«Худованд файз ва ҷалол хоҳад дод!» (Забур 84:11) Оҳ! Рӯзи хушбахт: вақте ки ин ҷанги пуршиддат ҳама ба охир мерасад — Урдун убур карда мешавад — Канъон ворид мешавад — шумораи зиёди душманони биёбон дигар даҳшатнок нестанд — ғам, оҳ, марг ва аз ҳама бадтар, гуноҳ, дигар ҳис карда намешавад ва аз он натарсида мешавад!
Ин пайванди ниҳоии занҷири тиллоии машварати абадии Худост. Он бо тақдир оғоз ёфт; он бо ҷалол ба охир мерасад. Он бо файзи мутлақ дар абадияти гузашта оғоз ёфт ва ҳеҷ пайванде намерасад, то рӯҳи наҷотёфта беайб дар назди тахт пешниҳод карда шавад! Файз — ва ҷалол!
Агар гарав ширин бошад — пас воқеият чӣ гуна хоҳад буд? Агар мизи биёбон чунин таъминоти бой дошта бошад — пас ҷалоли хонаи зиёфати абадӣ чӣ гуна хоҳад буд? Оҳ! Ҷони ман, аз манфиати наҷотбахши худ дар файз боварӣ ҳосил кун — ҳамчун муқаддимаи муборак ба ҷалол.
«Бо имон ба ин файз дастрасӣ дошта, шумо метавонед ба умеди ҷалоли Худо шодӣ кунед;» зеро «онҳоеро, ки Ӯ сафед мекунад — онҳоро низ Ӯ ҷалол медиҳад!» Оё файз дар шумо оғоз ёфтааст? Оё шумо метавонед қайд кунед — ҳарчанд он танҳо қатраҳои ҷараёни ибтидоӣ бошад, ки бояд дар чунин уқёнус ба охир расад — донаҳои хурде, ки бояд ҷамъ шаванд ва дар чунин «вазни аз ҳад зиёди ҷалол» ба вуҷуд оянд?
