«Аз миёни қароргоҳ гузашта, ба қавм фармон диҳед: «Барои худ хӯрокворӣ тайёр кунед, зеро дар давоми се рӯз аз ин Урдун убур хоҳед кард, то ба замине, ки Худованд Худои шумо ба шумо медиҳад, дохил шуда, онро соҳиб шавед.» — Еҳушаъ 1:11 NKJV
Китобҳои Библия аз Хуруҷ то Еҳушаъ достони онро нақл мекунанд, ки чӣ тавр Худо халқи Исроилро аз ғуломии Миср берун овард ва ба онҳо баракатҳои замини аҷиберо дод, ки Ӯ ба аҷдодонашон ваъда дода буд. Он чизе ки онҳо аз сар гузарониданд, ба он монанд аст, ки Худованд имрӯз бо одамон чӣ гуна кор мекунад. Пеш аз он ки исроилиён сафари худро ба Замини Ваъдашуда оғоз кунанд, онҳо бояд аз доварии Худо, ки бар Миср меовард, наҷот ёбанд. Мо низ бояд аз доварӣ, ки ба ин ҷаҳон аз сабаби гуноҳ меояд, наҷот ёбем, пеш аз он ки мо дар баракатҳое, ки Худо барои халқи худ дорад, шарик шавем.
Аз асорат берун омадан
Хуруҷ 12 ба мо нишон медиҳад, ки чӣ тавр исроилиён аз доварии оянда наҷот ёфтанд. Онҳо бояд худро аз фариштаи нобудкунанда дар паси хуни Барраи Фисҳ паноҳ медоданд.
Аз хун гирифта, ба сутунҳои дар ва ба болои дари хонаҳо бимолед... Акнун хун барои шумо дар хонаҳое, ки ҳастед, аломат хоҳад буд. Вақте ки ман хунро мебинам, аз шумо мегузарам; ва вабо бар шумо нахоҳад буд, то шуморо нобуд кунад, вақте ки ман замини Мисрро мезанам (Хуруҷ 12:13).
1 Петрус 1:18-19 ба мо мегӯяд, ки ин рамзи наҷоти масеҳӣ аз ҷониби хуни Масеҳ аст.
Шумо бо чизҳои фанопазир, мисли нуқра ё тилло, аз рафтори бемақсади худ, ки аз анъанаи падаронатон гирифтаед, наҷот наёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли баррае бе айб ва бе доғ (1 Петрус 1:18-19).
Хуруҷ 14:13-31 нақл мекунад, ки чӣ тавр Худо исроилиёнро аз ғуломии Фиръавн наҷот дод, вақте ки онҳо аз Баҳри Сурх гузаштанд. Ӯ обҳоро нигоҳ дошт, то халқи Ӯ аз замини хушк гузарад, аммо лашкари Фиръавн вақте ки обҳо ба онҳо баргаштанд, нобуд шуд. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки Худо
моро аз қудрати торикӣ раҳо кард ва моро ба Малакути Писари муҳаббати худ интиқол дод, ки дар Ӯ мо тавассути хуни Ӯ наҷот, бахшиши гуноҳҳоро дорем (Қӯлассиён 1:13-14).
Вақте ки мо масеҳӣ мешавем, мо дигар ғуломи Шайтон нестем.
Тамоми сафари биёбон аз Миср ба Замини Ваъдашуда метавонист ба осонӣ дар камтар аз як сол анҷом дода шавад, аммо халқ ба Худованд имон надошт. Гарчанде ки Ӯ ҳамаи ниёзҳои онҳоро таъмин мекард, онҳо пайваста ба нақшаҳои Ӯ муқобилат мекарданд. Баъзан онҳо ҳатто васваса мешуданд, ки ба Миср баргарданд. Вақте ки онҳо ниҳоят қариб аз биёбон гузаштанд, онҳо аз даромадан ба Замини Ваъдашуда аз сабаби бузургҷуссаҳои он ҷо метарсиданд. Худо ба онҳо гуфт, ки онҳо бояд чил сол дар биёбон саргардон шаванд (Ададҳо 14:26-35). Ӯ онҳоро ба баракатҳои Замини Ваъдашуда намеовард, то он даме ки пирони онҳо мурданд.
Исроилиён дар биёбон душманони бадтарини худ буданд. Гуноҳ, саркашӣ ва набудани имони худи онҳо онҳоро аз замини баракате, ки Худо барои онҳо дошт, боздошт. Ва ҳамин чиз дар бораи халқи Худованд имрӯз низ дуруст аст. Имони заиф ва табиати гунаҳкори мо моро аз пайравӣ ба Худованд ва ба даст овардани баракатҳое, ки Ӯ барои мо дорад, бозмедорад. Дар Румиён 7:18 Ҳавворӣ Павлус гуфт:
Ман медонам, ки дар ман (яъне, дар ҷисми ман) ҳеҷ чизи хубе нест; зеро хоҳиш дар ман мавҷуд аст, аммо чӣ гуна иҷро кардани он чи нек аст, намеёбам (Румиён 7:18).
