Пас аз он ки Гидеон фаҳмид, ки ӯ Фариштаи Худовандро рӯ ба рӯ дидааст, аз ҷони худ тарсид. Худованд ӯро тасаллӣ дод ва гуфт: «Осоиштагӣ бо ту бод; натарс». Яке аз парадоксҳои ҳаёти масеҳӣ ин аст, ки Худованд ба мо осоиштагӣ медиҳад, то моро ба ҷанг фиристад! Дар ҷавоб, Гидеон барои ибодати Худо қурбонгоҳе сохт, ки онро Яҳве Шалом: Худованд-Осоиштагӣ номид.
Ҳамон шаб, Худованд ба Гидеон дастур дод, ки қурбонгоҳи ҷамъиятии Баалро дар амволи падараш вайрон кунад ва дар ҷои он қурбонгоҳе барои Худованд бисозад (6:25). Қурбонгоҳи аввалини Гидеон дар ояти 24 қурбонгоҳи хусусии ибодат буд, ва ин қурбонгоҳи навбатӣ дар ояти 25 қурбонгоҳи оммавии шаҳодат буд. Тартиб муҳим аст. Ҳавворӣ Петрус ба мо мегӯяд, ки мо низ, ҳамчун сангҳои зинда, хонаи рӯҳонӣ, коҳинияти муқаддас сохта мешавем, то қурбониҳои рӯҳонӣ, ки ба Худо писанданд, пешкаш кунем (1 Пет. 2:5). Ӯ идома медиҳад, ки мо насли интихобшуда, коҳинияти шоҳона, миллати муқаддас, халқи махсуси Ӯ ҳастем, то ҳамду санои Ӯро, ки моро аз торикӣ ба нури аҷиби худ даъват кардааст, эълон кунем (1 Пет. 2:9). Мо коҳинияти муқаддас ва коҳинияти шоҳона ҳастем. Ҳамчун коҳинони муқаддас, мо бо имон ба маъбади осмон дохил мешавем, то ибодат кунем. Ҳамчун коҳинони шоҳона, мо ба ҷаҳон меравем, то шаҳодат диҳем.
Мо наметавонем интизор шавем, ки шоҳидони муассир барои Худованд Исо бошем, бе он ки аввал бо Ӯ дар дуо ва Каломи Худо вақт гузаронем. Мо бояд худамон табдил ёбем, агар хоҳем, ки сурати Ӯро ба ҷаҳони ниёзманд инъикос кунем (2 Қӯр. 3:18). Мо бояд тақдис шавем ва аз Рӯҳи Муқаддас пур шавем, то зарфҳои шараф, муфид барои Устод бошем (2 Тим. 2:21)!
