Мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки Худоро рад мекунад. Дуо дигар як қисми ҳаёти ҷамъиятии мо нест ва масеҳиён аз мавъизаи оммавӣ торафт бештар маҳдуд мешаванд. Мо бояд ба чунин ҷаҳон чӣ гуна муносибат кунем? Ин ҷаҳони гунаҳкор бештар ба масеҳиёне ниёз дорад, ки ба Исо шаҳодати содиқона медиҳанд, масеҳиёне, ки ҳаёти Худоро эҳтиром мекунанд.
Шаҳодати содиқона
Шаҳодати содиқона додан чӣ маъно дорад? Оё ин маънои онро дорад, ки мо набояд рӯзи якшанбе тамокукашӣ кунем, нӯшем, қиморбозӣ кунем, қасам хӯрем ё кор кунем? Одамоне, ки ин интизомро нишон медиҳанд, дар ҷомеаи мо фарқ мекунанд ва эҳтироми дигаронро доранд. Баъзеҳо онҳоро танқид мекунанд, аммо дар дили худ медонанд, ки ба кӣ такя карда метавонанд.
Ё ин маънои онро дорад, ки мо бояд кӯшиш кунем, ки қонунгузории ба истилоҳ «масеҳӣ»-ро таъсис диҳем? Масалан, барҳам додани ғуломӣ ва қонунгузорӣ, ки меҳнати кӯдаконро дар Империяи Бритониё маҳдуд мекунад, аз эҳёи Англия дар ибтидои солҳои 1800 ба вуҷуд омадааст. Ва ҳаракати аболиционистӣ дар Амрико пеш аз Ҷанги шаҳрвандӣ решаҳои шабеҳ дошт. Ин сатрро дар Суруди ҷангии Ҷумҳурӣ дар хотир доред: «Чӣ тавре ки Ӯ мурд, то одамонро муқаддас кунад, бигзор мо бимирем, то одамонро озод кунем.» Сиёсат метавонад даҳшатнок бошад ва бисёре аз масеҳиён ҳис мекунанд, ки набояд ба он ҷалб шаванд; аммо бе ҳузури масеҳиён хеле даҳшатноктар мебуд.
Ё ин маънои онро дорад, ки мо бояд кори хайрияро дастгирӣ кунем? Ҷаҳон ҳамеша ба Худо муқобил хоҳад буд, пас чаро бо тасвири калон машғул шавем? Биёед танҳо ба онҳое, ки аз он азоб мекашанд, кӯмак кунем. Ин ҳам як равиши шоиста аст. Ҷомеаи Австралия имрӯз – бо имтиёзҳои бекорӣ, нафақа, тандурустии субсидияшуда ва дастгирии оила – ба вуҷуд омад, зеро кори хайрияи масеҳиён ҳукуматро водор кард, ки аз он пайравӣ кунад. Дар ҳоле ки баъзе аз ин барномаҳо мавриди интиқод қарор мегиранд, консепсияи асосии ғамхорӣ ба ҳамсояи мо аз ин гуна фаъолияти масеҳӣ ба вуҷуд омадааст.
Ё мо бояд сиёсат ва хайрияро нодида гирем ва тамоми кӯшишҳои худро ба барномаҳои миссионерӣ ва башоратдиҳӣ равона кунем? Дар ниҳоят, ҷонҳо на бо қонунҳои беҳтар ё хайрия, балки бо шинохтани Масеҳ наҷот меёбанд.
Агар шумо фикр кунед, ки яке аз ин ҷавобҳо дуруст аст, оё ин маънои онро дорад, ки дигарон хато мекунанд? Ман бовар карданро рад мекунам. Ҳамаи онҳо дар тӯли солҳо аз ҷониби масеҳиёни худотарс амалӣ карда шудаанд ва ҳама дар насли худ хидмат кардаанд. Ҳамаи онҳо як қисми ҷавоби калонтаре мебошанд, ки ҳамаи онҳоро дар бар мегирад. Беҳтарин роҳи шаҳодати содиқона ба Масеҳ ин аст, ки ба Масеҳ монанд бошем.
Мисли Исо
Ду шоҳид дар Ваҳй мӯъҷизаҳо мекунанд, мисли Исо. Онҳо азоб мекашанд, таҳқир мешаванд ва кушта мешаванд, мисли Исо. Ҷасадҳои онҳо аз мурдагон эҳё мешаванд ва сафед карда мешаванд, мисли Исо. Ва сипас онҳо ба осмон бурда мешаванд, мисли Исо (Ваҳй 11:1-13). Кофирон дар Ваҳй на танҳо дар бораи Исо мешунаванд; вақте ки онҳо ин шоҳидонро тамошо мекунанд, онҳо мебинанд, ки Исо чӣ гуна аст. Ду шоҳид на танҳо Исоро мавъиза мекунанд; онҳо Ӯро намояндагӣ мекунанд.
