«Ҳамин тавр, ҳар кӣ аз шумо ҳамаи он чиро, ки дорад, тарк накунад, шогирди Ман шуда наметавонад» (Луқо 14:33).
Барои шогирди Худованд Исо будан, бояд ҳама чизро тарк кард. Ин маънои бешубҳаи суханони Наҷотдиҳанда аст. Новобаста аз он ки мо ба чунин талаботи «шадид» чӣ қадар эътироз кунем, новобаста аз он ки мо ба чунин сиёсати «ғайриимкон» ва «беақлона» чӣ қадар саркашӣ кунем, далел боқӣ мемонад, ки ин Каломи Худованд аст ва Ӯ он чиро, ки мегӯяд, дар назар дорад.
Дар аввал, мо бояд бо ин ҳақиқатҳои бетағйир рӯ ба рӯ шавем:
- Исо ин талаботро аз як синфи муайян ва интихобшудаи коргарони масеҳӣ накардааст. Ӯ гуфт: «Ҳар кӣ аз шумо…»
- Ӯ нагуфт, ки мо бояд танҳо хоҳиш дошта бошем, ки ҳама чизро тарк кунем. Ӯ гуфт: «Ҳар кӣ аз шумо тарк накунад…»
- Ӯ нагуфт, ки мо бояд танҳо қисме аз сарвати худро тарк кунем. Ӯ гуфт: «Ҳар кӣ аз шумо ҳамаи он чиро , ки дорад, тарк накунад…»
- Ӯ нагуфт, ки шакли обшудаи шогирдӣ барои шахсе, ки ганҷҳои худро нигоҳ медорад, имконпазир хоҳад буд. Исо гуфт: «…ӯ наметавонад шогирди Ман бошад.»
- Дар асл, мо набояд аз ин талаботи мутлақ ҳайрон шавем, гӯё ки ин ягона чунин пешниҳод дар Библия бошад.
Оё Исо нагуфт:
«Барои худ ганҷҳоро дар рӯи замин ҷамъ накунед, ки дар он ҷо куя ва занг мехӯрад ва дуздон даромада медузданд; балки барои худ ганҷҳоро дар осмон ҷамъ кунед…» (Матто 6:19, 20)?
Чунон ки Уэсли ба ҳақ гуфт: «Ҷамъ кардани ганҷ дар рӯи замин аз ҷониби Устоди мо ба мисли зино ва куштор ба таври возеҳ манъ карда шудааст.»
Оё Исо нагуфт:
«Он чиро, ки доред, фурӯшед ва садақа диҳед…» (Луқо 12:33)?
Оё Ӯ ба ҳокими ҷавони сарватманд дастур надод:
«…ҳамаи он чиро, ки дорӣ, фурӯш ва ба камбағалон тақсим кун, ва дар осмон ганҷ хоҳӣ дошт; ва биё, Маро пайравӣ кун» (Луқо 18:22)?
Агар Ӯ айнан он чиро, ки гуфт, дар назар надошта бошад, пас Ӯ чӣ дар назар дошт?
Оё дар бораи имондорони калисои ибтидоӣ дуруст набуд, ки онҳо «молу мулки худро фурӯхта, ба ҳама тақсим мекарданд, чунон ки ҳар кас эҳтиёҷ дошт» (Аъмол 2:45)?
Ва оё дар тӯли солҳо дар бораи бисёре аз муқаддасони Худо дуруст набуд, ки онҳо айнан ҳама чизро тарк карданд, то ба Исо пайравӣ кунанд?
Энтони Норрис Гроувс ва ҳамсараш, миссионерони аввалия ба Бағдод, мутмаин шуданд, ки «онҳо бояд аз ҷамъ кардани ганҷ дар рӯи замин даст кашанд ва тамоми даромади хеле назаррасро…ба хидмати Худованд бахшанд.» Эътиқодоти Гроувс дар ин мавзӯъ дар рисолаи ӯ, «ХИДМАТИ МАСЕҲӢ» баён шудааст.
