«Зеро ки шумо як вақтҳо зулмот будед, аммо акнун дар Худованд нур ҳастед: ҳамчун фарзандони нур рафтор кунед.» –Эфсӯсиён 5:8 KJV
Павлуси расул ин суханонро ба масеҳиёни Эфсӯс навиштааст, аммо ман инро шахсан дар бораи худам қабул мекунам. Ҳамчун ҷавон ман дар шаклҳои гуногуни беахлоқӣ иштирок мекардам ва ба мастӣ ва ҳаёти майхона машғул будам. Ҳамон тавре ки Ҷон Нютон дар суруди машҳури худ «Файзи аҷиб» навиштааст, ман як бадбахт будам. Эфсӯсиён 4:18-19 чунин одамонро мисли Ҷон Нютон ва ман тасвир мекунад: «Фаҳмиши онҳо торик шудааст, аз ҳаёти Худо аз сабаби ҷаҳолате, ки дар онҳост, бегона шудаанд, аз сабаби кӯрии дили онҳо: онҳое, ки ҳиссиётро аз даст додаанд, худро ба шаҳват [фаҳш, NKJV] додаанд, то ҳама гуна нопокӣро бо тамаъкорӣ анҷом диҳанд.» Шаҳват гуноҳ аст. Ҳарчанд ман узви як мазҳаби бузурги масеҳӣ будам ва Иди Муқаддасро қабул мекардам, дар зулмоти комил зиндагӣ мекардам. Ин ҳаёти ман буд, аммо Масеҳ онро тағйир дод. Ӯ маро ба тавба овард – ақли тағйирёфта.
Ояти мо дар Эфсӯсиён 5 танҳо мегӯяд: «Аммо акнун шумо дар Худованд нур ҳастед.» Қариб 63 сол пеш ман Исои Масеҳро ба ҳаёти худ роҳ додам. «Ҳоло» ман кӯшиш мекунам, ки ҳамчун фарзанди нур рафтор кунам, ки ин танҳо бо роҳнамоии Каломи Худо ва Рӯҳи Муқаддас имконпазир аст. Фаҳмиши ман қаблан торик буд, дили ман кӯр буд, аммо акнун чашмони фаҳмиши ман равшан шудаанд (1:18). Хеле зуд пас аз имон овардан ба Худованд Исои Масеҳ, ман аз ҳаёти зулмоти худ ҷудо шудам ва ба ҷои он ба масеҳиёни ҳақиқӣ дар омӯзиши Китоби Муқаддас, ҷамъомадҳо ва мавъиза ҳамроҳ шудам.
Худо мехоҳад, ки мо «бидонем.»
Одамони дунё даъво доранд, ки равшанфикр ҳастанд ва ҳама гуна чизҳоро медонанд. Ин чизи нав нест, зеро марде бо номи Бильом гуфт, ки чашмони худаш «кушода шудаанд» (Ададҳо 24:3,15), аммо бо хондани ҳаёти ӯ мо зуд мебинем, ки ӯ нисбат ба Худо кӯр буд. Мо бояд дар бораи он чизе, ки медонем, эҳтиёткор бошем. Ҳамчун имондорон Ӯ мехоҳад, ки мо «бидонем, ки умеди даъвати Ӯ чист ва ... сарвати ҷалоли мероси Ӯ дар муқаддасон чист» (Эфсӯсиён 1:18). Бале, мо мероси Ӯ ҳастем!
«Қудрати Худо ба сӯи мост» (ояти 19). Ин қудратест, ки Худо «дар Масеҳ амал кард, вақте ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро дар дасти рости Худ дар ҷойҳои осмонӣ, хеле болотар аз ҳама ...» (оятҳои 20-21) нишонд. Падар мехоҳад, ки Писари Ӯ дар ҳама чиз – ҳатто дар фикрҳои мо (Қӯлассиён 1:18, 3:1-2; Филиппиён 4:8) ҷои баланд ва пешқадамро дошта бошад.
Эфсӯсиён 1 идома медиҳад, ки Масеҳ «хеле болотар аз ҳар сарварӣ, ва қудрат, ва зӯрӣ, ва ҳукмронӣ, ва ҳар номест, ки ном бурда мешавад, на танҳо дар ин дунё, балки дар он дунёе, ки меояд» (ояти 21). Дунё ба мо мегӯяд, ки номи Исои Масеҳ таҳқиромез аст. Ин назари онҳоест, ки кӯр ҳастанд! Масеҳии ҳақиқӣ арзиши номи Ӯро медонад.
Худо «ҳама чизро зери пойҳои Ӯ гузоштааст»
(ояти 22). Инҳо ҳамон пойҳое ҳастанд, ки дар Исроил аз хок гузаштанд, пойҳое, ки сандалҳоеро мепӯшиданд, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда гуфт, ки ӯ «сазовори кушодани онҳо нест» (Юҳанно 1:27). Ин пойҳо, ҳамроҳ бо дастҳои Ӯ, «сӯрох карда шуданд» (Забур 22:16); «Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд» (Ишаъё 53:5). Ин Мардро Худо «барои калисо, ки бадани Ӯст, пуррагии Ӯ, ки ҳамаро дар ҳама чиз пур мекунад, сарвари ҳама чиз гардонид» (Эфсӯсиён 1:22-23). Мо пуррагии Ӯ ҳастем; мо барои Ӯ ин қадар муҳим ҳастем! Бо чашмони фаҳмиши худ равшан шуда, оё мо мувофиқи ҳукмронии Ӯ фикр мекунем, зиндагӣ мекунем ва амал мекунем? Ӯ ҳамаро дар ҳама чиз пур мекунад. Ин Ӯро муҳимтарин шахс дар коинот нишон медиҳад – ва мо дар Ӯ дида мешавем, «ҳамчун фарзандони нур.»
Ин достони ҳақиқии ҳар як шахсест, ки пешниҳоди Худоро дар бораи наҷоти ройгон қабул кардааст. Шумо чӣ? Шумо кадом ҳаётро зиндагӣ мекунед?
Музди гуноҳ марг аст; аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ тавассути Исои Масеҳ Худованди мост (Румиён 6:23).
Агар шумо ин корро накарда бошед, оё шумо ҳоло атои Ӯро қабул мекунед? Тарзи фикрронии худро тағйир диҳед, ба Ӯ иқрор шавед, ки шумо гунаҳкор ҳастед, ба Ӯ имон оваред ва Ӯро ба ҳар як қисми ҳаёти худ қабул кунед! Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