Аммо дар Ғалатиён 5:24-25 Павлус инро гуфт:
Онҳое, ки аз Масеҳ ҳастанд, ҷисмро бо ҳавасҳо ва хоҳишҳои он маслуб кардаанд. Агар мо дар Рӯҳ зиндагӣ кунем, биёед дар Рӯҳ низ рафтор кунем (Ғалатиён 5:24-25).
Тамоми сафари биёбонии исроилиён ба омӯзиши мо барои мурда ҳисобидани худ ба гуноҳ тавассути маслубшавии Масеҳ ва зинда ба Худо дар табиати наве, ки Ӯ ба мо тавассути эҳёи худ медиҳад, монанд аст.
Ба Замини Ваъдашуда дохил шудан
Сархатҳои аввали Еҳушаъ ҳикояи он аст, ки чӣ тавр исроилиён ниҳоят Замини Ваъдашударо соҳиб шуданд. Худо онро ба онҳо аз сабаби гуноҳкории халқе, ки дар он ҷо зиндагӣ мекарданд, амориён (Ҳастӣ 15:16) дод, аммо онҳо бояд онро бо зӯрӣ аз онҳо мегирифтанд. Душмани онҳо дар биёбон асосан табиати гунаҳкори худи онҳо буд, аммо душманони онҳо дар соҳиб шудан ба Замини Ваъдашуда сокинони замин буданд.
Баракатҳои Исроил моддӣ буданд – замини хуб, саломатии хуб, ҳосили фаровон ва чорво. Баракатҳои масеҳиён бештар рӯҳонӣ ҳастанд – пирӯзӣ бар гуноҳ, сулҳ дар давраи мусибат ва қобилияти дӯст доштани душманони мо. Худо масеҳиёнро баракат додааст
бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ (Эфсӯсиён 1:3).
Ӯ ба мо додааст
ваъдаҳои ниҳоят бузург ва гаронбаҳо, то ки тавассути инҳо (мо) шарики табиати илоҳӣ шавем, аз фасоде, ки дар ҷаҳон тавассути шаҳват аст, раҳо ёфта (2 Петрус 1:4).
Аммо чизҳои ҷаҳон барои таваҷҷӯҳи мо рақобат мекунанд ва моро аз соҳиб шудан ба баракатҳои Худо бозмедоранд.
Пеш аз он ки исроилиён ба соҳиб шудан ба Замини Ваъдашуда шурӯъ кунанд, онҳо бояд аввал аз дарёи Урдун дар ҳолати обхезӣ мегузаштанд. Ҳамин ки коҳинон бо сандуқи Худованд ба об даромаданд, Худо ҷараёни обро боздошт, то халқ аз замини хушк гузарад. Қобили зикр аст, ки ҳам сафари биёбон ва ҳам забти Замини Ваъдашуда бо убури обҳои эҳтимолан марговар аз замини хушк, бо имон оғоз ёфт. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки таъмид чӣ маъно дорад. Ба обҳои таъмид даромадан моро бо марги Масеҳ алоқаманд мекунад. Мо табиатҳои кӯҳнаи худро бо Ӯ маслубшуда мешуморем. Аз он обҳо баромадан моро бо эҳёи Масеҳ алоқаманд мекунад. Мо акнун худро бо Ӯ дар навгонии ҳаёт эҳёшуда мешуморем, ки барои лаззат бурдан аз баракатҳое, ки Худо барои мо дорад, омодаем.
Еҳушаъ, пешвои Исроил, ҷосусонро аз дарёи Урдун фиристод, то чӣ гуна забт кардани Ериҳӯ, дуюмин монеаи асосӣ барои соҳиб шудан ба Замини Ваъдашударо муайян кунад. Занбуруғе бо номи Роҳоб ҷосусонро пинҳон кард ва аз сабаби имони ӯ ваъда дода шуд, ки ҳаёти тамоми оилаи ӯ ҳангоми забт кардани замин аз ҷониби исроилиён наҷот хоҳад ёфт. Дар ин ҷо мо мебинем, ки Худо ҳатто ба бадтарин гунаҳкорон раҳмдил аст, агар онҳо тавба кунанд ва худро барои раҳмат ба Ӯ супоранд.
Вақте ки исроилиён ба Ериҳӯ наздик шуданд, онҳо бо марде бо шамшери кашида вохӯрданд. Еҳушаъ аз ӯ пурсид, ки оё ӯ барои Исроил аст ё барои душманони онҳо. Ӯ ҷавоб дод, ки ӯ ҳамчун сардори лашкарҳои Исроил омадааст. Ҷосусон дигар лозим набуданд, зеро Худованд худаш онҳоро роҳнамоӣ мекард. Ӯ ба исроилиён дастур дод, ки ҳар рӯз дар давоми ҳафт рӯз бо сандуқи Худованд дар атрофи Ериҳӯ роҳ гарданд. Дар рӯзи ҳафтум онҳо бояд ҳафт маротиба дар атрофи он роҳ гарданд. Сипас, вақте ки онҳо фарёд заданд, деворҳои Ериҳӯ фурӯ меафтанд, то онҳо шаҳрро гиранд. Ин шояд барои бисёре аз исроилиён як кори бефоида ба назар мерасид, аммо онҳо ба Худованд итоат карданд ва шаҳрро осонтар аз он ки онҳо бо роҳи худ карда метавонистанд, забт карданд. Ғалабаҳои рӯҳонӣ тавассути итоат ба Каломи Худо ба даст оварда мешаванд.
