Спектицизми бемаҳдуд

ШУБҲАИ ВАСЕЪ

Трибунаҳо пур аз одаманд. Ҳавас баланд аст. Бозӣ як муборизаи наздик ва сахт буд. Ногаҳон дастаи мизбон қариб як хол ба даст меорад ва издиҳом аз ҳаяҷон девона мешавад. Ҳама аз ҷой бархоста фарёд мезананд. Аммо гол аз даст меравад ва изтироби лаҳза мегузарад, зеро издиҳом ба ҷойҳои худ бармегардад.

Биёед тақрибан 2000 сол қафо равем. Майдон пур аз тамошобинони изтиробзада аст. Ҳавас баланд аст, зеро чорабинии асосӣ эълон мешавад. Чанд масеҳӣ, ҷавону пир, интизори қурбонӣ шудан ба ҳайвоноти ваҳшӣ ҳастанд. Чаро ин фоҷиаи бузург? Зеро масеҳиён душманони давлат ҳисобида мешаванд ва бояд аз байн бурда шаванд. Ғурришҳои даҳшатнок шунида мешаванд, зеро шерҳои гурусна ба майдон медароянд. Онҳо лаҳзае ба гурӯҳи хурди имондорон ҳамла мекунанд, пеш аз он ки бо хашм ҳамла кунанд. Вақте ки муборизаи яктарафа идома меёбад, садои ширини ҳамду сано аз миёни ғубор баланд мешавад, зеро ин имондорони дилгарм ҷонҳои худро ба Касе месупоранд, ки барои Ӯ ихтиёран мемиранд.

Оё ин шинос садо медиҳад? Худоро шукр, не! Ин гуна таъқибот имрӯз дар аксари ҷаҳон қариб нашунидааст, гарчанде ки дар бисёр кишварҳо зӯроварии зиёд алайҳи масеҳиён вуҷуд дорад. Аммо баъзе ҷанбаҳои ин саҳна ба баъзе муносибатҳо ва тарзи ҳаёти имрӯза монанданд. Тафовут танҳо дар он аст, ки ба ҷои он ки масеҳиён дар майдон бошанд, ки аз ҷониби ҳайвонот ҳамла карда мешаванд ва аз ҷониби атеистҳо тамошо карда мешаванд, аксарияти масеҳиён ҳоло дар трибунаҳо ҳастанд. Пас, кӣ дар майдон аст? Ин вобаста аст.

Аксар вақт таваҷҷӯҳи мо ба варзишгарони касбӣ, актёрҳо, мизбонони бозиҳои телевизионӣ ва иштирокчиён ва бисёр дигарон равона шудааст. Ба таври мувофиқ, мо ҳатто набояд аз бароҳатии меҳмонхонаҳои худ берун равем, то аз ин вақтхушиҳо лаззат барем – онҳо мустақиман ба аксари хонаҳо пахш мешаванд. Падари осмонии мо чӣ қадар ғамгин бошад, ки «офаридаҳои нави» Худро мебинад, ки соатҳои бешуморро дар лаззат бурдан аз вақтхушиҳои ҷаҳон – «аз ҷисм, аз ҷониби ҷисм ва барои ҷисм!» сарф мекунанд.

Ҳолати калисо дар маҷмӯъ боз ҳам ғамгинтар аст. Чунин ба назар мерасад, ки он асосан аз тамошобинон иборат аст, ки як ядрои хурд дар «майдон» дорад. Бисёре аз калисоҳои маҳаллӣ якчанд коргар доранд, ки қариб тамоми корро ба дӯш доранд. Чаро ин тавр аст?

Ба ин мушоҳидаҳо дар бораи тамошобини миёна диққат диҳед:

Ӯ аз машқи бозӣ фоида намебинад.

Ӯ бо бозигарон ҳамфикр нест, аз ин рӯ ӯ аз онҳо интиқод мекунад.
Ӯ вақти зиёдеро беҳуда сарф мекунад ва ҳеҷ чизро ба анҷом намерасонад.
Оё шумо ягон бор муҳокимаи пас аз бозиро дидаед? Он одатан чанд нафарро дар бар мегирад, ки ҳам бозиҳо ва ҳам бозигаронро таҳлил ва танқид мекунанд. Чунин ба назар мерасад, ки ҳама дар бораи бозӣ ва чӣ гуна он бояд бозӣ мешуд, бештар аз худи бозигарон медонанд!

Ин хусусиятҳои тамошобин дар олами рӯҳонӣ низ ҳукмфармост. Онҳое, ки ҳеҷ гоҳ дар ягон намуди хидмат барои Худованди мо иштирок накардаанд, аз ниёзҳои атрофи худ бетаъсир мемонанд ва барои дуо кардан барои қонеъ кардани ин ниёзҳо ҳаракат намекунанд. Шояд онҳо корро ба дигарон вогузор мекунанд, ки ба назари онҳо «дар ин кор хеле беҳтаранд». Аммо бо ин кор онҳо аз рушди зиёди рӯҳонӣ маҳрум мешаванд.