К. Т. Стадд «қарор дод, ки тамоми сарвати худро ба Масеҳ диҳад ва аз имконияти тиллоие, ки ба ӯ пешниҳод шуда буд, истифода барад, то кореро анҷом диҳад, ки ҷавони сарватманд натавонист… Ин итоати оддӣ ба изҳороти сиёҳу сафеди Каломи Худо буд.» Пас аз тақсими ҳазорҳо ба кори Худованд, ӯ баробари 9,588 долларро барои арӯси наваш захира кард. Вай набояд аз шавҳараш камтар бошад. «Чарли,» пурсид ӯ, «Худованд ба ҷавони сарватманд чӣ гуфт, ки кунад?»
«Ҳама чизро фурӯш,» ҷавоб дод ӯ.
«Хуб, пас, мо дар тӯи арӯсии худ бо Худованд аз сифр оғоз мекунем.» Ва пул ба миссияҳои масеҳӣ рафт.
Ҳамин рӯҳияи садоқат Ҷим Эллиотро низ ба ҳаяҷон овард. Ӯ дар рӯзномаи худ навишт:
«Падар, бигзор ман заиф бошам, то аз ҳама чизи муваққатӣ даст кашам. Ҳаёти ман, обрӯи ман, моликияти ман, Худованд, бигзор ман шиддати дасти чангзанандаро раҳо кунам. Ҳатто, Падар, ман муҳаббати навозишрогум мекунам. Чӣ қадар вақт ман чангро раҳо кардам, то он чиро, ки қадр мекардам, бо орзуи «безарар», ламсҳои навозишкорона нигоҳ дорам. Баръакс, дасти маро кушо, то мехи Ҷолҷоторо қабул кунам, чунон ки дасти Масеҳ кушода шуд — то ман, ҳама чизро раҳо карда, озод шавам, аз ҳама чизе, ки маро ҳоло мебандад, озод шавам. Ӯ осмонро, бале, баробарӣ бо Худоро, чизе барои чанг задан намедонист. Пас, бигзор ман чанги худро раҳо кунам.»
Дилҳои беимони мо ба мо мегӯянд, ки суханони Худовандро айнан қабул кардан ғайриимкон аст. Агар мо ҳама чизро тарк кунем, гурусна мемонем. Баъд аз ҳама, мо бояд барои ояндаи худ ва ояндаи наздикони худ чора андешем. Агар ҳар як масеҳӣ ҳама чизро тарк кунад, пас кӣ кори Худовандро маблағгузорӣ мекунад? Ва агар масеҳиёни сарватманд намебуданд, пас чӣ тавр синфи болоии одамон метавонистанд ба Инҷил дастрасӣ пайдо кунанд? Ва ҳамин тавр, далелҳо пай дар пай меоянд — ҳама барои исбот кардани он, ки Худованд Исо он чиро, ки гуфт, дар назар надоштааст.
Далел ин аст, ки итоат ба амри Худованд ҳаёти аз ҳама оқилона ва мантиқӣ аст ва он ҳаётест, ки бузургтарин шодиро ба бор меорад. Шаҳодати Навиштаҳо ва таҷриба шаҳодат медиҳад, ки ҳеҷ кас, ки барои Масеҳ қурбонӣ мекунад, ҳеҷ гоҳ камбудӣ нахоҳад дид. Вақте ки инсон ба Худо итоат мекунад, Худованд ба ӯ ғамхорӣ мекунад.
Шахсе, ки ҳама чизро тарк мекунад, то ба Масеҳ пайравӣ кунад, гадои бекор нест, ки интизор аст аз ҷониби ҳамватанони масеҳии худ дастгирӣ шавад.
- Ӯ меҳнатдӯст аст. Ӯ барои таъмини эҳтиёҷоти ҷории худ ва оилааш боғайратона кор мекунад.