Павлус ба калисои Қӯринт навишт: «Хидматҳо гуногунанд, аммо Худованд як аст. Фаъолиятҳо гуногунанд, аммо Худое, ки ҳамаро дар ҳама кор мекунад, як аст» (1 Қӯринтиён 12:5-6 NKJV). Роҳҳои гуногуни содиқ будани масеҳиён ҳама қонунӣ мебошанд. Муқаддасе, ки тарзи ҳаёти «Пуританӣ»-ро барои эҳтироми Худо пеш мебарад, сазовори эҳтиром аст. Муқаддас дар сиёсат рисолати дигар дорад, аммо барои ҳамон Худованд, ва сазовори ҳамон эҳтиром аст. Миссионер сазовори эҳтироми зиёд аст, аммо онҳое, ки ӯро дастгирӣ мекунанд, низ ҳамин тавр. Ҳамон Худованд «ҳамаро дар ҳама кор мекунад.» Ба он калимаи муҳим «дар» диққат диҳед. Худо на ҳамаро тавассути ҳама, балки ҳамаро дар ҳама кор мекунад. Мо на танҳо барои Худованди ғоиб кор мекунем. Мо Худовандро худамон ҳангоми кор намояндагӣ мекунем.
Ҷисми Масеҳ
Павлус инро боз ҳам равшантар кард: «Зеро ки чӣ тавре ки бадан як аст ва узвҳои зиёд дорад, аммо ҳамаи узвҳои он як бадан, ки зиёданд, як бадан мебошанд, ҳамин тавр ҳам Масеҳ аст. Зеро ки бо як Рӯҳ ҳамаи мо ба як бадан таъмид гирифтем – хоҳ яҳудиён бошем, хоҳ юнониён, хоҳ ғуломон бошем, хоҳ озод – ва ҳамаи мо аз як Рӯҳ нӯшидаем.» Сипас ӯ хулоса кард: «Ҳоло шумо ҷисми Масеҳ ҳастед ва узвҳои инфиродӣ» (1 Қӯринтиён 12:12-13,27).
Ӯ ҳамин чизро ба калисои Рум навишт: «Оё намедонед, ки ҳар қадаре аз мо, ки ба Исои Масеҳ таъмид гирифтем, ба марги Ӯ таъмид гирифтем? Аз ин рӯ, мо бо Ӯ тавассути таъмид ба марг дафн шудем, то ки чӣ тавре ки Масеҳ аз мурдагон бо ҷалоли Падар эҳё шуд, ҳамин тавр ҳам мо бояд дар навгонии ҳаёт роҳ равем» (Румиён 6:3-4).
Ҳамин чиз дар номаи ӯ ба Ғалотиён ишора шудааст: «Эй Ғалотиёни беақл! Кӣ шуморо ҷоду кардааст, ки ба ҳақиқат итоат накунед, ки дар пеши чашмони шумо Исои Масеҳ ба таври равшан ҳамчун маслубшуда тасвир шуда буд?» (Ғалотиён 3:1). Қайд кунед, ки ӯ на «дар гӯшҳои кӣ» балки «дар пеши чашмони кӣ» навишт. Ӯ ба назар мерасад, ки ба азобҳои худаш ҳангоми бо онҳо буданаш ишора кардааст. Дар он рӯзҳо телевизион набуд! Ӯ аллакай ба онҳо гуфта буд: «Ман бо Масеҳ маслуб шудаам; дигар ман зиндагӣ намекунам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва ҳаётеро, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва худро барои ман дод» (Ғалотиён 2:20).
Ва ба калисои Қӯлассиён ӯ навишт: «Ба онҳо Худо хост, ки сарватҳои ҷалоли ин сирро дар миёни халқҳо маълум кунад: ки ин Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол» (Қӯлассиён 1:27).
