Дониши зиёд, амали кам
«Ба тамоми ҷаҳон равед ва Инҷилро ба ҳар махлуқ мавъиза кунед.» — Марқӯс 16:15
«Мо вақти зиёдро ба назария ва вақти камро ба амалия сарф мекунем, ва ин номутавозунӣ ҳаракати муҳити зистро хеле бозмедорад. Гап задан метавонад моро хуб ҳис кунад, аммо танҳо амал корро ба анҷом мерасонад.» Вақте ки сухангӯ дар барномаи масъалаҳои муҳити зист ин изҳоротро кард, ман фикр кардам, ки чӣ тавр ҳақиқати суханони ӯро ба ҳаракати масеҳӣ низ татбиқ кардан мумкин аст. Ман фикр мекунам, ки гуфтан мумкин аст, ки аксари масеҳиён хеле зиёд гап мезананд ва хеле кам кор мекунанд, то сабаби Масеҳро ба атрофиёнашон пешбарӣ кунанд.
Солҳо пеш, ман дар як конфронси Китоби Муқаддас дар Ню-Ҷерсӣ бо як зани ҷавон вохӯрдам, ки ба ман гуфт, ки дар соли гузашта чанд конфронс ширкат кардааст ва чанд қайд гирифтааст. Гуфтанӣ нест, ки ман ба ҳайрат омадам. Аммо оё мо имони худро ҳамин тавр чен мекунем – бо чанд вохӯрӣ, ки мо ширкат мекунем ва чанд қайд, ки мо мегирем?
Маро нодуруст нафаҳмед. Ман тарафдори конфронсҳои Китоби Муқаддас ва қайдгирӣ ҳастам. Ҳарду роҳҳои муфид барои амалӣ кардани нақшаи оддии Павлус барои корманди масеҳӣ шудан мебошанд: «Кӯшиш кунед, ки худро ба Худо ҳамчун шахси тасдиқшуда, коргаре, ки шарм надорад ва каломи ҳақиқатро дуруст истифода мебарад, пешниҳод кунед» (2 Тимотиюс 2:15 NIV). Аммо оё танҳо иштирок дар конфронсҳои Китоби Муқаддас ва қайдгирӣ ба мо хушбахтии дар Юҳанно 13:17 зикршударо меорад: «Ҳоло, ки шумо ин чизҳоро медонед, агар онҳоро иҷро кунед, баракат хоҳед ёфт»? Оё ин он чизе нест, ки мо бо он чизе ки омӯхтаем, мекунем, ки моро коргари воқеӣ ва хушбахт месозад?
Фикр кунед, ки мо чӣ қадар вақт ба хондан ва гӯш кардани Инҷил сарф мекунем. Марқӯс 16:15 (дар боло) ба мо мегӯяд, ки мо вазифадор шудаем, ки ин хушхабарро ба атрофиёнамон расонем, на танҳо барои худ қабул кунем. Тавре ки суруди Артур Вулси (дар поён) мегӯяд, «Мо наҷот ёфтаем, наҷот ёфтаем, то ба дигарон бигӯем.» Аммо бисёре аз мо дар бораи Масеҳ ба аъзоёни оила, ҳамсоягӣ, мактаб ё ҷои кори худ сухан гуфтан душворӣ мекашем. Аммо ин ҳамон мақсадест, ки Ӯ омад – моро вазифадор кард, ки Хушхабарро бо дигарон мубодила кунем. Оё мо ба вазифаи Ӯ бо ягон амал ҷавоб додем?
Беҳтар аст, ки танҳо чанд ояти Инҷилро донем ва онҳоро дар назди ҳезуми хушки касе ба ҳам молем ва ба ин васила дар онҳо шарораи ҳаёти навро афрӯзем, назар ба он ки дафтарҳои пур аз шарҳҳо дар бораи Навиштаҳо дошта бошем ва дили касеро ба ҷуз дили худамон гарм накунем. Ғамгин аст, ки дар ҳоле ки мо «ин чизҳоро» медонем, шояд баракати воқеан коре бо онҳоро эҳсос накунем.
Наҷот ёфтаем, то ба дигарон бигӯем Мо наҷот ёфтаем, наҷот ёфтаем, то ба дигарон дар бораи Марди Ҷалил бигӯем. Наҷот ёфтаем, наҷот ёфтаем, то ҳар рӯз барои Масеҳи Ҷолҷота зиндагӣ кунем. Наҷот ёфтаем, наҷот ёфтаем, то шуморо ба наҷоти озоди Ӯ даъват кунем. Мо наҷот ёфтаем, наҷот ёфтаем, бо хуни Ӯ барои абадият наҷот ёфтаем. — Артур Вулси
