Гидеон
Ва банӣ-Исроил дар назари Худованд кори бад карданд; ва Худованд онҳоро ба дасти Мидён ҳафт сол супурд. Ва дасти Мидён бар Исроил ғолиб омад; ва аз сабаби мидёниён банӣ-Исроил барои худ ғорҳое, ки дар кӯҳҳо буданд, ва мағораҳо, ва қалъаҳо сохтанд. Ва чунин шуд, ки вақте Исроил кишт мекард, мидёниён ва амалеқиён ва банӣ-Шарқ бар онҳо ҳамла оварданд; ва бар зидди онҳо хайма заданд, ва ҳосили заминро то Ғазза нобуд карданд, ва барои Исроил на хӯрок, на гӯсфанд, на гов, на хар нагузоштанд. Зеро ки онҳо бо чорпоён ва хаймаҳои худ омаданд, ва мисли малахҳо аз рӯи шумора омаданд; зеро ки ҳам онҳо ва ҳам шутурони онҳо бешумор буданд: ва онҳо ба замин даромаданд, то онро нобуд кунанд. Ва Исроил аз сабаби мидёниён хеле камбағал шуд; ва банӣ-Исроил ба Худованд фарёд карданд. Ва чунин шуд, ки вақте банӣ-Исроил аз сабаби мидёниён ба Худованд фарёд карданд, Худованд ба банӣ-Исроил пайғамбаре фиристод, ки ба онҳо гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: «Ман шуморо аз Миср баровардам, ва шуморо аз хонаи ғуломӣ берун овардам; ва шуморо аз дасти мисриён, ва аз дасти ҳамаи онҳое, ки шуморо ситам мекарданд, раҳонидам, ва онҳоро аз пеши шумо рондам, ва замини онҳоро ба шумо додам; ва ба шумо гуфтам: «Ман Худованд Худои шумо ҳастам; аз худоёни амориён, ки дар замини онҳо зиндагӣ мекунед, натарсед»: аммо шумо ба овози Ман гӯш надодед». Ва фариштаи Худованд омад, ва зери дарахти булуте, ки дар Офра буд, нишаст, ки ба Йӯош Абиэзрӣ тааллуқ дошт; ва писари ӯ Гидеон гандумро дар паҳлӯи ангуррезӣ мекӯфт, то онро аз мидёниён пинҳон кунад. Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуд, ва ба ӯ гуфт: «Худованд бо туст, эй марди ҷасур». Ва Гидеон ба ӯ гуфт: «Эй Худованди ман, агар Худованд бо мо бошад, пас чаро ин ҳама бар сари мо омад? Ва дар куҷоянд ҳамаи мӯъҷизаҳои Ӯ, ки падарони мо ба мо нақл карданд, гуфтанд: «Оё Худованд моро аз Миср набаровард?» Аммо ҳоло Худованд моро тарк кардааст, ва моро ба дасти мидёниён супурдааст». Ва Худованд ба ӯ нигоҳ кард, ва гуфт: «Бо ин қуввати худ бирав, ва Исроилро аз дасти мидёниён наҷот хоҳӣ дод: оё Ман туро нафиристодаам?» Ва ӯ ба Ӯ гуфт: «Эй Худованди ман, бо чӣ Исроилро наҷот диҳам? Инак, оилаи ман дар Манашша камбағал аст, ва ман дар хонаи падарам хурдтарин ҳастам». Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Албатта Ман бо ту хоҳам буд, ва ту мидёниёнро мисли як мард хоҳӣ зад». (Доварон 6:1-16 KJV)
Вазъият
Китоби Еҳушаъ ба охир мерасад ва Доварон бо вафодории насли калонсол – онҳое, ки наҷот, некӣ ва таъминоти Худовандро таҷриба карда буданд, оғоз меёбад. Онҳо то маргашон бо Худованд идома доданд. Аммо вақте ки ин насл аз байн рафт, насли оянда бояд сафҳоро пур мекард, то кореро, ки ба дасти онҳо монда буд, идома диҳад. Онҳо акнун бояд он чиро, ки Худованд ба Исроил ваъда дода буд, соҳиб мешуданд.
