Дур, дур, дар торикии бутпарастӣ зиндагӣ мекунанд, Миллионҳо ҷонҳо абадӣ гум шуда метавонанд; Кӣ, кӣ меравад, достони наҷотро нақл мекунад, Ба Исо нигоҳ карда, ба хароҷот аҳамият намедиҳад?
Нақорат: «Ҳама қудрат ба Ман дода шудааст, Ҳама қудрат ба Ман дода шудааст, Ба тамоми ҷаҳон биравед ва Инҷилро мавъиза кунед, Ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам». Дар тамоми ҷаҳон дарҳои кушодаро бубинед, ки даъват мекунанд, Сарбозони Масеҳ, бархезед ва дохил шавед! Масеҳиён, бедор шавед! Ҳамаи қувваҳои худро муттаҳид кунед, Инҷилро паҳн кунед, занҷирҳои гуноҳро бишканед.
«Чаро мемиред?» овози Худо даъват мекунад; «Чаро мемиред?» ба номи Ӯ такрор кунед; Исо мурд, то аз марги даҳшатнок наҷот диҳад, Ҳаёт ва наҷотро аз ин рӯ эълон кунед.
Худо рӯзеро тезонад, ки онҳое аз ҳар миллат «Ҷалол ба Худо!» бо тантана суруд хоҳанд хонд; Наҷотёфтагон, харидашудагон, дар наҷот шодӣ мекунанд, Ҳаллелуё бигӯед, зеро Худованд Подшоҳ аст. Аз Ҷеймс МакГранаҳан (1840-1907)
