Ҷамъшуда, вале ҷудо
Имрӯз дар ҷаҳони масеҳӣ тақрибан 2000 мазҳаби гуногун худро «масеҳӣ» меноманд. Ба ҷои он ки дар заминаи ваҳдати Калисо (Ҷамъомад) ҷамъ оянд, ин масеҳиён аз ҳам ҷудо ҷамъ омадаанд; онҳо парокандаанд. Аммо Навиштаҳо чӣ мегӯянд? «Бо ғайрат кӯшиш кунед, ки ваҳдати Рӯҳро дар пайванди сулҳ нигоҳ доред» (Эфсӯсиён 4:3, тарҷумаи JND). Оё принсипи илоҳие, ки дар ин ҷо нишон дода шудааст, риоя мешавад? «Зеро ҳар ҷо ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ омада бошанд, Ман дар миёни онҳо ҳастам» (Матто 18:20).
Дар ин оят ҳафт нуқтаи мушаххас мавҷуд аст:
«Ҳар ҷо ки» макони илоҳиро муайян мекунад;«Ду ё се нафар» ҳамаи он чизест, ки барои шаҳодати илоҳӣ лозим аст;«Ҷамъ омада бошанд» ҳузури қудрати илоҳиро нишон медиҳад;«Бо ҳам» ягонагии илоҳиро муқаррар мекунад;«Ба исми Ман» ба ҳокимияти илоҳӣ шаҳодат медиҳад;«Ман дар миёни онҳо ҳастам» дар бораи ҳузури илоҳии Ӯ сухан меронад;«Дар миёни онҳо» ба мо мегӯяд, ки Ӯ маркази илоҳӣ аст.
Мутаассифона, принсипҳои илоҳӣ дар бораи ҷамъомадҳои масеҳӣ имрӯз аз ҷониби бисёриҳо як сӯ гузошта шуда, бо принсипҳои заминӣ иваз карда шудаанд. Макони илоҳӣ бо интихоби инсонӣ иваз карда шудааст. Ҳокимияти илоҳӣ бо тартиботи инсонӣ иваз карда шудааст. Ҳузури илоҳӣ бо ходимони худтаъиншуда, вале на ҳатман бо Рӯҳ роҳнамоӣ шуда, иваз карда шудааст. Ягонагии илоҳӣ комилан бо ташаккули мазҳабҳои фирқавӣ иваз карда шудааст.
Аз ибтидо, Рӯҳи Худо моро тавассути ҳавворӣ Павлус аз ин парокандагӣ огоҳ карда буд: «Зеро ман медонам, ки баъд аз рафтани ман гургҳои дарранда ба миёни шумо дохил хоҳанд шуд, ки рамаро дареғ нахоҳанд дошт. Ва аз худи шумо мардоне бархоста, суханони каҷ хоҳанд гуфт, то шогирдонро аз паси худ кашанд» (Аъмол 20:29-30).
Ҳамин ки баъзеҳо дар Қӯринт ба ҷудо ҷамъ шудан сар карданд, шунида шуд, ки «ман аз Павлус ҳастам; ва ман аз Аполӯс; ва ман аз Кифо; ва ман аз Масеҳ» (1 Қӯринтиён 1:12). Ба ҳамин монанд, имрӯз бисёре аз масеҳиён пешвоёни интихобкардаи худро – бо ақидаҳо, назариёт ва принсипҳое, ки он пешвоён муқаррар кардаанд – ҳамчун роҳнамои худ дар ибодат ва тарзи зиндагӣ қабул мекунанд.
Аммо саволи бузург ҳанӯз боқӣ мемонад: «Оё Масеҳ тақсим шудааст?» (ояти 13). Павлус бо ин рӯҳияи фирқагароӣ дар байни имондорон чӣ гуна мубориза бурд? Ӯ навишт: «Пас, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ аз шумо илтимос мекунам, ки ҳамаатон як сухан гӯед, ва дар миёни шумо ихтилофе набошад» (1 Қӯринтиён 1:10).
