Падари меҳрубони мо раванди шикастан ва он чиро, ки шикастааст, барои тағйир додан, мустаҳкам кардан ва баракат додан истифода мебарад.
ШИКАСТАН – Қисми 7
Моҳи гузашта мо дида баромадем, ки чӣ тавр Худо шикастанро барои озод кардани мо аз ғуломӣ ва озод кардани мо барои ибодати Ӯ истифода мебарад. Ҳоло мо омӯзиши шикастанро бо дида баромадани раванди масеҳии шикаста шудан, ки барои истифодаи Устод мувофиқ аст, ба итмом мерасонем.
Масеҳии шикаста «Наҷот танҳо тавассути шикасти ҳаёти кӯҳнаи мо ба мо мерасад. Амният ва сулҳ танҳо пас аз он ки мо маҷбур шудем, ки зону занем, меояд. Худо моро бо шикастани мо, бо шикастани қуввати мо ва нест кардани муқовимати мо наҷот медиҳад.» — А. В. Тозер «Шикастагии рӯҳ, ки ба дасти Падар муқовимат намекунад, унсури асосии ҳосилхезӣ дар ҷонҳоест, ки Ӯ дар онҳо кор мекунад. Ӯ аз мо қудрат намеҷӯяд, балки заъф; на қувваи муқовиматкунанда, балки «тобеъ шудан» ба Ӯ. Ҳама қудрат аз Ӯст: қуввати Ӯ дар заъф комил мешавад.» — Вилям Макдоналд «Вақте ки мо бошуурона аз он огоҳем, ки ҳамчун нони шикаста ва шароби рехташуда истифода мешавем, мо бояд ба сатҳи дигар бирасем – сатҳе, ки дар он ҳама огоҳӣ аз худамон ва он чи Худо тавассути мо мекунад, комилан аз байн бурда мешавад. Муқаддас ҳеҷ гоҳ бошуурона муқаддас нест – муқаддас бошуурона ба Худо вобаста аст.» — Освалд Чемберс
Шикастан, танбалӣ ва ғайрифаъолӣ
Мақсади Худо дар роҳнамоии мо тавассути таҷрибаҳои шикастан ин тағйир додани тарзи фикрронӣ ва рафтори мост, то ки мо бештар ба Худованд Исо монанд шавем. Масеҳии шикастаро набояд ҳамчун кирми беустухони ғайрифаъол тасаввур кард! Ӯ ҳеҷ гоҳ як зоҳиди ғамгин нест. Дар асл, ин комилан баръакс аст. Шикастан ба итоат ба иродаи Худо меорад. Вақте ки Худованд дар шикастани он чи дар ҳаёти мо гуноҳ аст, кор мекунад, хоҳиши мо барои итоат ба Ӯ қавитар мешавад. Вақте ки Худованд дар шикастани вобастагиҳои носолими мо кор мекунад, мо озод мешавем, ки ба Ӯ такя кунем. Дар шикастан ҷое барои танбалӣ ё ғайрифаъолӣ нест.
Шикастан, дард ва ғам
Раванди шикастан аксар вақт дардовар аст. Пеш аз маргаш Исо ба шогирдонаш гуфт: «Ҷони Ман аз ғам то ба ҳадди марг ғарқ шудааст.» Сипас Ӯ дуо кард: «Падари Ман, агар имконпазир бошад, ин коса аз Ман дур шавад. Аммо на чунон ки Ман мехоҳам, балки чунон ки Ту мехоҳӣ» (Матто 26:28,39). Ҳатто Худованди мо, ки омода буд азоб кашад, афзалияти худро барои пешгирӣ аз дард баён кард.
Боз ва боз, мо мебинем, ки нависандаи Забур дар замонҳои ғам ва дард ба Худо рӯ меорад.