Масеҳ ва имондорон
Мо одатан дар бораи Масеҳ дар осмон ва масеҳиён дар замин фикр мекунем, аммо Навиштаҳо муносибати қавитареро аз ин таълим медиҳанд. Луқо Инҷили худро чунин ба итмом расонд: «Вақте ки Ӯ (Исо) онҳоро баракат дод ... Ӯ аз онҳо ҷудо шуд ва ба осмон бурда шуд» (Луқо 24:51). Дар ин ҷо мо мебинем, ки ҷисми Исо ба осмон сууд кард ва мо медонем, ки Ӯ ҳоло дар дасти рости Худост (Марқӯс 16:19; Румиён 8:34). Аммо Навиштаҳое, ки мо аллакай хондаем, ба мо мегӯянд, ки ҷисми Масеҳ низ дар замин аст, ҳамчун Калисои Ӯ.
Дар Шоми охирин Исо дуо кард: «Ман дуо намекунам, ки Ту онҳоро аз ҷаҳон бигирӣ, балки он ки Ту онҳоро аз шарир нигоҳ дорӣ» (Юҳанно 17:15). Дар ин ҷо мо мебинем, ки Исо мехоҳад, ки мо дар замин бошем. Аммо Павлус навишт: «Худо ... моро бо Масеҳ зинда кард ... ва моро бо ҳам эҳё кард, ва моро бо ҳам дар ҷойҳои осмонӣ дар Исои Масеҳ нишонд» (Эфсӯсиён 2:5-6). Илова бар он ки ҷисми Масеҳ дар замин аст, муқаддасон низ бо Масеҳ дар осмон нишастаанд.
Ӯ имрӯз дар ҷаҳон аст
Ин на танҳо идеяи Павлус аст! Худо инро бо шаҳодати дигар нависандагони Аҳди Ҷадид тасдиқ мекунад. Масалан, Луқо Аъмоли Ҳаввориёнро бо ин суханон оғоз мекунад: «Ҳисоботи қаблиро ман, эй Теофилус, дар бораи ҳама чизе, ки Исо ҳам кардан ва ҳам таълим доданро оғоз кард, навиштам» (Аъмол 1:1). Ҳоло ҳисоботи қаблии Луқо, Инҷили ӯ, бо сууд кардани Исо ба осмон ба итмом расид. Агар Инҷил танҳо «оғози» он чизе буд, ки Исо кард ва таълим дод, пас ба миёна ва охир чӣ шуд? Луқо ба таври равшан хидмати Калисоро ҳамчун Исо, ки кори худро дар ҷаҳон идома медиҳад, як вазифаи ҳанӯз нотамом, медид. Луқо ҳатто марги Стефанро тавре тасвир кард, ки шабоҳати онро ба марги худи Исо нишон диҳад (Аъмол 6-7).
Павлус ҳам азобҳои худро чунин тасвир кард: «Ҳоло ман аз азобҳои худ барои шумо шодӣ мекунам ва дар ҷисми худ он чизеро, ки дар азобҳои Масеҳ намерасад, барои ҷисми Ӯ, Калисо, пур мекунам» (Қӯлассиён 1:24). Ва Петрус навишт: «То он дараҷае, ки шумо дар азобҳои Масеҳ шарик мешавед, шодӣ кунед» (1 Петрус 4:13). Бисёре аз нависандагони Аҳди Ҷадид ин таълимоти якхеларо тасдиқ мекунанд: он чизе ки мо ҳамчун имондорон мекунем, Масеҳ мекунад; он чизе ки мо азоб мекашем, Масеҳ азоб мекашад.
Ягона дар Масеҳ
Исо худаш ба шогирдонаш гуфт: «Ман ток ҳастам, шумо шохаҳо ҳастед. Касе ки дар Ман мемонад ва Ман дар ӯ, меваи бисёр меорад» (Юҳанно 15:5). Ва баъдтар, дуои Ӯ инро дар бар гирифт: «Ман на танҳо барои инҳо, балки барои онҳое низ дуо мекунам, ки ба Ман тавассути каломи онҳо имон меоранд; то ки ҳамаи онҳо як бошанд, чунон ки Ту, Падар, дар Ман ҳастӣ ва Ман дар Ту; то ки онҳо низ дар Мо як бошанд, то ки ҷаҳон имон оварад, ки Ту Маро фиристодӣ. Ва ҷалолеро, ки Ту ба Ман додӣ, Ман ба онҳо додам, то ки онҳо як бошанд, чунон ки Мо як ҳастем» (Юҳанно 17:20-21).
«Ягона» будан дар Исо, чунон ки Ӯ бо Падар «ягона» аст, чӣ маъно дорад? Исо инро шарҳ дод. Вақте ки Филиппус гуфт: «Худованд, Падарро ба мо нишон деҳ,» Исо ҷавоб дод: «Оё Ман ин қадар вақт бо шумо будам, вале ту Маро нашинохтӣ, Филиппус? Касе ки Маро дидааст, Падарро дидааст» (Юҳанно 14:8-9).