Худованд фармон дода буд, ки ҳама чиз дар Ериҳӯ нобуд карда шавад, ба истиснои зарфҳои металлӣ ва тиллову нуқра, ки бояд ба Худованд бахшида мешуданд (Еҳушаъ 6:17-19). Аммо марде бо номи Охон як маҷмӯи хуби либос ва як порча тиллоро барои худ нигоҳ дошт. Вақте ки исроилиён дар ҷанг бар зидди шаҳри хурди Ай мағлуб шуданд, Худованд ба Еҳушаъ гуфт, ки ин аз сабаби гуноҳ дар миёни онҳост. Пас аз он ки гуноҳи Охон фош шуд ва ӯ ва оилааш қатл карда шуданд, Исроил дар мағлуб кардани Ай мушкиле надошт. Гуноҳ ҷустуҷӯи баракатҳои Худоро халалдор мекунад.
Вақте ки Еҳушаъ муқовимати муташаккилро ба соҳиб шудан ба Замини Ваъдашуда шикаст дод (Еҳушаъ 10-11), ӯ заминро ба қабилаҳои гуногуни Исроил тақсим кард. Ба ҳар як қабила вобаста буд, ки душманони боқимондаро аз қаламравҳои худ берун кунанд, то ҳар як мард метавонад қисми худро аз баракатҳои замин соҳиб шавад. Исо барои мо дар салиб пирӯзӣ ба даст овард, аммо ба мо вобаста аст, ки бисёр баракатҳоеро, ки Ӯ барои мо тавассути итоат ба Каломи Худо ба даст овард, ба даст орем. Вақте ки мо тавассути имон ба Масеҳ аз нав таваллуд шудем, мо табиати наве гирифтем, ки гуноҳ намекунад. Аммо агар мо интихоб накунем, ки дар табиати нави худ зиндагӣ кунем, мо ба гуноҳкории табиати кӯҳнаи худ осебпазир хоҳем буд ва бисёр баракатҳоро аз даст медиҳем.
Мубориза дар Замини Ваъдашуда
Доварон 1 баъзе аз муборизаҳои қабилавӣ ва инфиродии исроилиёнро барои соҳиб шудан ба Замини Ваъдашуда тасвир мекунад. Дар ин ҷо ва он ҷо баъзе нуқтаҳои равшан буданд, аммо исроилиён дар нобуд кардани сокинони замин ва соҳиб шудан ба он барои худ чандон содиқ набуданд – чунон ки Худо ба онҳо дастур дода буд. Масеҳиён беҳтар кор накардаанд. Ба андозае, ки мо ба
гуноҳе, ки моро ба осонӣ ба дом меандозад (Ибриён 12:2),
мо аз баракатҳое, ки бояд дар Масеҳ аз они мо бошанд, маҳрум мешавем. Масалан, мо наметавонем интизор шавем, ки душманони худро дӯст дорем, агар мо аз бахшидани онҳо саркашӣ кунем, чунон ки Каломи Худо ба мо дастур медиҳад (Луқо 6:27).
Доварон 2 бо ин суханон оғоз меёбад:
Он гоҳ Фариштаи Худованд аз Ҷилҷол ба Бохим баромад ва гуфт: «Ман шуморо аз Миср баровардам ва ба замине овардам, ки дар бораи он ба падаронатон қасам хӯрда будам»; ва гуфтам: «Ман аҳди худро бо шумо ҳеҷ гоҳ намешиканам. Ва шумо бо сокинони ин замин аҳд нахоҳед баст; шумо қурбонгоҳҳои онҳоро вайрон хоҳед кард.» Аммо шумо ба овози Ман итоат накардед. Чаро ин корро кардед? Аз ин рӯ, ман ҳам гуфтам: «Ман онҳоро аз пеши шумо берун намекунам; балки онҳо дар паҳлӯи шумо хор хоҳанд буд, ва худоёни онҳо барои шумо дом хоҳанд буд.» Вақте ки Фариштаи Худованд ин суханонро ба ҳамаи банӣ-Исроил гуфт, халқ овози худро баланд карда, гиря кард (Доварон 2:1-4).
Миллати Исроил дар тамоми Аҳди Қадим бо сокинони Замини Ваъдашуда мубориза мебурд. Дарси мо равшан аст. Вақте ки мо аз зиндагӣ дар итоат ба Каломи Худо саркашӣ мекунем, мо қисми зиёди баракатҳоеро, ки Ӯ барои мо омода кардааст, аз даст медиҳем. Бигзор мо дар тобеъ кардани ҳамаи фикрҳо ва муносибатҳои худ ба ақли Масеҳ содиқ бошем.