Интихоби илоҳӣ барои Исроил
Худо ҳамеша ният дошт, ки халқаш Ӯро пайравӣ кунад ва ба дастуроти Ӯ дар бораи ҷамъомад ва ибодат итоат кунад – на ин ки шахсони алоҳида барои худ интихоб кунанд. Вақте ки Иброҳим бори аввал даъват шуд, сухани Худо ба ӯ чунин буд: «Аз кишвари худ, ва аз хешовандони худ, ва аз хонаи падари худ ба замине ки Ман ба ту нишон хоҳам дод, берун о» (Ҳастӣ 12:1). Ба ҳамин монанд, вақте ки Худо ба Иброҳим гуфт, ки писарашро ба Ӯ дар ибодат қурбонӣ кунад, Ӯ гуфт: «Писари худро, писари ягонаи худро Исҳоқро, ки дӯст медорӣ, бигир, ва ба замини Мӯриё бирав, ва ӯро дар он ҷо бар яке аз кӯҳҳое ки Ман ба ту хоҳам гуфт, ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешкаш кун» (22:2).
Ҳамин ки Худо барои худ халқеро ҷудо кард, ба онҳо гуфт, ки мехоҳад дар миёни онҳо зиндагӣ кунад ва онҳо бояд ба Ӯ дар он ҷое ки Ӯ буд, наздик шаванд. Аз ин рӯ, Худо ба Мусо гуфт, ки ба банӣ-Исроил гӯяд: «Бигзор онҳо барои Ман маъбаде бисозанд, то Ман дар миёни онҳо зиндагӣ кунам. Мувофиқи ҳамаи он чизе ки Ман ба ту нишон медиҳам... ҳамин тавр онро бисозед» (Хуруҷ 25:8-9).
Ерусалим ҷое буд, ки Худованд номи Худро дар он ҷо гузоштанро интихоб карда буд. Аз ин рӯ, маъбади Худо дар Ерусалим дар ҷое сохта шуд, ки Худованд Иброҳимро барои қурбонӣ кардани Исҳоқ роҳнамоӣ карда буд, ҳамон ҷое ки Ӯ ба Довуд зоҳир шуд (2 Вақоеънома 3:1). Ҳаёти халқи Худо бояд аз он далел ҳукмронӣ шавад, ки Худо дар миёни онҳо зиндагӣ мекунад. Дар рӯзҳои асорат, дар замонҳои харобӣ, аксарият орзуи замини Худодод ё Ерусалимро, ки маъбад дар он ҷо буд, надоштанд. Аммо, ҳатто дар давраи харобӣ боқимондаи имондор ба Ерусалим баргаштанд. Онҳо «ҳамчун як мард ба Ерусалим ҷамъ омаданд» (Эзро 3:1).
Дар бораи он ки чӣ бояд кард, ихтилофи назар набуд. Каломи Худо омӯхта ва риоя карда шуд (Наҳемё 8). Худо мехоҳад, ки халқаш дар амал як бошад, ва номи Худои мо, дар Рӯҳи Муқаддас, қудрати аҷиби муттаҳидкунанда дорад. Бисёре аз имондорон инро намебинанд. Еробооми бехудо инро хеле хуб медид. Аз ин рӯ, ӯ ибодатеро – бутпарастӣ – аз «ҷое ки Худованд Худои ту интихоб кардааст, то номи Худро дар он ҷо гузорад» ҷудо кард (Такрори Шариат 16:11; 1 Подшоҳон 12:25-33-ро бихонед).
Чӣ харобие имрӯз вуҷуд дорад, зеро бисёриҳо роҳи Еробоомро пеш гирифтаанд, то ибодатеро бар асоси принсипҳои инсонӣ, ҷудо аз принсипҳои илоҳии як Ҷисм – Калисо – муқаррар кунанд.
