Ғалотиён
«Аммо Худо маро аз фахр кардан манъ кунад, магар ба салиби Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба воситаи Ӯ ҷаҳон барои ман маслуб шудааст, ва ман барои ҷаҳон.» —Ғалотиён 6:14 NKJV
Номаи Ғалотиён ба ҷамъомадҳои минтақаи Ғалотия навишта шудааст – номе, ки эҳтимолан маънои «ширӣ»-ро дорад. Ин нома як танбеҳи ҷиддӣ бар зидди таълимоти бад аст, ки аъмоли шариат меъёри рафтор ва кирдори имондорро ташкил медиҳанд. Дар ҳоле ки онҳо бо файз тавассути имон наҷот ёфта буданд, имондорон дар он ҷо шариатро ҳамчун принсипи нигоҳ доштани наҷоти худ илова карда буданд. Ин омехта барои Худо, Худои ҳама файз, нафратовар ё зишт аст.
Ҳавворӣ Павлус нишон дод, ки шахси мубораки Масеҳ, на шариат, меъёри рафтори имондор аст ва Рӯҳи Худо қувваи рафтор бо Худост. Салиби Масеҳ ба таври пурқувват ҳамчун қатъкунандаи ҳама гуна интизории некӣ аз инсон дар зери шариат пешниҳод шудааст. Ба воситаи он салиб, имондор барои ҷаҳон маслуб шудааст, аз ин рӯ аз ҳамон соҳае, ки қонуният принсипи ҳукмрон аст, ҷудо шудааст. Ӯ ҳоло бо «офариниши нав» (ояти 15) алоқаманд дида мешавад, ки дигар дар ҷисм, балки дар Рӯҳ роҳ меравад.
Марги Масеҳ дар боби 4 ҳамчун наҷоти мо аз ғуломии шариат дида мешавад, то ки мо ба шараф ва озодии писарӣ дар назди Худо оварда шавем. Ин мавқеъест, ки ҳеҷ гоҳ дар Аҳди Қадим маълум набуд, аммо он барои ҳамаи муқаддасон дар ин давраи файз дуруст аст. Чунон ки оятҳои 3-7 нишон медиҳанд, мо фарзандони Худо аз фарзандхондӣ – бо таври илоҳӣ ҷойгир шудан дар он мавқеъ ҳастем.
Чӣ қадар Ғалотиён барои ҳифзи мо аз худхоҳӣ, аз эътимод ба ҷисм ва аз бадиҳои бешуморе, ки аз муносибати қонунӣ ба вуҷуд меоянд, зарур аст.