Азбаски онҳо дар хидмат таҷриба надоранд, онҳо наметавонанд бо ҳолатҳо ва шароитҳо, ноумедиҳо ва ноумедиҳо, ғалабаҳо ва экстазҳое, ки як масеҳӣ ҳангоми фаъолона дар хидмат будан аз сар мегузаронад, ҳамфикр бошанд. Шояд ин шарҳ медиҳад, ки чаро онҳо зуд танқид мекунанд ва усулҳои «беҳтар» ё равишҳои муассиртарро пешниҳод мекунанд. Натиҷаи ниҳоӣ ин аст, ки хоҳишҳои Худованди мо иҷро намешаванд.

ҲАЁТ ҲАМЧУН ИШТИРОКЧӢ

Бузургтарин шуғл барои масеҳӣ дар 1 Петрус 2 оварда шудааст. Ояти 5 мегӯяд: «Шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, хонаи рӯҳонӣ, коҳинияти муқаддас сохта мешавед, то қурбониҳои рӯҳонӣ, ки ба Худо тавассути Исои Масеҳ мақбул аст, пешкаш кунед». Парастиш бояд аз ҷониби ҳар яки мо ҳамчун коҳини муқаддас, ҳам вақте ки мо танҳоем ва ҳам бо дигар масеҳиён пешкаш карда шавад. Он танҳо ба фаҳмиш ва қадрдонии мо аз сазовории Худо асос ёфтааст. Аз тамошои каси дигар, ки аз таъсири парастиши ҳақиқӣ лаззат мебарад, қаноатманд набошед – худатон ба он дохил шавед! Ибриён 13:15 мегӯяд: «Биёед ҳамеша қурбонии ҳамду саноро ба Худо пешкаш кунем, яъне меваи лабони худро, ки ба номи Ӯ шукр мегӯянд».

Мақсади минбаъдаи Худо барои ҳар як имондор тарзи ҳаёти фаъолият барои Масеҳ аст. Ба истиораҳое, ки дар 2 Тимотиюс 2 истифода шудаанд, диққат диҳед: «Пас, ту, писарам, дар файзе, ки дар Масеҳ Исо аст, қавӣ бош... Ҳамчун сарбози хуби Исои Масеҳ сахтиро таҳаммул кун... Ва инчунин агар касе дар варзиш рақобат кунад, то даме ки мувофиқи қоидаҳо рақобат накунад, тоҷдор намешавад. Деҳқони меҳнатдӯст бояд аввалин шуда аз ҳосил баҳра барад» (оятҳои 1,3,5-6).

Оё ин ба пассивӣ монанд аст? Ҷангҳо бурда намешаванд, мусобиқаҳо бурда намешаванд ва ҳосил бо тамошои кори дигарон ҷамъоварӣ намешавад. Ҳамаи ин фаъолиятҳо интизом, кӯшиш ва арақро талаб мекунанд! Дар ҳаёти масеҳӣ низ ҳамин тавр аст. Ҳеҷ чиз бе интизом, кӯшиш ва арақи рӯҳонӣ ба анҷом намерасад. Чӣ тавр ин рӯй медиҳад? Биёед каме дар бораи корҳои нек сӯҳбат кунем.

Корҳои нек як қисми муҳими ҳаёти масеҳӣ мебошанд: «Зеро мо офаридаи Ӯ ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем, ки Худо қаблан омода карда буд, то мо дар онҳо роҳ равем» (Эфсӯсиён 2:10). Масеҳ мурд, то «халқи махсуси худро, ки ба корҳои нек ғайрат доранд» дошта бошад (Тит 2:14). Ҳамчун масеҳиён мо аксар вақт корҳои некро нодида мегирем, зеро онҳо як қисми наҷот нестанд. Аммо онҳо натиҷаи наҷот мебошанд. Корҳои нек энергия ва мақсади фаъолро талаб мекунанд. Онҳо бо тамошои онҳое, ки иштирок доранд, ё ҳатто бо танқиди онҳо ба анҷом намерасанд.

ИШТИРОК КУНЕД!

Бародаре, ки дар кори Худованд фаъол буд, барои тарзи иҷрои кор танқид карда шуд. Ҷавоби ӯ ин буд: «Ман тарзи иҷрои кори худро беҳтар аз тарзи иҷро накардани шумо медонам». Маслиҳат осон аст, аммо кӯмак ёфтан душвор аст. Ба хатогиҳои дигарон нигоҳ накунед; худатон чандто созед! Аз курсии эҳтиётӣ бархезед ва ба бозӣ дохил шавед. Аз хандақ берун шавед ва ба ҷанг дохил шавед. Аз сари миз дур шавед ва ба саҳроҳое, ки ҳоло барои дарав омодаанд, равед (Юҳанно 4:35). КОР КУНЕД – барои Худованд ва барои фоидаи рӯҳонии худ.

ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