Нокомии онҳо дар ин кор занҷири рӯйдодҳоеро ба вуҷуд овард, ки миллатро ба як спирали ахлоқии поинравӣ бурд, ки зуд ба бутпарастӣ табдил ёфт. Нокомии онҳо дар соҳиб шудан ба он чи Худованд дода буд, онҳоро аз таҷрибаи муборизаи Худованд барои онҳо маҳрум кард. Вақте ки Худованд барои онҳо камтар воқеӣ шуд, чизҳои дигар ба дилҳои онҳо ворид шуданд. Дар ниҳоят, инҳо Худоро иваз карданд.
Ин таҷрибае буд, ки ҳар насл бояд бо он мубориза мебурд. Онҳо бояд қарор медоданд, ки кӣ ва чӣ барои онҳо муҳим хоҳад буд. Гуфта шудааст: «Худо на наберагон, балки танҳо фарзандон дорад». Ҳамин тавр барои мо низ: мо бояд қарор диҳем, ки оё Худо ва чизҳои Ӯ барои мо муҳим ҳастанд.
Вақте ки банӣ-Исроил Худовандро тарк карданд ва барои худ худоёни дурӯғинро гирифтанд, Худо онҳоро ба миллатҳое, ки дар замин монда буданд, супурд. Ӯ ин корро то он даме кард, ки онҳо зулмро ҳис карданд. Исроил бо мардум издивоҷ карда буд, худоёни онҳоро ибодат карда буд ва дар назари Худованд кори бад карда буд.
Аз сабаби бевафоии халқи худ, Худованд ҳамон миллатҳоеро, ки бо онҳо иттифоқ баста буданд, барои озмоиш ва интизоми Исроил истифода бурд. Дар зери ин зулм онҳо Худои худро ба ёд оварданд ва барои наҷот фарёд карданд. Ин давра чанд маротиба такрор шуд, ва дар чунин шароит Гидеон зиндагӣ мекард.
Дар натиҷаи дур шудани Исроил аз Худо, Ӯ душманонро фиристод, ки заминро хӯрданд, нобуд карданд ва камбағал карданд – барои Исроил на хӯрок, на гӯсфанд, на гов ва на хар нагузоштанд. Мардум дар ғорҳо пинҳон шуданд. Ҳаёти хонаводагӣ хеле халалдор шуд.
Мо мефаҳмем, ки ин ба маънои аслӣ чӣ маъно дорад, аммо мо бояд татбиқи рӯҳониро дарк кунем. Исроил Худованди худро тарк карда буд. Чизе хеле харобиовар ҳаёти онҳоро фаро гирифт ва онҳоро аз ҳар гуна ғизои рӯҳонӣ маҳрум кард. Бе гӯсфанд ё гов, онҳо чизе барои ибодат ба Худованд надоштанд – ибодати онҳо ба Худованд аз байн рафта буд. Онҳо хар надоштанд, ҳайвони корӣ, ва ҳеҷ воситае барои хидмат ба Ӯ надоштанд. Ҳаёти хонаводагии онҳо – ҷои муҳаббат, амният, тарбия ва омӯзиш – низ тарк карда шуд.
Ин барои мо низ хатари бузург аст. Агар мо Худовандро ва он чиро, ки Ӯ барои мо кардааст, дарк накунем, он чиро, ки дорем, аз даст медиҳем. Душман ба зудӣ иштиҳои моро барои ғизо гирифтан аз Каломи Худо ва аз Худованд аз байн мебарад. Сипас ӯ хоҳиши моро барои ибодат ба Худованд аз байн мебарад, онро бо расму оинҳои холӣ ва ибодати дурӯғини чизҳое, ки аз Худо нестанд, иваз мекунад. Натиҷа ин аст, ки мо чизе барои хидмат надорем, чизе барои иҷрои кори Ӯ надорем. Муқаддасот ва баракати хона низ аз даст меравад.
Шахси даъватшуда
Дар миёни чунин харобиҳо ва ниёзҳои бузург, мо бо Гидеон вомехӯрем. Ӯ барои мо намунаи бузург ва рӯҳбаландкунанда аст. Дар ин фалокат ӯ ба таъмини худ, оилааш ва мардуми атрофаш машғул буд. Бале, ӯ ин корро ба таври ғайримуқаррарӣ анҷом дод. Ин на аз он сабаб буд, ки ӯ шарм медошт, балки замонҳо зиракӣ талаб мекарданд.