- Ӯ сарфакор аст. Ӯ то ҳадди имкон сарфакорона зиндагӣ мекунад, то ҳама чизе, ки аз эҳтиёҷоти фаврӣ зиёд аст, ба кори Худованд гузошта шавад.
- Ӯ дурандеш аст. Ба ҷои ҷамъ кардани сарват дар рӯи замин, ӯ ганҷҳои худро дар осмон ҷамъ мекунад.
- Ӯ ба Худо барои оянда эътимод дорад. Ба ҷои он ки беҳтарини ҳаёти худро барои ҷамъ кардани захираҳои бузург барои амнияти пиронсолӣ сарф кунад, ӯ беҳтарини худро ба хидмати Масеҳ медиҳад ва ба Ӯ барои оянда эътимод дорад. Ӯ бовар дорад, ки агар ӯ аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро ҷӯяд, ҳеҷ гоҳ аз хӯрок ва либос камӣ нахоҳад дид (Матто 6:33).
- Барои ӯ, ҷамъ кардани сарват барои рӯзи мабодо беақлона аст. Ӯ чунин баҳс мекард:
- Чӣ тавр мо метавонем бо виҷдон маблағҳои иловагиро захира кунем, вақте ки пулро ҳоло барои наҷоти ҷонҳо истифода бурдан мумкин аст?
«…ҳар кӣ дорои моли ин ҷаҳон бошад ва бародари худро дар эҳтиёҷ бубинад ва дили худро аз ӯ бандад, чӣ тавр муҳаббати Худо дар ӯ сокин аст?» (1 Юҳанно 3:17).
«Боз, амри муҳимро ба назар гиред — Ҳамсояи худро мисли худ дӯст дор (Ибодат 19:18). Оё мо метавонем, бо ягон ҳақиқат, гуфта шавад, ки он ҳамсояро мисли худ дӯст медорем, ки ба ӯ иҷозат медиҳем гурусна монад, вақте ки мо ба қадри кофӣ ва зиёдатӣ дорем? Оё ман наметавонам ба ҳар касе, ки шодии донистани атои бебаҳои Худоро таҷриба кардааст, муроҷиат кунам ва пурсам — «Оё шумо ин донишро…барои сад ҷаҳон иваз мекардед?» Пас, биёед воситаҳоеро, ки тавассути онҳо дигарон метавонанд ин дониши муқаддаскунанда ва тасаллои осмониро ба даст оранд, нигоҳ надорем» — А. Н. Гроувс.
- Агар мо дар ҳақиқат бовар кунем, ки омадани Масеҳ наздик аст, мо мехоҳем пули худро фавран истифода барем. Дар акси ҳол, мо хатари онро дорем, ки он ба дасти шайтон афтад — пуле, ки метавонист барои баракати абадӣ истифода шавад.
- Чӣ тавр мо метавонем бо виҷдон ба Худованд дуо кунем, ки барои кори масеҳӣ маблағ таъмин кунад, вақте ки худамон пуле дорем, ки барои ин мақсад истифода бурдан намехоҳем? Тарки ҳама чиз барои Масеҳ моро аз риёкорӣ дар дуо наҷот медиҳад.
- Чӣ тавр мо метавонем тамоми маслиҳати Худоро ба дигарон таълим диҳем, агар соҳаҳои ҳақиқат, ба монанди ин, мавҷуд бошанд, ки мо ба онҳо итоат накардаем? Ҳаёти мо дар чунин ҳолат лабҳои моро мебандад.
- Одамони зираки дунё захираҳои фаровонро барои оянда ҷудо мекунанд. Ин бо имон роҳ рафтан нест, балки бо дидан. Масеҳӣ ба ҳаёти вобастагӣ ба Худо даъват шудааст. Агар ӯ ганҷҳоро дар рӯи замин ҷамъ кунад, чӣ тавр ӯ аз дунё ва роҳҳои он фарқ мекунад?
