Озодӣ аз тарс иродаи Худост - «Ман таваккал хоҳам кард ва нахоҳам тарсид» (Ишаъё 12:2). Озодӣ аз тарс, ҳамеша ва дар ҳама ҳолатҳо, иродаи Худо барои қавми Ӯст. Эътимод ва муҳаббате, ки Ӯ мехоҳад ва медиҳад, тарсеро, ки аз беимонӣ бармеояд, дур мекунад. Мо тасдиқ мекунем, ки бетарсӣ имтиёзи фарзанди Худост, ва то он даме, ки инсон аз ҷониби Масеҳ соҳиб шудааст, аз тарс озод хоҳад шуд. Дар куҷое ки Ӯ бошад, тарс мегурезад, чунон ки торикӣ пеши рӯшноӣ нопадид мешавад. «Ин Ман ҳастам, натарсед».
Саломи эҳё ва тӯҳфаи Ӯ сулҳ буд; «Сулҳ аз Ӯ, ки ҳаст, ва ки буд, ва ки меояд».
Дилҳое, ки Қодири Мутлақро бар тахт менишинанд, дар макони махфии Ҳаққи Таоло зиндагӣ мекунанд ва зери сояи Қодири Мутлақ мемонанд, метавонанд бо хушҳолӣ фарёд зананд: «Бинобар ин, мо нахоҳем тарсид, ҳарчанд замин ҷунбад ва кӯҳҳо ба миёни баҳр афтанд». Дар зери мавҷҳои беқарор ва пурталотум сулҳу оромӣ ҳаст:
Императори Рум Хризостомро таҳдид кард, ки агар ӯ масеҳӣ буданро идома диҳад, ӯро бадарға мекунад. Ӯ ҷавоб дод: «Ту наметавонӣ, зеро ҷаҳон хонаи Падари ман аст; ту наметавонӣ маро бадарға кунӣ». «Аммо ман туро мекушам», гуфт Император. «Не, аммо ту наметавонӣ», гуфт қаҳрамони наҷиби имон, «зеро ҳаёти ман бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст». «Ман ганҷҳои туро мегирам». «Не, ту наметавонӣ», ҷавоб дод, «зеро, аввалан, ман ҳеҷ чизе надорам, ки ту медонӣ; ганҷи ман дар осмон аст, ва дили ман дар он ҷост». «Аммо ман туро аз одамон дур мекунам, ва ту ҳеҷ дӯсте нахоҳӣ дошт». «Не, ту наметавонӣ», бори дигар шоҳиди содиқ гуфт, «зеро ман дар осмон дӯсте дорам, ки ту наметавонӣ маро аз ӯ ҷудо кунӣ». «Аз Ӯ битарсед, эй муқаддасон, ва он гоҳ шумо ҳеҷ чизе барои тарс нахоҳед дошт».
