«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.» Юҳанно 3:16 NKJV
Вилл Кэмпбелл
Вилл Кэмпбелл, фаъоли ҳуқуқи шаҳрвандӣ дар солҳои 1960-ум, ки ҳоло воиз ва нависанда аст, як бор хоҳиш карда шуд, ки паёми масеҳиро дар даҳ калима ё камтар аз он муайян кунад. Ӯро як хабарнигор фишор медод ва аввалин ҷавобе, ки ба зеҳнаш омад, ин буд: «Мо ҳама ғайриқонунӣ ҳастем, аммо Худо ба ҳар ҳол моро дӯст медорад.» Вақте ки ба ӯ имконият дода шуд, ки ҷавобашро аз нав таҳия кунад, ӯ ба ҷавоби аввалияи худ истод.
Ҳарчанд ин манфӣ садо медиҳад, ман фикр мекунам, ки ин тавсифи хеле мувофиқ аст. Ва ин паёмест, ки бояд ба ҳама одамон расонида шавад. Ин паёмест, ки агар дуруст фаҳмида шавад, бузургтарин ҳисси умедро ба ҳама одамон меорад.
Мо масеҳиён бояд мақоми худро дар назари Худо эътироф кунем. Мо ҳеҷ чиз нестем, аммо мо ҳама чиз ҳастем. Мо ҳеҷ гуна илтифоти Худоро сазовор нестем, аммо Худо интихоб кардааст, ки худро комилан ва пурра барои мо – ва на танҳо барои мо, балки барои ҳама одамон – бидиҳад.
Агар мо дар асоси ин фарзия амал кунем, одамон ба имон овардан ҷалб хоҳанд шуд. Паёми мо бояд ин бошад: «Медонед, ман ҳам наҷотро сазовор набудам. Ман аз шумо фарқ надорам, аммо Ӯ ба ҳар ҳол маро ҳамчун фарзанди худ қабул кард. Медонам, ки Ӯ ҳаминро барои шумо ҳам мехоҳад.»
Ҳар кас ё ҳар чизе, ки нишон медиҳад, ки масеҳиён барои ба даст овардани муҳаббати Худо коре кардаанд, ин нофаҳмии мустақими Навиштаҳост. Эфсӯсиён 2:8-9 ба мо равшан мегӯяд, ки ин на кори мо, балки атои Худост: «Зеро ки шумо ба василаи имон ба файз наҷот ёфтаед, ва ин аз шумо нест; ин атои Худост, на аз аъмол, то касе фахр накунад.» Атои Худо маҳдуд нест, ҳарчанд баъзе гурӯҳҳои масеҳӣ пардаҳои дудӣ партофта, таълим медиҳанд, ки пеш аз он ки касе сазовори муҳаббати Худо шавад, бояд тағйироти тарзи зиндагӣ ба амал ояд.
Ин дурӯғ аст! Ҳеҷ яке аз мо ҳеҷ гоҳ наметавонад ба қадри кофӣ кор кунад, то наҷотро сазовор шавад, ва хушбахтона, ин масъала нест. Эътироф кардани ниёзи мо ба Худо, хоҳиши Ӯ дар ҳаёти мо ва фарёд задан барои раҳмати Ӯ нуқтаи асосии масъала аст.
Мо ҳама як вақт фарзандони «ғайриқонунӣ» будем (Ибриён 12:8), аммо ҳамаи мо ба оилаи пурмуҳаббат – оилаи Худои пурмуҳаббат – даъват шудаем. «Вақте ки вақти муайяншуда пурра фаро расид, Худо Писари Худро фиристод... то онҳоеро, ки зери шариат буданд, наҷот диҳад, то мо фарзандхондӣ ҳамчун писаронро қабул кунем» (Ғалотиён 4:4-5).
Фарзандхондӣ аз рӯи таъриф маънои «ихтиёран ҳамчун фарзанди худ қабул кардан»-ро дорад. Ин маҳз ҳамон чизест, ки Худо барои мо кардааст. Ва азбаски Ӯ моро «Худо Рӯҳи Писари Худро ба дилҳои мо фиристодааст» (Ғалотиён 4:6) меномад.
Маҳз тавассути ин фаҳмиш мо метавонем ба Ӯ ҳамчун «Абба» ё «Падар» (Ғалотиён 4:6) муроҷиат кунем, бо фаҳмиши он ки Ӯ Падари ҳамешагӣ ва пурмуҳаббат аст. Ӯ Падарест, ки ҳеҷ гоҳ моро тарк намекунад, Падарест, ки ҳамеша моро дӯст медорад, Падарест, ки ба қадри кофӣ ба мо ғамхорӣ мекунад, то моро тарбия кунад, Падарест, ки ҳамеша мебахшад, Падарест, ки ҳеҷ гоҳ аз мо рӯй намегардонад.
