, тарси одам — ва эътироф кард: «Ту муаллиме ҳастӣ, ки аз Худо омадаӣ!» Ҷавоби Худованд ба поён мерасад: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро дида наметавонад». Ин сухан дар бораи пайравӣ аз муаллим, эътирофи мӯъҷизаҳо набуд, балки тамоми табиати инсон; худи ӯ бояд аз нав таваллуд шавад, агар ӯ Малакути Худоро бубинад ё ба он дохил шавад — хоҳ дар намоиши заминии он барои Исроил, хоҳ дар хонаи осмонӣ, ки барои Калисо омода шудааст ва бо дигар муқаддасони асрҳои қаблӣ ва баъдӣ мубодила мешавад. Инсон дар рӯ ба рӯи ин зарурати бузург чӣ қадар бечора ва дар худ чӣ қадар ноумед аст! Ва чӣ файзи бепоёни Худованд, ки дар баробари ин далели бузурги салиб ва ҳаёт ба воситаи Маслубшударо, ки дар муҳаббати Худо пешниҳод шудааст, пешниҳод кунад. Юҳанно 3:16 ҳамсафари мувофиқ ва илоҳӣ ба Юҳанно 3:3 аст.
Ҳамин тавр, Ниқӯдимус бо шаҳодати пурраи Худованди мо дар бораи ниёзи ӯ ва таъминоти Худо барои ӯ мондааст. Мо таъсири фаврии онро ба ӯ намедонем, аммо мо наметавонем фикр накунем, ки он машқи амиқ ва ҷустуҷӯи қалбро ба вуҷуд овард.
Пайдоиши дуюм: Дар Санҳедрин
Мо Ниқӯдимусро баъдан ҳамчун узви Санҳедрин, ё шӯрои ҳокимон (Юҳанно 7:50-52) мебинем, ки дар он ҷо бисёре аз фарисиён мекӯшиданд, ки Худованди муборакро аз байн баранд. Мухолифат ва душманӣ пайваста афзоиш меёфт. Ҳар як амали қудрат, ҳар як калимаи ҳақиқат ва файз, ба ҷои нарм кардани дилҳои онҳо, танҳо душманони Ӯро барои нобуд кардани Ӯ бештар муайян мекард. Дар ин ҷо дар Иди хаймаҳо, ки суханони файзи Ӯ хеле равшан ва шаҳодати Ӯ бешубҳа буд, онҳо афсаронро барои дастгир кардани Ӯ фиристоданд. Афсарон бе Ӯ баргашта, дар ҷавоби савол: «Чаро Ӯро наовардед?» ҷавоб медиҳанд: «Ҳеҷ кас мисли ин Мард сухан нагуфтааст!» Боз фарисиён мекӯшанд, ки Ӯро таҳқир кунанд: «Оё ягон ҳоким ё фарисӣ ба Ӯ имон овардааст?» Гӯё барои ҷавоб додан ба саволи онҳо, яке аз аъзоёни шӯрои онҳо сухан мегӯяд ва ҳадди аққал барои муносибати одилона бо Худованд илтимос мекунад. Ва агар онҳо мехостанд, ки амалҳо ва суханони Ӯро одилона ва беғаразона тафтиш кунанд, танҳо як натиҷа хоҳад буд.
Дар ин ҷо ҳадди аққал Ниқӯдимус ошкоро баромад ва адолатеро талаб кард, ки қонуни Худо ҳангоми айбдор кардани касе талаб мекард. Ӯ аз ҳамроҳ шудан ба таъқиби касе, ки гуноҳаш исбот нашуда буд, худдорӣ кард; оё мо наметавонем бовар кунем, ки ӯ минбаъд низ мерафт ва мегуфт, ки Ӯ чӣ гуна бегуноҳ буд? Аммо нафрати инсонӣ ва шайтонӣ рад карда намешавад. Онҳо бояд ба иҷрои пурраи нафрати даҳшатноки худ идома диҳанд. Худованди муқаддас, барои иҷрои иродаи Падари Худ, қудрати илоҳии Худро барои пешгирии шарорати онҳо истифода намебарад; дар ҳақиқат, Ӯ ба ҷаҳон омада буд, то бо қурбонии Худаш фидияро ба амал оварад, ва аз ин рӯ бе шикоят ба салиб меравад. Худованди муборак! Дар бораи Ӯ хуб гуфтан мумкин буд: «Худро, ки дар ҷаҳон буданд, дӯст дошта, онҳоро то охир дӯст дошт». Ва ҳамин тавр Ӯ то он даме, ки охирин калимаи пайғамбарӣ дар бораи Ӯ навишта шудааст, иҷро мешавад ва Ӯ метавонад бигӯяд: «Иҷро шуд!» — ҳамаи пешгӯиҳои марги Ӯ, ҳамаи намунаҳо ва сояҳо, ҳамаи талаботи қонуни муқаддасе, ки аз ҷониби мо вайрон шудааст; ҳама чизеро, ки ҷалоли Худо барои одилона равона кардани муҳаббат ва файзи бепоёни Худ ба инсони гумшуда ва гунаҳкор талаб мекард, иҷро шуд.
Ҳама чиз барои ин таъмин карда шуд — ҳама чиз ба анҷом расид.
Пайдоиши сеюм: Дар салиб
Аммо дар он ҷо, дар назари душманони Ӯ, ҷисми беҷони Касест, ки онҳо Ӯро ҳамчун фиребгар ва бадкор тамға зада буданд. Ин соати пирӯзии зоҳирии Шайтон ва фиребхӯрдагони ӯ буд. Ҷаҳон роҳи худро дошт.
Аммо маҳз дар ин ҷо, дар замони бузургтарин торикӣ, имони Ниқӯдимус дурахшонтар медурахшад. Ӯ, ҳамроҳ бо Юсуфи Ариматия, худро бо Масеҳи радшуда, маслубшуда ва беҷон муаррифӣ мекунад! Бо ин кор, онҳо имони худро ба Ӯ ва ҷудоии худро аз онҳое, ки Ӯро рад карда буданд, эълон карданд. Ва ҳамин тавр, оё мо наметавонем Ниқӯдимусро бо бӯи хушбӯе, ки ӯ овард, муаррифӣ кунем? Мисли Марям, атр на танҳо арҷгузории муҳаббат ва садоқат ба Худованд буд, балки шаҳодати имон ба Ӯ буд, ки ниҳоят худро аз ҳама тарси одам озод карда буд ва дар ториктарин соат, зоҳиран аз шикастҳои Худованд, Ӯро ҳамчун Ғолиб эълон кард ва бӯи ширини пирӯзии Ӯро ҳамчун ибодат ва қурбонии шукргузорӣ пешниҳод кард.