Агар шумо хоҳед бидонед, ки Худои Падар чӣ гуна аст, ба касе нигоҳ кунед, ки бо Ӯ як аст – Исо. Пас аз он бармеояд, ки агар шумо хоҳед бидонед, ки Исо чӣ гуна аст, ба онҳое нигоҳ кунед, ки бо Ӯ як ҳастанд – халқи Ӯ дар ин ҷо дар замин.
Пас, ин на танҳо тарзи баён кардани Павлус аст. Луқо, Петрус, Юҳанно ва аз ҳама муҳим Исо, низ равшан нишон доданд, ки Исо бо муқаддасони худ «як» аст ва онҳо ҷисми Ӯ ҳастанд. Ин маънои онро дорад, ки шаҳодати содиқона бештар аз танҳо сухан гуфтан дар бораи Исо аст. Ин бештар аз риояи аҳкоми Ӯ аст. Ин ҳатто бештар аз нишон додани имон, умед ва муҳаббат дар миёнаи ҷаҳони гунаҳкор аст. Шаҳодати содиқона дар бораи фаъолона будани ҷисми Масеҳ дар ҷаҳон аст.
Шаҳодати пурқувват
Одамон ҳикояҳои зиёдеро мешунаванд. Ҳамеша таблиғот вуҷуд дошт – аз Фиръавн, Қайсар, Ҳитлер, бин Лоден. Одами оддӣ онро бо як миқдор киноя қабул мекунад. Сухан гуфтан кам касеро бовар мекунонад; агар онҳо бовар кунанд, имони онҳо заиф аст. Барои воқеан бовар кардан, одамон бояд худашон бубинанд. Чӣ тавре ки Айюб гуфт: «Ман дар бораи Ту бо шунидани гӯш шунида будам; Аммо ҳоло чашми ман Туро мебинад. Аз ин рӯ ман ... дар хок ва хокистар тавба мекунам» (Айюб 42:5).
Ин пурқувваттарин шаҳодатест, ки ҳар як масеҳӣ метавонад ба ин ҷаҳони афтода пешниҳод кунад. Мавъиза кардани Масеҳ бузург аст. Итоат кардан ба Ӯ пурқувваттар аст. Аммо будани ҷисми Масеҳ ба содиқона будан то ба дараҷаи аслӣ ниёз дорад. Он гоҳ ин вонамудӣ, вазифа ё ҳатто қурбонии шодмон нахоҳад буд. Ин, чунон ки Павлус ба Ғалотиён гуфт, нишон додани Маслубшуда дар пеши чашмони худашон хоҳад буд (Ғалотиён 3:1).
Мо ҷисми Масеҳ ҳастем, ҳатто агар мо онро бефоида мешуморем. Агар муқаддасоне, ки бо ҳамлаҳои ваҳшиёна ба империяи Руми масеҳӣ рӯ ба рӯ шуда буданд, ҳамин тавр ҳис мекарданд, миссионерон ҳеҷ гоҳ ба Аврупои Шимолӣ фиристода намешуданд ва ҷаҳони ғарбӣ имрӯз ҳам ваҳшиёна мебуд. Ба як маъно Исо аллакай бо пирӯзӣ баргаштааст, дар Калисои худ, ки ҷисми Масеҳ аст. Мо даъват шудаем, ки пирӯзии Ӯро дар ҳаёти худ ва инчунин бо суханони худ нишон диҳем.
Пас, аз мо чӣ талаб карда мешавад? Он чизе ки мо аллакай ҳастем – ҷисми Масеҳ дар ин ҷаҳони афтода бошем. Петрус навишт: «Чӣ тавре ки Ӯ, ки шуморо даъват кардааст, муқаддас аст, шумо низ дар тамоми рафтори худ муқаддас бошед» (1 Петрус 1:15). Ва Исо гуфт: «Меҳрубон бошед, чунон ки Падари шумо низ меҳрубон аст» (Луқо 6:36). Ва Павлус инро чунин ҷамъбаст кард: «Тақлидкунандагони Худо бошед, чун фарзандони азиз» (Эфсӯсиён 5:1). Он чизе ки ин ҷаҳон бояд бубинад, Масеҳ аст. Ва онҳо Ӯро танҳо дар мо – ҷисми Ӯ хоҳанд дид.