«То кай бояд бо фикрҳои худ мубориза барам ва ҳар рӯз дар дилам ғам дошта бошам?» (Забур 13:2).«Ба ман раҳм кун, эй Худованд, зеро ки ман дар тангдастӣ ҳастам; чашмонам аз ғам заиф мешаванд, ҷонам ва баданам аз андӯҳ» (Забур 31:9).«Ҷонам аз ғам хаста шудааст; маро мувофиқи каломи Худ қавӣ гардон» (Забур 119:28).
Ҳавворӣ Павлус, ки дар бораи шодӣ бисёр навиштааст, дар хидмати худ низ давраҳои дардовар дошт. Ӯ навишт:
«Ман дар дилам ғами бузург ва андӯҳи беист дорам» (Румиён 9:2). Аммо мо бояд фарқ кардани дард ва ғамеро, ки Худованд барои шикастани мо истифода мебарад, то ки мо рушд кунем, ва дарду ғами дунявӣ омӯзем. Павлус инро чунин ҷамъбаст кард:«Ғами илоҳӣ тавбаеро меорад, ки ба наҷот мерасонад ва пушаймонӣ намегузорад, аммо ғами дунявӣ марг меорад» (2 Қӯринтиён 7:10). Ғами дунявӣ худбинӣ, депрессия ва ҳатто талхӣ ба вуҷуд меорад. Масеҳии шикаста давраҳои дард ва ғамро аз сар мегузаронад, аммо оҳанги асосии ҳаёти ӯ бояд шукргузорӣ ва шодӣ бошад.
Шикастан, мақсад ва амал
Шикастан радди ҷасуронаи хоҳишҳои бехудоии моро дар бар мегирад. Он таслимшавии дидаю дониста, итоат ва худдорӣро дар бар мегирад. Масеҳии шикаста на танҳо бо мақсад амал мекунад, балки хидмат ва вазорати ӯ аз манбаи дигар – «қуввати Масеҳ, ки дар мо кор мекунад» (Эфсӯсиён 3:20) нерӯ мегирад. Падари мо бо сабр дар шикастани ҳар чизе, ки ҷараёни қудрати Ӯро дар ҳаёти мо монеъ мешавад, кор мекунад.
Шикастан, ӯҳдадорӣ ва муносибатҳо
Чӣ тавр мо метавонем масеҳии шикастаро муайян кунем? Шикастан ба ҳама соҳаҳои ҳаёт таъсир мерасонад. Масеҳии шикаста Каломи Худоро ҷиддӣ қабул мекунад ва ба он итоат мекунад. Ӯ ба калисо ва хидмати худ ӯҳдадор аст. Ӯ Худовандро дӯст медорад ва ибодат мекунад. Аммо ҷои соддатаре барои мушоҳидаи таъсири шикастан аз муносибатҳои байнишахсӣ нест. Муқаддасони шикаста меомӯзанд, ки ба бадӣ бо некӣ ҷавоб диҳанд. Онҳо қасос намегиранд. Онҳо дар дигарон, ҳатто онҳое, ки бо онҳо розӣ нестанд, он чиро, ки хуб ва ба Масеҳ монанд аст, меҷӯянд ва дар бораи он сӯҳбат мекунанд. Вақте ки онҳо дарк мекунанд, ки ба дигаре осеб расонидаанд, тавба мекунанд, эътироф мекунанд ва узр мепурсанд. Вақте ки онҳо аз ҷониби дигаре осеб дидаанд, ба дигаре имконияти шубҳаро медиҳанд.
Аз табиати гуноҳкори худ ва чӣ қадар бахшида шуданашон огоҳ буда, онҳо дар бахшидани дигарон таъхир намекунанд. Онҳо аз одамони якрав ва худхоҳ хашмгин намешаванд, балки ба онҳо раҳм мекунанд. Онҳо 1 Қӯринтиён 13:4-7-ро ҳамеша дар хотир доранд:
«Муҳаббат сабрнок аст, муҳаббат меҳрубон аст. Он ҳасад намебарад, он фахр намекунад, он мағрур нест. Он дағал нест, он худхоҳ нест, он ба осонӣ хашмгин намешавад, он бадӣҳоро ба ёд намеорад. Муҳаббат аз бадӣ шод намешавад, балки аз ҳақиқат шод мешавад. Он ҳамеша муҳофизат мекунад, ҳамеша бовар мекунад, ҳамеша умед дорад, ҳамеша истодагарӣ мекунад.»