Калисои Аҳди Ҷадид
Эҳтимол тақрибан 400 сол байни анҷоми Аҳди Қадим ва оғози Аҳди Ҷадид фосила вуҷуд дорад. Мо дар ин муддат дар Навиштаҳо ҳеҷ гуна муоширатро аз Худо намеёбем. Сипас, пас аз хомӯшӣ «марде аз Худо фиристода шуд, ки номаш Яҳё буд» (Юҳанно 1:6). Ӯ омад, то роҳи Худовандро, ки дар оянда калисои Худои зиндаро месохт, омода кунад. Яҳё, дар шаҳодати худ дар бораи Масеҳ, эълон кард, ки «ҷаҳон ба воситаи Ӯ офарида шуд, ва ҷаҳон Ӯро нашинохт. Ӯ назди худаш [яҳудиён] омад, ва худаш Ӯро қабул накарданд. Аммо ба ҳар кӣ [яҳудиён ва ғайрияҳудиён] Ӯро қабул кард, ба онҳо қудрат дод, ки фарзандони Худо шаванд, яъне ба онҳое ки ба исми Ӯ имон меоваранд» (оятҳои 10-12). Инҳо онҳое буданд, ки Худо онҳоро ба муоширати Писари худ, Исои Масеҳ Худованди мо, даъват кард.
Вақте ки Петрус Исоро ҳамчун Масеҳ, Писари Худои зинда эътироф кард, Исо эълон кард: «Бар ин санг [Масеҳ] Ман калисои Худро бино хоҳам кард» (Матто 16:18). Масеҳ, ки дар эҳёи худ дарвозаҳои Ҳодисро шикаст ва ба ин васила бо қудрат Писари Худо эълон шуд, Калисои Худои зиндаро бар худаш ҳамчун Писари Худои зинда месозад. Исо ба шогирдонаш ваъда дод, ки агар онҳо ба исми Ӯ ҷамъ оянд, Ӯ дар миёни онҳо хоҳад буд. Ҳокимияти Калисо бар он далел асос ёфтааст, ки он ба исми Худованд Исои Масеҳ ҷамъ омадааст ва Ӯ худаш дар миёни он аст (18:18-20).
Пас, ба исми Исои Масеҳ ҷамъ омадан маънои онро дорад, ки ҳама чиз тавассути номи Ӯ танзим мешавад; Ӯ ягона марказ аст ва Ӯ Мизбон аст. Онҳое ки танҳо ба исми Ӯ ҷамъ омадаанд, набояд коре кунанд, ба ҷуз пурсидан: «Худовандо, чӣ мехоҳӣ, ки [мо] кунем?» Ин савол шогирдони аввалини Масеҳро тавсиф мекард (Аъмол 9:6). Ақл ва интихоби Худованд ҳамеша дар ҳама чиз ҷустуҷӯ мешуд. Вақте ки онҳо бояд барои Иди Фисҳ ҷамъ мешуданд, ҷои таъинкардаи Ӯ ягона интихоби онҳо буд.
Вақте ки онҳо бояд пас аз эҳёи худ бо Масеҳ вохӯранд, «шогирдон ба Ҷалил, ба кӯҳе ки Исо ба онҳо таъин карда буд, рафтанд. Ва чун Ӯро диданд, ба Ӯ саҷда карданд; аммо баъзеҳо шубҳа карданд» (Матто 28:16-17). Ба охири он диққат диҳед: «аммо баъзеҳо шубҳа карданд». Барои як қатор халқи Ӯ, имрӯз шубҳаҳо боқӣ мемонанд, ки дар куҷо ва чӣ гуна мо бояд барои ибодати Ӯ ҷамъ оем.
Бисёриҳо принсипҳои илоҳии Худоро барои муқаддасони ҷамъшудаи Ӯ бо ақидаҳои инсонӣ иваз кардаанд. Аз ин рӯ, мазҳабҳо афзоиш меёбанд ва хидматҳо бо маккорӣ аз Худованд рӯй мегардонанд. Мардум пароканда мешаванд, хаймаҳои худро дар кӯҳҳо ё урдугоҳҳои эҳёи интихобкардаи худ мегузоранд. Худо гуфт: «Эҳтиёт бош, ки қурбониҳои сӯхтании худро дар ҳар ҷое ки мебинӣ, пешкаш накунӣ» (Такрори Шариат 12:13). Барои Исроил, Худованд Худои онҳо «ҷоеро» интихоб кард, ки дар он ҷо номи Худро зиндагӣ кунад. Имрӯз мо Масеҳро ҳамчун маркази ҷамъомад дорем. Ба Ӯ бояд ҷамъомади халқи Ӯ бошад, то ҳама чизеро, ки Ӯ мехоҳад, ки онҳо кунанд, иҷро кунанд.
Хулоса
«Аҳди аввал ... қоидаҳои хидмати илоҳӣ ва маъбади дунявӣ дошт. Зеро хаймае сохта шуда буд ... аммо Масеҳ [коҳини олии] чизҳои неки оянда буд, ба воситаи хаймаи бузургтар ва комилтар, ки бо даст сохта нашудааст» (Ибриён 9:1-2,11). Ӯ, Исо, «то ки халқро бо хуни худ муқаддас гардонад, берун аз дарвоза азоб кашид» (Ибриён 13:12), яъне берун аз урдугоҳ, ё майдони ибодати заминӣ, ки инсон таъин кардааст.
Вақте ки Калисо дар Пантикост таваллуд шуд, «ҳамаи имондорон бо ҳам буданд» ва «онҳо дар таълимоти ҳаввориён ва муошират, ва дар шикастани нон, ва дар дуоҳо устуворона давом медоданд» (Аъмол 2:44,42). Аз он вақт инҷониб, харобӣ оғоз ёфт; бадӣ ворид шуд. Мардум аз он чизе ки аз ибтидо буд, дур шуданд. Зарфҳои бешарафӣ қариб ҳама чизро барои қонеъ кардани нафсоният, ё хоҳишҳои ҷисмонии худ таҳриф кардаанд.
Хизматгорони бевафо, ба монанди Ҳименай ва Филет, имонро хароб карда, ҳақиқати бунёдии масеҳиро тарк кардаанд (2 Тимотиюс 2:17-18; 1 Тимотиюс 1:19). Рӯҳи Муқаддас мегӯяд: «Бигзор ҳар кӣ номи Масеҳро мехонад, аз беинсофӣ дур шавад» (2 Тимотиюс 2:19). Мо инчунин даъват карда мешавем, ки «пас, ба назди Ӯ берун аз урдугоҳ биравем, нанги Ӯро бардошта» (Ибриён 13:13).
Хонаи Худо дар рӯи замин дар замони харобӣ ба хонаи бузурге монанд аст, ки дар он мо бояд худро аз зарфҳои бешарафӣ ҷудо кунем ва «зарфе барои шараф, муқаддас, муфид барои Устод, барои ҳар кори нек омодашуда» бошем (2 Тимотиюс 2:21 JND). Он гоҳ ман бо онҳое муттаҳид мешавам, ки Худовандро аз дили пок мехонанд, яъне онҳое ки дар асоси як Калисо ҷамъ меоянд, халқе ки «бо ҳам барои маскани Худо ба воситаи Рӯҳ бино ёфтаанд» (Эфсӯсиён 2:22 KJV). Мо бояд адолат, имон, муҳаббат ва сулҳро пайгирӣ кунем, қурбониҳои ҳамду саноро ба Худо пайваста пешкаш кунем ва ба номи Ӯ шукр гӯем (2 Тимотиюс 2:22-ро баррасӣ кунед). Дар ҳақиқат, «Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд» (Юҳанно 4:23).
Хонандаи азиз, мо метавонем ба он чизе ки «аз ибтидо» буд, баргардем (1 Юҳанно 1:1, 2:24). Мо метавонем аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас ба исми Худованд Исои Масеҳ ҷамъ оем ва ба ин васила аз ҳузури аҷиби Ӯ дар миёни худ баҳра барем, ҳатто агар мо танҳо ду ё се нафар бошем (Матто 18:20). Номи Исои Масеҳ ва ҳузури Ӯ халқи Худоро ҷалб мекунад.
Худовандо, «орзуи ҷони мо ба номи Ту ва ба ёди Туст» (Ишаъё 26:8).
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- Тавре ки мо медонем, он чизе ки Худо ба Иброҳим дастур дод, озмоиши имони ӯ буд (Ибриён 11:17-19). Он инчунин тасвири қурбонии ояндаи Худованд Исоро дар салиб, бо назардошти бисёр мувозиятҳое, ки дар Навиштаҳо мавҷуданд, пешниҳод кард. Худо ба Иброҳим иҷозат надод, ки Исҳоқро қурбонӣ кунад, зеро Худо аз қурбонии инсон нафрат дорад (Такрори Шариат 12:31, 18:10).