- Далел зуд-зуд шунида мешавад, ки мо бояд барои эҳтиёҷоти ояндаи оилаҳои худ чора андешем; дар акси ҳол, мо аз кофирон бадтарем. Ду ояти зерин барои дастгирии ин ақида истифода мешаванд:
«…фарзандон набояд барои волидон захира кунанд, балки волидон барои фарзандон» (2 Қӯринтиён 12:13).
«Аммо агар касе барои худ ва махсусан барои аҳли хонаи худ таъмин накунад, имонро инкор кардааст ва аз кофир бадтар аст» (1 Тимотиюс 5:8).
Таҳқиқи дақиқи ин оятҳо нишон медиҳад, ки онҳо бо ЭҲТИЁҶОТИ ҶОРӢ ва на бо ҲОЛАТҲОИ ОЯНДА сару кор доранд.
Дар ояти аввал, Павлус кинояро истифода мебарад. Ӯ падар аст ва қӯринтиён фарзандони ӯ ҳастанд. Ӯ онҳоро аз ҷиҳати молиявӣ бори гарон накард, гарчанде ки ӯ ҳамчун хизматгори Худованд ҳамаи ҳуқуқро дошт. Баъд аз ҳама, ӯ падари онҳо дар имон буд ва волидон одатан барои фарзандони худ таъмин мекунанд, на баръакс. Ин ҳеҷ гоҳ саволи захира кардани волидон барои ояндаи фарзандони худ нест. Тамоми порча ба таъмини эҳтиёҷоти ҳозираи Павлус дахл дорад, на ба эҳтиёҷоти эҳтимолии ояндаи ӯ.
Дар 1 Тимотиюс 5:8, расул дар бораи ғамхорӣ ба бевазанони камбағал сӯҳбат мекунад. Ӯ исрор мекунад, ки хешовандони онҳо барои ғамхорӣ ба онҳо масъуланд. Агар хешовандон набошанд ё агар онҳо дар масъулияти худ ноком шаванд, пас калисои маҳаллӣ бояд ба бевазанони масеҳӣ ғамхорӣ кунад. Аммо дар ин ҷо боз мавзӯъ эҳтиёҷоти ҳозира аст, на эҳтиёҷоти оянда.
Идеали Худо ин аст, ки аъзоёни бадани Масеҳ бояд ба эҳтиёҷоти фаврии ҳамватанони имондори худ ғамхорӣ кунанд:
«Ин масъалаи тақсим ва тақсимоти баробар аст. Ҳоло фаровонии шумо бояд эҳтиёҷоти онҳоро таъмин кунад, ва сипас дар оянда фаровонии онҳо метавонад эҳтиёҷоти шуморо таъмин кунад. Бо ин роҳ мо бо ҳамдигар тақсим мекунем, чунон ки Навиштаҳо мегӯянд: «Он ки бисёр ҷамъ кард, чизе зиёдатӣ надошт, ва он ки кам ҷамъ кард, камӣ надошт» (2 Қӯринтиён 8:15, Филлипс).
Масеҳие, ки ҳис мекунад, ки бояд барои эҳтиёҷоти оянда таъмин кунад, бо мушкилоти душвори донистани он ки чӣ қадар кофӣ хоҳад буд, рӯ ба рӯ мешавад. Аз ин рӯ, ӯ ҳаёти худро дар паи сарвати миқдори номуайян сарф мекунад ва имтиёзи додани беҳтарини худро ба Худованд Исои Масеҳ аз даст медиҳад. Ӯ ба охири ҳаёти беҳуда мерасад ва мефаҳмад, ки ҳамаи эҳтиёҷоти ӯ ба ҳар ҳол таъмин мешуд, агар ӯ танҳо бо тамоми дил барои Наҷотдиҳанда зиндагӣ мекард.
Агар ҳамаи масеҳиён суханони Худованд Исоро айнан қабул мекарданд, дар кори Худованд камбуди молиявӣ намебуд. Инҷил бо қувваи афзоянда ва бо ҳаҷми афзоянда паҳн мешуд. Агар ягон шогирди мушаххас ба эҳтиёҷе дучор мешуд, шодӣ ва имтиёзи дигар шогирдон мебуд, ки ҳар чи доранд, тақсим кунанд.