Шикастан, воқеият ва таъсир
Онҳое, ки шикастагии Худоро аз сар гузаронидаанд, эҳтимоли бештар доранд, ки дасти Худоро дар дигар ҳолатҳои душвор бубинанд; онҳо метавонанд дар замонҳои бӯҳрон ором ва умедвор боқӣ монанд. Масеҳиёни шикаста метавонанд вазифаҳои муҳимро ишғол кунанд, аммо ба онҳо вобаста нестанд. Бо файз онҳо метавонанд аз мақом даст кашанд. Ҳаёти масеҳии шикаста ҷолибтар аст, зеро он аслӣ аст. Дигарон ба худ иҷозат медиҳанд, ки аз шикастан таъсир гиранд, зеро он таваҷҷӯҳро талаб намекунад, худро таҳмил намекунад, бузургиро тахмин намекунад. Муқаддасони шикаста аз ақидаи дигарон наметарсанд, зеро онҳо кӯшиш намекунанд, ки машҳур шаванд. Онҳо низоъро намеҷӯянд, аммо аз он ҳам гурехта наметавонанд. Онҳо омода ва дастрасанд, ки аз ҷониби Худованд ҳамчун сулҳҷӯён истифода шаванд. Онҳо метавонанд муфид ва устувор, нарм ва фурӯтан бошанд.
Шифо додани дилшикастагон
Худованд аз азоби халқи Худ ҷудо нест. Исо дар сари қабри бародарашон дарди Марям ва Марторо ҳис кард. Ӯ ба гиря омад, ҳарчанд медонист, ки Лаъзор ба зудӣ дубора зинда мешавад. Худованди мо нишон дод, ки Ӯ дарди масеҳиёни аз ҷониби Шоул таъқибшударо ҳис мекард, вақте ки гуфт: «Шоул, Шоул, чаро Маро таъқиб мекунӣ?» (Аъмол 9:4). Худованди мо мефаҳмад, ки «дарди дил рӯҳро мешиканад» (Масалҳо 15:13). Аз ин рӯ, мо низ мехонем, ки
«Худованд ба дилшикастагон наздик аст ва онҳоеро, ки рӯҳашон шикастааст, наҷот медиҳад» (Забур 34:18), ва«Ӯ дилшикастагонро шифо медиҳад ва захмҳои онҳоро мебандад» (Забур 147:3).
Вақте ки мо дилшикастаем, Худованд ба мо наздик аст, дарди моро ҳис мекунад ва мехоҳад моро шифо диҳад (Луқо 4:18). Дар бораи чӣ тавр ва кай, Ӯ беҳтар медонад. Вақте ки мо ба Ӯ бовар мекунем, мо метавонем оромии Ӯро дар давраи шикастан ва шифо ёфтан эҳсос кунем. Албатта, ваъдаи худи Худованд дуруст аст:
«Оромиро ба шумо мегузорам; оромии Худро ба шумо медиҳам. Ман ба шумо чунон ки ҷаҳон медиҳад, намедиҳам. Дилҳои шумо ташвиш надиҳад ва натарсед» (Юҳанно 14:27).
Мақсад: Монанди Масеҳ будан
Баъзан мо мефаҳмем, ки Ӯ дар ҳаёти мо чӣ кор карданӣ аст, ва баъзан мо танҳо «кори Худоро намефаҳмем» (Воиз 11:5). Дар он лаҳзаҳо, вақте ки дард ва торикӣ якҷоя мешаванд, вақте ки ҳама чиз дар мо сабукӣ, тағйирот ё ҳадди аққал як тавзеҳи хубро талаб мекунад, вақте ки мо ҳис мекунем, ки даст кашем, гурехта равем ё танҳо сахт шавем, мо бояд худро маҷбур кунем, ки ба Ӯ бовар кунем. Ӯ бо мақсади пурҷалол ором ва бо муҳаббат кор мекунад, «то даме ки Масеҳ дар шумо шакл гирад» (Ғалотиён 4:19). Мо «пеш аз ин муайян шудаем, ки ба сурати Писари Ӯ монанд шавем» (Румиён 8:28-29). Оё мо пешрафт мекунем? Павлус мутмаин буд, ки «Ӯ, ки кори некро дар шумо оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба анҷом мерасонад» (Филиппиён 1:6). Худованд аз мо даст намекашад. Ӯ аз истифодаи дард, вақте ки дард лозим аст, худдорӣ намекунад. Аммо Ӯ иҷозат намедиҳад, ки дарди бештар аз он чӣ барои расидан ба ҳадафи Ӯ лозим аст, бошад. Дар умқи дили худ мо медонем, ки ба шикастан ниёз дорем. Аммо танҳо агар мо ба Ӯ воқеан бовар кунем, мо ҳамеша дуо хоҳем кард: «Худованд, маро шикан!»
Хулоса
Ҷаҳони дунявӣ қавӣ, пурқувватҳоеро қадр мекунад, ки корҳоро анҷом медиҳанд. Худованди мо фурӯтан, нарм ва мулоимро қадр мекунад (Матто 5:3-11). Ақидаҳои қавӣ, афзалиятҳо ва анъанаҳои мо аксар вақт ба рушди нақшаҳои Худо барои ҳаёти мо монеъ мешаванд. Ӯ мехоҳад, ки дар ҳаёти ҳар як масеҳӣ бештар аз Масеҳро бубинад, ва аз ин рӯ Ӯ ба шикастани он чизе, ки монеъ мешавад, шурӯъ мекунад. Ӯ мехоҳад, ки он гуноҳеро, ки моро ғулом мекунад, дурӯғҳоеро, ки биниши моро таҳриф мекунанд, он тарсҳоеро, ки моро бозмедоранд, он орзуҳо ва ҳавасҳои заминиро, ки таъсири моро кам мекунанд, шиканад.
Вақте ки аспҳои ваҳшӣ ром карда мешаванд, онҳо интизор мешаванд, гӯш медиҳанд, дастурҳоро иҷро мекунанд ва барои Устоди худ муфид мешаванд. Чунин аспҳо медонанд, ки кай давидан ва кай истодан. Оё иродаи қавии мо ҳанӯз шикаста шудааст? Оё мо ҳанӯз кӯшиш мекунем, ки ба Худованд бо шартҳои худ хидмат кунем? Ҳамаи мо бояд шикаста шавем. Ҳамаи мо бояд хурд карда шавем.
Д. Л. Муди гуфт: «Мо метавонем ба осонӣ барои Худо хеле калон бошем, ки истифода шавем, аммо ҳеҷ гоҳ хеле хурд нестем.» Маҳз вақте ки мо худро заиф, гумшуда ва танҳо ҳис мекунем – вақте ки мо худро шикаста ҳис мекунем – мо воқеан аз ниёзи худ ба файзи Худо огоҳ мешавем. Вақте ки мо шикастаем, мо суханони Худовандро қадр мекунем ва бовар мекунем: «Файзи Ман барои ту кофист, зеро қудрати Ман дар заъф комил мешавад.» Бо мурури замон мо таҷрибаи Павлусро мубодила хоҳем кард ва хулоса хоҳем кард: «Зеро вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам» (2 Қӯринтиён 12:9-10). Шояд рӯзе фаро расад, ки мо ба қафо нигоҳ кунем ва ҳайрон шавем, ки чаро ин қадар вақт лозим шуд, то бо ҷидду ҷаҳд дуо кунем: «Худованд, маро шикан!»
