«Исо, ки дар соҳили баҳри Ҷалил роҳ мерафт, ду бародарро дид... Ӯ ба онҳо гуфт: “Маро пайравӣ кунед, ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард”. Онҳо дарҳол тӯрҳои худро гузошта, Ӯро пайравӣ карданд». Матто 4:18-20
Онҳо напурсиданд: «Оё ин осон аст? Оё он хуб пардохт мекунад? Оё ояндаи мо таъмин хоҳад шуд?» Онҳо дарҳол кори худро гузошта, Исоро пайравӣ карданд. Ташвиқкунанда аст, ки шогирдони интихобкардаи Масеҳ мардони оддӣ буданд, ки бояд барои зиндагии худ кор мекарданд. Ӯ як гурӯҳи пайравони сарватманд ё донишмандро ҳамчун намуна барои пайравӣ интихоб накард, балки мардонеро дар зиндагии хоксорона. Масеҳ метавонад аз ҷонҳои оддӣ ва хоксорона, инчунин аз дигарон, вақте ки ҳаёти онҳо комилан барои хидмати Ӯ бахшида шудааст, истифода барад.
Масеҳ дар назди мо вазифаи азимеро, ки истеъдоди бузург, пули зиёд ё нуфузи иҷтимоиро талаб мекунад, намегузорад, вақте ки аз мо хоҳиш мекунад, ки шогирдони Ӯ шавем. Санҷиши муҳаббати мо ба Ӯ дар доираи қобилияти камбағалтарин ва заифтарин аст. Гӯсфандон ва барраҳои Ӯ дар атрофи мо ҳастанд. Ҳамаи мо бояд коре кунем, ки вақт, истеъдод, қувват ва муҳаббати худро барои хидмат ва ғизо додани онҳо диҳем.
Агар Масеҳ дар ҳаёти мо ҷои аввалро дошта бошад, боқимонда осон мешавад. Он гоҳ мо аз додан на аз гирифтан шод мешавем, зеро медонем, ки ин Ӯро шод мекунад. Мо хидмат ба дигаронро душвор намеёбем, зеро мо воқеан ба Ӯ хидмат мекунем. Шахсе, ки ҳамеша барои Масеҳ медиҳад, сарф мекунад, ҳамдардӣ мекунад ва дӯст медорад, наметавонад ҷолиб набошад, зеро онҳое, ки кӯмак мегиранд, аз хизматгор ба Худованди ӯ назар хоҳанд кард.
Ҳеҷ шараф ва шодии бузургтаре ба шогирдони Масеҳ намеояд, ба ҷуз аз он ки Ӯ онҳоро барои инъикоси симои Худ истифода барад, ҳарчанд норавшан ва нокомил. Аммо барои муфид будан, вақте ки Ӯ моро даъват мекунад, ҳаёти мо бояд бо муҳаббате фаро гирифта шавад, ки аз ҳар чизе, ки ин ҷаҳон пешниҳод карда метавонад, бузургтар аст.