Пешниҳод кардан, ки бояд масеҳиёни сарватманд бошанд, то ба одамони сарватманди дунё дастрасӣ пайдо кунанд, бемаънӣ аст. Павлус ба хонаводаи Қайсар дар ҳоле ки ӯ маҳбус буд, дастрасӣ пайдо кард (Филлипиён 4:22). Агар мо ба Худо итоат кунем, мо метавонем ба Ӯ эътимод кунем, ки тафсилотро тартиб диҳад.
Намунаи Худованд Исо бояд дар ин масъала қатъӣ бошад. Хизматгор аз Устоди худ боло нест.
«Ба хизматгор мувофиқ нест, ки дар ин дунё, ки Худованди ӯ камбағал, паст ва нафратшуда буд, сарватманд, бузург ва гиромӣ шуданро ҷӯяд» — Ҷорҷ Мюллер.
«Азобҳои Масеҳ камбизоатиро дар бар мегирифт, 2 Қӯринтиён 8:9. Албатта, камбизоатӣ либосҳои кӯҳна ва ифлосиро талаб намекунад, аммо он набудани захираҳо ва воситаҳои айшу ишратро дар бар мегирад… Тақрибан сӣ сол пеш… Эндрю Мюррей қайд кард, ки Худованд ва расулони Ӯ наметавонистанд кореро, ки бояд анҷом медоданд, анҷом диҳанд, агар онҳо айнан камбағал намебуданд. Касе, ки дигареро боло бардоштан мехоҳад, бояд мисли Самарӣ поин фарояд, ва аксарияти беохири инсоният ҳамеша камбағал будаанд ва ҳоло ҳам ҳастанд» — А. Н. Гроувс.
Одамон илтимос мекунанд, ки баъзе моликиятҳои моддӣ барои ҳаёти хонагӣ заруранд. Ин дуруст аст.
Одамон илтимос мекунанд, ки соҳибкорони масеҳӣ бояд миқдори муайяни сармоя дошта бошанд, то имрӯз тиҷорат кунанд. Ин дуруст аст.
Одамон илтимос мекунанд, ки дигар моликиятҳои моддӣ, ба монанди мошин, метавонанд барои ҷалоли Худо истифода шаванд. Ин ҳам дуруст аст.
Аммо берун аз ин эҳтиёҷоти қонунӣ, масеҳӣ бояд сарфакорона ва қурбонӣ барои паҳн кардани Инҷил зиндагӣ кунад.
Шиори ӯ бояд ин бошад: «Сахт меҳнат кун, кам истеъмол кун, бисёр бидеҳ — ва ҳама ба Масеҳ,» А. Н. Гроувс.
Ҳар яки мо дар назди Худо масъулем, ки тарк кардани ҳама чиз чӣ маъно дорад. Як имондор наметавонад ба дигаре қонунгузорӣ кунад; ҳар як шахс бояд дар натиҷаи машқи худ дар назди Худованд амал кунад. Ин як масъалаи бениҳоят шахсӣ аст.
Агар дар натиҷаи чунин машқ, Худованд имондорро ба дараҷаи садоқати то ҳол номаълум роҳнамоӣ кунад, ҷое барои ифтихори шахсӣ нест. Ҳар гуна қурбониҳое, ки мо мекунем, ҳеҷ гуна қурбонӣ нестанд, вақте ки дар нури Ҷолҷото дида мешаванд. Ба ғайр аз ин ҳама, мо танҳо ба Худованд он чиро медиҳем, ки ба ҳар ҳол нигоҳ дошта наметавонем ва он чиро, ки дӯст доштанро бас кардаем.
«Ӯ аблаҳ нест, ки он чиро, ки нигоҳ дошта наметавонад, медиҳад, то он чиро, ки гум карда наметавонад, ба даст орад» — Ҷим Эллиот.»
