Дар дунё танҳо
Модарам вақте ки ман писарбача будам, мурд ва чанд сол пас падарам низ мурд. Хоҳари дугоникам ва ман умед доштем, ки якҷоя мемонем, аммо моро бо хешовандони гуногун ҷойгир карданд. Ман чанд сол бо бибиам зиндагӣ кардам — ӯ маро маҷбур мекард, ки ба калисо равам, аммо ман ба ҳар ҳол ба мушкилоти зиёд дучор мешудам.
Дар шонздаҳсолагӣ ман гурехтам. Ман худро номатлуб ҳис мекардам. Ман майзада шудам, ки ин ба ҳаёти фиребгарӣ, дуздӣ, зӯроварӣ ва ҳатто куштор оварда расонд. Ман тақрибан чор сол дар киштиҳо кор кардам ва ба маводи мухаддир ва қиморбозӣ машғул шудам.
Дар зиндон танҳо
Дар як сафар, ман касеро куштам ва барои куштор ба бист сол маҳкум шудам. Пас аз чордаҳ сол дар зиндони Миссисипи, маро озод карданд — аммо ман тағйир наёфта будам. Шайтон ҳанӯз ҳам устоди ман буд. Чунон ки Румиён 6:16 мегӯяд:
«Оё намедонед, ки ба ҳар кӣ худро ғулом барои итоат кардан пешниҳод кунед, ғуломи ҳамон ҳастед… хоҳ гуноҳе, ки ба марг мебарад, хоҳ итоате, ки ба адолат мебарад?»
Ман боз ба мушкилот дучор шудам. Пеш аз он ки ин ҳодиса рӯй диҳад, як пастор дар калисои Миссисипи маро ташвиқ кард, ки ҳаётамро ба Масеҳ бахшам. Ман гуфтам, ки «каме интизор мешавам». Аммо дар асл, ман ба Худо «не» мегуфтам.
Чанд рӯз пас, пас аз таваққуф барои нӯшидан, маро боз — барои ҳамон ҷиноят — дастгир карданд.
Бо гуноҳ танҳо
Дар зиндон, хешовандонам маро илтимос карданд, ки иқрор шавам. Ман иқрор шудам ва ҳукмамро гирифтам. Як воиз маро зиёрат кард ва дар бораи Исои Масеҳ бо ман сӯҳбат кард. Ман чунин бори гаронро мебардоштам, ниҳоят қарор додам, ки ҳаётамро ба Худованд бахшам.
Ман ба хондани Инҷили Юҳанно шурӯъ кардам. Дар Аъмол 16:31, ман хондам:
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт».
Сипас ман Аъмол 3:19-ро хондам:
«Пас, тавба кунед ва баргардед, то гуноҳҳои шумо маҳв шаванд».
Ва Луқо 13:3:
«…агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд».
Ман паёмро фаҳмидам.
Бахшидашуда ва озод
Вақте ки ман Каломи Худоро мехондам, бори гароне аз дӯшам бардошта шуд. Юҳанно 3:16 ба ман ваъда дод:
«Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, набояд нобуд шавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад».
Ҳеҷ маҳдудияте набуд — на аз рӯи нажод, на аз рӯи замина, на аз рӯи таҳсилот. Наҷот атои ройгон аст.
Ман Исои Масеҳро қабул кардам.
Дигар танҳо нестам
Ман тавбаро фаҳмидам — на танҳо гуфтани «бубахшед», балки андӯҳи ҳақиқӣ барои гуноҳ. Ман аз Худо бахшиш пурсидам, ва Ӯ маро рад накард (Забур 34:18). Ман дар Масеҳ махлуқи нав шудам. Ман оромишеро ёфтам, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст — дар як ҳуҷраи зиндон.
Ман устодонамро иваз кардам — аз Шайтон ба Наҷотдиҳанда.
Румиён 6:23 мегӯяд:
«Музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост».
Гуноҳ ба ман чӣ дод?
Хизмат ба шайтон ҳама чизамро аз ман гирифт ва ба ман ғайр аз дард чизе надод. Агар ман инро пештар медидам, чӣ қадар дигар зиндагӣ мекардам.
Ҳоло, ман метавонам аз ҳарду ҷониб сухан гӯям. Шахсе, ки дар гуноҳ зиндагӣ мекунад, қариб ба ҳар коре қодир аст. Ман шодам, ки устодонамро иваз кардам.
Ин сулҳ метавонад аз они шумо бошад
Шояд шумо дар гуноҳ ғарқ шудаед. Ё шояд шумо шахси хуб ва ахлоқӣ ҳастед. Фарқ надорад — агар шумо тавба накарда бошед ва Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул накарда бошед, шумо гумроҳед.
Танҳо як роҳи наҷот вуҷуд дорад:
«Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман». — Исо (Юҳанно 14:6)
Мисли ман интизор нашавед. Исо мегӯяд:
«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод». (Матто 11:28) «Агар Писар шуморо озод кунад, шумо воқеан озод хоҳед шуд». (Юҳанно 8:36)
Аз ҳуҷраи зиндонам навишта шудааст.
Ман намедонам, ки ояндаи заминии ман чӣ хоҳад буд — аммо ман бо Худо сулҳ дорам ва ба Ӯ комилан бовар дорам. Гарчанде ки ман аз ҷиҳати ҷисмонӣ дар паси панҷара ҳастам, аз ҷиҳати рӯҳонӣ озодам.
— Э.Б. (Таҳриршуда)
