Номаҳо ба Тимотиюс ва Титус табиатан дорои аҳамият ва хусусияти хоса мебошанд, зеро онҳо ба шахсоне, ки аз ҷониби расул барои амал кардан ба номи ӯ ё барои ғамхорӣ ба калисоҳо дар ғайби ӯ таъин шудаанд, муроҷиат карда мешаванд. Татбиқи онҳо ба мо аз ин сабаб камтар мустақим нест, зеро онҳо на танҳо моро дар бораи ҳолати калисо ва ғамхории чӯпонӣ, ки расул ба он мебахшид, дастур медиҳанд, балки рафторе, ки Тимотиюс вазифадор аст, ки мӯъминонро дар он роҳнамоӣ кунад, он чизест, ки худи мӯъминон бояд ҳамеша риоя кунанд. Бо вуҷуди ин, омехта кардани дастурҳои ба Тимотиюс ва Титус додашуда бо суханоне, ки мустақиман ба мӯъминон гуфта шудаанд, маънои ба ҳам омехта кардани хидматро дар беҳтарин маънои он дорад.
Қисми зиёди ин номаи аввал ба Тимотиюс таҳияи камеро талаб мекунад; на аз он сабаб, ки он беаҳамият аст, балки аз он сабаб, ки он дастурҳоро дар бар мегирад — чунон равшан ва содда, ки шарҳ додан зиёдатӣ хоҳад буд — ва насиҳатҳои амалӣ, ки танҳо бо кӯшиши васеъ кардани онҳо хира мешаванд ва қувват ва нуқтаи онҳо аз байн меравад.
Аз тарафи дигар, баъзе принсипҳои умумии аҳамияти бузург барои мавқеи ҷамъомад дар маҷмӯъ дар ин нома мавҷуданд.
Худо дар ин ҷо, ба таври хоса, хислати Худои Наҷотдиҳандаро нисбат ба ҷаҳон мегирад: принсипи аҳамияти бузург дар ҳама чизе, ки ба муоширати мо дар ҷаҳон ва муносибати мо бо одамон дахл дорад. Мо дар хислати динии худ Худои муҳаббатро муаррифӣ мекунем. Ин дар яҳудӣ чунин набуд. Ӯ дар ҳақиқат ҳамон Худо буд; аммо дар он ҷо Ӯ хислати Қонунгузорро гирифт. Ҳама дар ҳақиқат бояд ба маъбади Ӯ мувофиқи эълони пайғамбарон меомаданд, ва маъбади Ӯ ба онҳо кушода буд; аммо Ӯ худро ҳамчун Худои Наҷотдиҳанда барои ҳама тавсиф накард. Дар Титус мо ҳамон ибораро пайдо мекунем.
Дар ин муоширатҳои махфӣ бо фарзандони азизи худ дар имон ва ҳамроҳони худ дар кор, мо метавонем фаҳмем, ки расул принсипҳои бузургро, ки маъмурияти ба ӯ супурдашуда бар онҳо асос ёфта буд, ба таври равшан муқаррар мекард. Ин ки ҳама одамон объекти муносибатҳои Худо дар файз буданд, асоси умумии ин маъмурият буд — ин ки хислати Худо нисбат ба ҷаҳон хислати Наҷотдиҳанда буд (муқоиса кунед 2 Қӯринтиён 5). Қонун ҷои худро дорад ва он то ҳол онро дорад, чунон ки расул нишон медиҳад — эътиқоди одамони беинсоф. Аммо раҳмати мутлақи Худо нуқтаи оғози ҳама чизе буд, ки расул бояд эълон мекард. Ин фикр, ин рӯҳ, бояд ибодати ҳатто мӯъминонро идора мекард. Тафсилот дар поён оварда шудааст. Бо вуҷуди ин муҳаббат ба ҷаҳон, дар рӯи замин ҷамъомади Худои зинда, сутун ва такягоҳи ҳақиқат, ва шоҳиди он дар рӯи замин буд. Шахсияти Масеҳ, ва ҳама чизе, ки ба Ӯ дахл дорад, мавзӯи эътирофи он, асоси мавҷудияти он, ва объекти имони он аст. Ин имон дар рӯзҳои охир аз ҷониби душман ҳамла хоҳад шуд, ки бо баҳонаи муқаддасӣ, худро бар зидди Худои Офаридгор ва Нигаҳдорандаи ҳама одамон ва махсусан мӯъминон барпо хоҳад кард. Дастурҳо барои рафтори ҷамъомад боқимондаи номаро ташкил медиҳанд. Рафтори мувофиқ барои ҳама ба Тимотиюс пешниҳод шудааст, то ӯ, инчунин худи мо, он чизеро, ки ба ҷамъомади Худо мувофиқ аст, фаҳмад. Ҳоло мо ба мундариҷаи ин нома бодиққаттар назар хоҳем кард.