Мо ӯро дар ҳоли кӯфтани гандум мебинем. Ӯ ин корро дар теппае, ки одатан анҷом дода мешуд, намекард, зеро дар он ҷо бод бештар мебуд. Ба ҷои ин, мо мехонем, ки Гидеон дар ангуррезӣ гандумро мекӯфт, то ҳосилро аз душман пинҳон кунад. Ин кори хеле бештарро талаб мекард, аммо ӯ омода буд, ки ин корро кунад, то худро ва онҳоеро, ки масъулияташонро ба ӯҳда дошт, таъмин кунад.
Бо хондани Доварон 6:11-27 мо мебинем, ки бисёр одамон ва ҳайвонот зери нигоҳубини Гидеон буданд. Дар ояти 19 сабт шудааст, ки Гидеон барои қурбонӣ як бузи ҷавон ва каме нон таъмин кард. Каме дертар, Худо ба Гидеон гуфт, ки қурбонгоҳи падарашро вайрон кунад ва қурбонгоҳи нав созад, ва гови дуюми падарашро барои қурбонӣ пешниҳод кунад (ояти 25). Азбаски гови дуюм буд, ин маънои онро дорад, ки гови аввал низ бояд мебуд. Ва сипас дар ояти 27 мо мехонем, ки чӣ тавр Гидеон даҳ нафарро аз байни хизматгорон гирифт, ки ин маънои онро дорад, ки беш аз даҳ хизматгор буданд.
Пас мо мепурсем, ки ӯ бузи ҷавонро аз куҷо гирифт, ва ордро барои сохтани нон барои қурбонӣ аз куҷо гирифт? Кӣ барои гови аввал ва дуюм, ё ғизо барои беш аз даҳ хизматгор, ӯ ва шояд падараш ва оилааш ғизо таъмин кард? Инҳо ҳама чизҳое буданд, ки Гидеон таъмин карда буд, ҳатто дар миёнаи харобиҳое, ки душман ба вуҷуд оварда буд. Гидеон камбизоатии атрофашро ба таври хеле мустақим ҳис мекард. Аммо ба ҷои он ки дастҳояшро дар шикаст боло кунад, ӯ барои манфиати худ ва баракати атрофиёнаш фидокорона меҳнат кард.
Рӯзи имрӯз
Мо низ дар замоне зиндагӣ мекунем, ки камбизоатии рӯҳонӣ бузург аст. Бисёриҳо ноумед шудаанд; баъзеҳо аз роҳ баромадаанд. Он чизе, ки арзише надорад, ба ҳаёти мо ворид шудааст ва вақт ва иштиҳои моро барои Худованд, барои чизҳои Ӯ ва хидмати Ӯ аз байн бурдааст. Бисёр таъсирҳо ҳастанд, ки мехоҳанд ҳаёти оилавии моро нобуд кунанд. Мисли Гидеон, шодии мо пурра нест. Ин хоҳиш ва кори душмани мост, зеро ӯ медонад, ки «шодии Худованд қуввати [мо] аст» (Наҳемё 8:10).
Вақте ки мо дар бораи ибодати худ фикр мекунем, чанд маротиба он хеле такрорӣ ва бемаънӣ аст, қариб такрори беҳуда? Оё ин аз он сабаб аст, ки мо чизе барои гуфтан надорем, аз ин рӯ танҳо як чизро такрор ба такрор мегӯем? Гандум ба мо дар бораи Худованд сухан мегӯяд. Пас, савол ба миён меояд: оё мо бо фидокории бузург гандумро мекӯбем, то аз Ӯ барои худ лаззат барем, ба Худованд ҳиссаи Ӯро медиҳем ва он чиро, ки ҷамъоварӣ кардаем, бо дигарон мубодила мекунем?
Дар ин кор, биёед дар хотир дорем:
Худованд моро аз чӣ наҷот дод ё раҳонид.
- Аз куҷо афтодаем ва баргаштаем.
- Кӣ ҳиссаи мост ва соҳиби он чи дар Ӯ аз они мост, шавем.
- Мисли Гидеон, арзише хоҳад дошт. Ин осон нахоҳад буд, аммо мукофотбахш хоҳад буд. Танқид ва мухолифат хоҳад буд, аммо Худованд бо мо хоҳад буд.
