САВОЛ: Агар ман пул дошта бошам ва калисо эҳтиёҷоти молиявиро барои лоиҳае эълон кунад, дар ҳоле ки дар оилаи ман эҳтиёҷоти фаврӣ вуҷуд дорад, ба кӣ бояд диҳам?
ҶАВОБ: Барои ҷавоб додан ба ин савол дар бораи афзалиятҳо, мо бояд якчанд принсипҳоро ба назар гирем. Баъзан мо фикр мекунем, ки принсипҳои Каломи Худо мухолифанд, аммо мо медонем, ки Худо ҳеҷ гоҳ худро инкор намекунад. Ӯ ҳамеша дуруст аст, Каломи Ӯ ҳамеша дуруст аст, аммо мо бояд Каломи Ҳақиқатро дуруст тақсим кунем.
Пеш аз ҳама, Худованди мо Исои Масеҳ худаш дар Матто 6:33 (NKJV) ба мо мегӯяд, ки «аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро биҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳад шуд». Ва 1 Тимотиюс 5:8 ба мо мегӯяд: «Аммо агар касе барои хешовандони худ, ва махсусан барои аҳли хонаводаи худ ғамхорӣ накунад, имонро инкор кардааст ва аз кофир бадтар аст». Инҳо принсипҳои муҳими Навиштаҳо мебошанд, ки равшан ва фаҳмоанд. Савол метавонад дар он бошад, ки чӣ тавр онҳоро дуруст татбиқ кардан лозим аст.
Дар 1 Подшоҳон 17:8-16 Худо ба пайғамбари худ Илёс мегӯяд, ки ба шаҳри бутпарасти Зарефат рафта зиндагӣ кунад ва ба ӯ мегӯяд, ки Ӯ ба як бевазан дар он ҷо фармон додааст, ки барои ӯ ғамхорӣ кунад. Илёс итоаткорона меравад, бо як бевазан дар беруни дарвозаи шаҳр вомехӯрад ва аз ӯ об ва як пора нон мепурсад. Бевазан ба ӯ мегӯяд, ки вай танҳо ба қадри кофӣ орд ва равған дорад, то барои худ ва писараш хӯроки охиринро тайёр кунад. Илёс ба ӯ мегӯяд: «Аввал аз он барои ман як кулчаи хурд соз» ... ва баъд аз он барои худ ва писарат соз», ба ӯ итминон медиҳад, ки Худованд то он даме, ки боз бар замин борон фиристад, барои онҳо ғамхорӣ хоҳад кард. Зан ҳамин тавр кард ва натиҷаҳо маҳз ҳамон чизе буданд, ки Илёс гуфта буд. Манфиатҳои Худо бевосита дар ин ҳодиса иштирок доштанд. Агар бевазан барои Илёс ғамхорӣ мекард, пас Худо бояд барои ӯ ғамхорӣ мекард. Кас метавонад ба осонӣ имонро ба он чизе, ки Худо гуфта буд, ҳам аз ҷониби Илёс ва ҳам аз ҷониби бевазан бубинад.
Бо вуҷуди ин мо бояд пурсем: «Эҳтиёҷоти фаврӣ», ки саволдиҳанда ба он ишора мекунад, чист? Оё ин эҳтиёҷоти воқеӣ, масъалаи ҳаёт ва мамот аст, ё ин танҳо чизест, ки оила мехоҳад? Оё ин саволи мӯҳлатест, ки тамдид карда намешавад?
Ман ё оилаи ман то чӣ андоза омодаем қурбонӣ кунем? Оё мо омодаем, ки бо камтар қаноат кунем, ё бе чизе, ки барои мо муҳим аст, зиндагӣ кунем, то ба Худованд барои истифода дар хидмати Ӯ ё барои рафъи ранҷу азоби дигарон диҳем? Павлус дар 2 Қӯринтиён 8:2-4 дар бораи қӯринтиён менависад: «ки дар озмоиши бузурги ранҷу азоб фаровонии шодии онҳо ва камбизоатии амиқи онҳо дар сарвати саховатмандии онҳо фаровон буд, зеро ман шаҳодат медиҳам, ки мувофиқи қобилияти онҳо, бале, ва аз қобилияти онҳо зиёдтар, онҳо озодона омода буданд, бо исрори зиёд аз мо илтимос мекарданд, ки мо тӯҳфа ва муоширати хидмат ба муқаддасонро қабул кунем».
Аз тарафи дигар агар калисои маҳаллӣ эҳтиёҷоти молиявиро барои лоиҳае, ки онро иҷро мекунад, эълон кунад, ин ба он чизе, ки мо дар ҳикояи Илёс ва бевазан дар Зарефат дидем, монанд нест. Калисое, ки лоиҳаеро иҷро мекунад, ки барои он маблағ лозим аст, ба он монанд нест, ки Худо пайғамбари худро ба ҷое фиристад ва ба ӯ бигӯяд, ки чӣ тавр эҳтиёҷоти ӯ қонеъ карда мешавад. Ғайр аз ин, Калисо набояд фармон диҳад ва на талаб кунад. Навиштаҳо тамоми Калисоро тобеи Масеҳ медонанд (Эфсӯсиён 5:24), ва агар ин барои тамоми Калисо дуруст бошад, он бояд ҳар як калисои маҳаллиро тавсиф кунад.
Исроил дар Аҳди Қадим фармон дода шуда буд, ки ба Худо даҳяк диҳад – 10 фоизи он чизе, ки Худо ба ӯ баракат дода буд. Ин ҳаққи Худо буд. Қурбониҳо ва ҳадияҳои ихтиёрӣ ба ин илова карда мешуданд.
Масеҳии имрӯза зери қонун нест. Барои масеҳӣ фармоне нест, ки фоизи муайяни даромади худро ба Худо диҳад. Ба ӯ гуфта шудааст: «Пас, ҳар кас чунон ки дар дили худ қасд кардааст, бидиҳад, на бо дили нохоҳам ё аз рӯи зарурат, зеро Худо бахшандаи шодро дӯст медорад» (2 Қӯринтиён 9:7). Мо принсипҳои бахшиши масеҳиро дар бобҳои 8 ва 9-и 2 Қӯринтиён, 1 Қӯринтиён 16:1-2, Ибриён 13:15-16, Ғалотиён 6:10, Аъмол 11:27-30, Аъмол 20:35 ва дар дигар ҷойҳои Аҳди Ҷадид меомӯзем. Мутаассифона, бисёре аз масеҳиён, ва махсусан воизони, фарқи байни он чизеро, ки Исроил дар Аҳди Қадим фармон дода шуда буд, ва он чизеро, ки масеҳӣ дар ин замони файз имтиёз дорад, намебинанд.
Дар ниҳоят, қарор аз они шумост. Боварӣ ҳосил кунед, ки онро бо дуо қабул кунед, ба Худованд нигоҳ кунед, то шуморо роҳнамоӣ кунад, на ба фишорҳои оила ё калисо.
