Дар Юҳанно 16:23-24, Исо ба мо ваъдаи ҳайратангез, фарогир ва ҷалолбахш медиҳад:
«Дар он рӯз шумо аз Ман чизе нахоҳед пурсид. Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар чизе ки аз Падар ба исми Ман пурсед, Ӯ ба шумо хоҳад дод. То ҳол шумо ба исми Ман чизе напурсидаед. Пурсед, ва хоҳед гирифт, то ки шодии шумо пурра бошад.»
Пас, мо аз Падар чизҳоеро мепурсем, ки барояшон орзу дорем, зеро мо шодии комилеро, ки Ӯ ба мо пешниҳод мекунад, мехоҳем. Ва мо чизҳои ночиз ё ҷисмониро намепурсем, зеро медонем, ки ҳавворӣ Яъқуб чӣ мегӯяд: «Шумо мепурсед ва намегиред, зеро нодуруст мепурсед, то онро ба ҳавасҳои худ сарф кунед» (Яъқуб 4:3). Не, мо барои имони бештар, муҳаббат, муқаддасӣ, ҳикмат, фаҳмиш, таҷрибаи файзи Худо, ҷасорат ва шодӣ дар Худо дуо мекунем, дар ҳоле ки барои қаноатмандии камтар аз чизҳои дунявӣ дуо мекунем.
Ҷавобҳои ғайричашмдошт
Чунин орзуҳо ва дуоҳо самимӣ ҳастанд, ва Худо онҳоро дӯст медорад ва дӯст медорад, ки ба онҳо ҷавоб диҳад. Аммо мо худро хуб намешиносем, ё амиқӣ ё паҳншавии гуноҳи худро, ё он чизеро, ки дар ҳақиқат аз мо талаб мекунад, то он чизеро, ки мепурсем, қабул кунем. Мо наметавонем тасаввурот ва интизориҳои ғайривоқеӣ ва романтикӣ дар бораи он ки ҷавобҳои Худо ба дуоҳои мо чӣ гуна хоҳанд буд, надошта бошем.
Аз ин рӯ, мо аксар вақт барои ҷавобҳое, ки аз Худо мегирем, омода нестем. Ҷавобҳои Ӯ аксар вақт дар аввал ба ҷавобҳо монанд нестанд. Онҳо ба мушкилот монанданд. Онҳо ба мусибат монанданд. Онҳо ба талафот, ноумедӣ, ранҷ, низоъ, ғам ва худхоҳии афзоянда монанданд. Онҳо боиси муборизаи амиқи рӯҳӣ мешаванд ва гуноҳҳо, шубҳаҳо ва тарсҳоро ошкор мекунанд. Онҳо он чизе нестанд, ки мо интизор дорем, ва мо аксар вақт намебинем, ки онҳо ба дуоҳои мо чӣ гуна мувофиқат мекунанд.
Мо чӣ интизор бошем?
Агар мо аз Худо муҳаббати бештар ва амиқтар ба Ӯро талаб кунем, чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки ба мо огоҳии бештар аз фасоди амиқ ва паҳншудаи гуноҳкории моро медиҳанд, зеро онҳое, ки бисёр бахшида шудаанд, бисёр дӯст медоранд, аммо онҳое, ки кам бахшида шудаанд, кам дӯст медоранд (Луқо 7:47).
Агар мо аз Худо хоҳиш кунем, ки ба мо кӯмак кунад, ки ҳамсоягони худро мисли худамон дӯст дорем (Марқӯс 12:31), чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки моро маҷбур мекунанд, ки ба ҳамсояе (ки шояд мо онро дар ин категория нагузорем [Луқо 10:29]) таваҷҷӯҳи ғайричашмдошт диҳем, ки номусоид ва озоровар аст.
Агар мо наздикии Худоро талаб кунем, зеро бовар дорем, ки наздик будан ба Худо барои мо хуб аст (Забур 73:28), чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки дилҳои моро мешикананд, зеро Худо ба дилшикастагон наздик аст (Забур 34:18).
Агар мо аз Худо хоҳиш кунем, ки моро қурбониҳои зинда гардонад (Румиён 12:1), чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки дилҳои моро мешикананд ва фурӯтан мекунанд, зеро қурбониҳои Худо рӯҳи шикаста аст (Забур 51:17).
Агар мо аз Худо таҷрибаи амиқтари файзи Ӯро талаб кунем, чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки ба ғурури мо муқобилат мекунанд ва дилҳои моро фурӯтан мекунанд (Яъқуб 4:6).
Агар мо аз Худо хоҳиш кунем, ки Малакути Ӯ (Матто 6:10) дар ҳаёти мо ва дар ҷаҳони атрофи мо биёяд, чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки камбизоатии амиқи рӯҳонии моро ошкор мекунанд, зеро Малакут ба камбағалони рӯҳ дода мешавад (Матто 5:3).
Агар мо аз Худо хоҳиш кунем, ки моро бо Худаш қонеъ гардонад, то ки мо ба лойҳои ҷаҳон ба осонӣ қонеъ нашавем, чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки боиси афзоиши огоҳии мо аз бадӣ, ранҷу азоб ва беадолатиҳои ҷаҳон мешаванд, зеро онҳое, ки барои адолат гурусна ва ташнаанд, қонеъ хоҳанд шуд (Матто 5:6).
Агар мо аз Худо ҳикмат ва фаҳмиши бештарро талаб кунем, чӣ интизор бошем? Ҷараёни доимии ҷавобҳои ақлро печида, ошуфтакунанда, ки фаҳмидан ва кор кардан бо онҳо душвор аст, зеро қувваҳои фаҳмиши мо тавассути амалияи доимӣ барои фарқ кардани некӣ аз бадӣ омӯзонида мешаванд (Ибриён 5:14).
Агар мо аз Худо хоҳиш кунем, ки «имони моро афзоиш диҳад» (Луқо 17:5), чӣ интизор бошем? Ба таври такрорӣ дар ҳолатҳое қарор гирем, ки дар онҳо дарк кунем, ки даркҳои мо боэътимод нестанд, то ки мо маҷбур шавем ба ваъдаҳои Масеҳ бовар кунем, «зеро мо бо имон роҳ меравем, на бо дидан» (2 Қӯринтиён 5:7).
Агар мо аз Худо хоҳиш кунем, ки ба мо кӯмак кунад, ки «ба тавре ки сазовори Худованд аст, роҳ равем» (Қӯлассиён 1:10), чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки фурӯтанӣ, мулоимӣ, сабр ва таҳаммули бештарро дар муҳаббат (Эфсӯсиён 4:2) талаб мекунанд, ки мо гумон мекардем имконпазир аст. Ҷавобҳое, ки метавонанд боиси камбизоатӣ, ранҷу азоб ва муносибати бад шаванд, ки насиби бисёре аз муқаддасон дар тӯли таърих «ки ҷаҳон сазовори онҳо набуд» (Ибриён 11:38) буд.
Агар мо аз Худо хоҳиш кунем, ки ба мо кӯмак кунад, ки аз хидмат ба пул даст кашем, то ки ба Ӯ бо дили пурратар хидмат кунем, чӣ интизор бошем? Миқдори нороҳати имкониятҳо барои додани пул, хароҷоте, ки захираҳои ҷамъкардаи моро кам мекунанд, шояд ҳатто аз даст додани кор — ҷавобҳое, ки моро водор мекунанд, ки пулро нафрат кунем (нодида гирем, рӯй гардонем, озод кунем) ва ба Худо часпем (Луқо 16:13).
Агар мо хоҳиш кунем, ки шодии мо пурратар гардад (Юҳанно 16:24), то ки дар Худо хушбахтии бештарро таҷриба кунем, чӣ интизор бошем? Ҷавобҳое, ки боиси он мешаванд, ки шодиҳои заминӣ, ки мо як вақтҳо фоида меҳисобидем, холӣ, бемаънӣ ва талаф шаванд ва моро водор мекунанд, ки арзиши бартарии шинохтани Исои Масеҳро ҷустуҷӯ кунем (Филиппиён 3:8).
Ғайричашмдоштро интизор шавед
Вақте ки Худо ба дуоҳои мо ҷавоб доданро оғоз мекунад, мо аксар вақт ҷавобҳои Ӯро печида меёбем. Шароит метавонад роҳҳои ғайричашмдоштро пеш гирад, саломатӣ метавонад бад шавад, динамикаи дардноки муносибатҳо метавонад инкишоф ёбад, мушкилоти молиявӣ метавонад ба миён ояд ва муборизаҳои рӯҳӣ ва эмотсионалӣ метавонанд пайдо шаванд, ки ба назар беалоқаманд менамоянд. Мо метавонем ҳис кунем, ки ба қафо меравем, зеро ба таври возеҳ ба пеш ҳаракат намекунем. Мо дар ошуфтагӣ ва хашми дарднок фарёд мезанем (Забур 13:1; Аюб 30:20), дар ҳоле ки дар асл Худо ба дуоҳои мо ҷавоб медиҳад. Мо танҳо интизор будем, ки ҷавоб дигар хел ба назар мерасад ва эҳсос мешавад.
Азбаски ин дуруст аст, мо метавонем васваса шавем, ки ҳатто аз Худо чунин чизҳоро напурсем. Манзурам, кӣ ҷавобҳои ногуворро ба дуоҳо барои шодӣ мехоҳад?
Ба ин тафаккури кӯтоҳандешона фирефта нашавед. Ваъдаи Исоро дар хотир доред: «Пурсед, ва хоҳед гирифт, то ки шодии шумо пурра бошад» (Юҳанно 16:24). Агар роҳи шодии комил баъзан душвор бошад, ва Исо ба мо мегӯяд, ки чунин аст (Юҳанно 16:33; Матто 7:14), ин сабаб нест, ки онро нагирем! Шумо чӣ мехоҳед? Шодиҳои паст, сатҳӣ, ночиз? Не! Барои шодии комил бикӯшед! Ва он чизеро, ки нависандаи Ибриён ба мо мегӯяд, дар хотир доред:
Зеро дар айни замон ҳама гуна интизом дарднок ба назар мерасад, на гуворо, аммо баъдтар он ба онҳое, ки аз он омӯзонида шудаанд, меваи осоиштаи адолатро медиҳад. (Ибриён 12:11)
Дар мавриди ҷавобҳои Худо ба дуо, ғайричашмдоштро интизор шавед. Аксари бузургтарин тӯҳфаҳо ва амиқтарин шодиҳое, ки Худо ба мо медиҳад, дар бастаҳои дарднок меоянд.