Ба боқимондаи ҳаёти Гидеон назар андозед. Худованд садоқат ва вафодории Гидеонро дид. Ӯ тавонист ӯро истифода барад, ва ба воситаи ӯ пирӯзии бузурге ба даст омад: озодӣ аз душман ва барқарорсозии чизҳое, ки гум шуда буданд – ғизо, ибодат, хидмат ва ҳаёти хонаводагӣ. Дар аввал Гидеон танҳо буд, аммо Худо ӯро дид. Гидеон гандумро мекӯфт, ба ибораи дигар, аз Худованд лаззат мебурд. Энергияе, ки ин ба Гидеон дод, ӯро аз ноумедӣ нигоҳ дошт, ва ӯ тавонист барои Худо корҳои бузургро идома диҳад.
Мо шояд танҳо бошем, ё шояд шумораи мо кам бошад, аммо вафодории мо аз ҷониби Худованд дида ва қадр карда мешавад (ниг. Малокӣ 3:16). Мисли Гидеон мо ноумедиро паси сар мегузорем, зеро аз Худованд Исо лаззат мебарем, ки барои мо ин қадар корҳо кардааст ва барои мо хеле азиз аст. Вақте ки мо аз Ӯ лаззат мебарем, ин моро ба ибодат ва хидмат ба Ӯ водор мекунад, ки дигаронро ба таври мусбат рӯҳбаланд ва таъсир хоҳад кард.
Ин маънои онро дорад, ки мо бояд оғоз кунем ва сипас пеш равем. Гидеон дар хона машғул буд, аввал эҳтиёҷоти худро таъмин мекард. Вақте ки Худо бо ӯ вохӯрд ва бо ӯ сухан гуфт, Гидеон тавонист ба Худованд қурбонӣ кунад. Худованд инро дид ва ба Гидеон коре дод. Ва ӯ, ҳарчанд дар заъфи инсонӣ, вазифаи Худоро иҷро кард ва ба ӯ боз ҳам бештар кор дода шуд.
Ҳамин тавр бо мо низ. Вақте ки мо харобиҳо ва камбизоатии атрофамонро дарк мекунем, биёед дар дилҳои худ қасд кунем, ки ба Худованд баргардем. Биёед аз ноумедӣ бархезем ва ба Ӯ назар кунем, ки қодир аст ҳамаи эҳтиёҷоти моро пурра қонеъ гардонад.
Пеш аз ҳама мо бояд энергия сарф кунем ва худамон ғизо гирем. Ин кор, кӯшиш ва садоқатро талаб мекунад. Ин ба ибодат оварда мерасонад. Сипас мо бояд дар корҳои хурде, ки Худо ба мо медиҳад, машғул ва вафодор бошем. Бо вафодорӣ ва итоат ба Ӯ, камолот хоҳад буд, то Ӯ ба мо бештар диҳад.
Бигзор Худованд дилҳо ва дастҳои моро пур кунад, ва бигзор мо бо эътимод ба Худованди худ бо ин қуввати худ пеш равем, донем, ки Ӯ моро фиристодааст (ниг. Доварон 6:14). Ин барои баракати дигарон ва барои шарафи Худованд хоҳад буд.
Дар Доварон 6:34 мо мехонем: «Рӯҳи Худованд бар Гидеон омад». Доварон, ки бо ин қадар чизҳои дорои хислати торик сару кор дорад, бештар аз дигар китобҳои Аҳди Қадим ба Рӯҳи Худованд ишора мекунад. Мо чӣ қадар барои ҳақиқати аҷибе, ки дорем, шукргузорем: Рӯҳ дар мо ба таври инфиродӣ сокин аст ва бо мо ба таври дастаҷамъӣ аст, ва Ӯ ҳеҷ гоҳ аз мо гирифта нахоҳад шуд.
Ин сарчашмаи аслии халқи Худост. Ӯ Рӯҳи ҳақиқат аст. Ӯ бо қудрат, бузургӣ ва ҷалоли илоҳии худ метавонад хатогиро муайян кунад ва ба мо нишон диҳад, ки дар таълимоте, ки барои Худо ва Масеҳ таҳқиромез аст, чӣ нодуруст аст. Рӯҳ қувватест, ки моро дар рӯзи бад барои Худованд истодан имкон медиҳад. — Франк Уоллес (мутобиқшуда)
