СОАТИ НИСФАШАБӢ
Як шаб, вақте ки ман дар пойгоҳ оташнишони Нерӯҳои Ҳавоӣ будам, як ҳодисаи фаромӯшнашавандаро дидам. Тақрибан нисфи шаб, як ҳавопаймои калон ба хатти парвоз омад ва муҳаррикҳои худро гарм мекард. Аммо ба назар чунин менамуд, ки мушкиле вуҷуд дорад, зеро пас аз муддате халабон ҳавопайморо аз хатти парвоз дур кард ва пеш аз бозгашт муддате интизор шуд.
Ҳеҷ кас пайхас накард, ки ҳангоми парвози ҳавопаймо аз хатти парвоз сӯзишворӣ аз байни муҳаррикҳо берун меравад. Ҳавопаймо нав аз замин бархоста буд, ки як муҳаррикаш оташ гирифт. Ҳавопаймо чор мил дуртар суқут кард ва дар байни дарахтон таркид, ки дар натиҷаи ин фалокат ҳамаи мусофирон дарҳол ба ҳалокат расиданд.
Чӣ тавре ки як рӯз ба охир мерасад ва рӯзи дигар оғоз меёбад – мисли замоне, ки ин суқут рух дод – нисфи шаб низ аз замоне сухан меронад, ки ин ҳаёт ба охир мерасад ва абадият оғоз меёбад. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, вале баъд аз ин доварӣ» (Ибриён 9:27).
Чаро доварӣ? Зеро «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23). Оё шумо барои доварӣ шудан аз ҷониби Офаридгори худ омодаед? Мисли ҳавонавардон, шумо шояд ҷавон бошед ва фикр кунед, ки ин ҳоло муҳим нест – аммо муҳим аст!
Аъмол 16:25-31
Аъмол 16:25-31 дар бораи ду масеҳӣ, Павлус ва Сило, нақл мекунад, ки барои имони худ зиндонӣ шуда буданд. Нисфи шаб онҳо дуо мекарданд ва барои Худо суруд мехонданд, дар ҳоле ки дигар маҳбусон гӯш мекарданд. Ногаҳон заминларзаи сахте зиндонро такон дод, ҳамаи дарҳоро кушод ва ҳамаи занҷирҳоро кушод. Зиндонбон гумон кард, ки ҳама гурехтаанд ва қариб буд, ки худро бикушад. Аммо пас аз он ки Павлус ба ӯ итминон дод, ки ҳамаи маҳбусон ҳанӯз дар он ҷо ҳастанд, зиндонбон аз Павлус ва Сило пурсид: «Ман чӣ кор кунам, то наҷот ёбам?» Онҳо ҷавоб доданд: «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт».
Агар зиндонбон худро кушта мебуд, ин соати нисфишабии марг ва бадбахтии абадӣ мебуд – бе Худо ва умед. Ба ҷои ин, ин соати наҷот ва ҳаёти нав дар Масеҳ буд!
Дар бораи шумо чӣ?
Ин оятҳои Китоби Муқаддасро баррасӣ кунед:
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
«Зеро музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23).
«Ин сухани боварибахш ва сазовори қабули ҳама аст, ки Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад, ки ман [Павлус] сардори онҳоям» (1 Тимотиюс 1:15).
Оё шумо ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар кардаед? Ӯ ҷазои шуморо ҳангоми дар салиб овезон буданаш ба дӯш гирифт (1 Петрус 2:24) ва ҳоло Ӯ ба шумо бахшиши комилро пешниҳод мекунад. Оё шумо онро қабул мекунед?
Нисфи шаби оянда:
Китоби Муқаддас дар бораи «нисфи шаби» дигар сухан меронад, ки Масеҳ барои ҳамаи имондорон меояд ва онҳоро ба назди Худ мебарад (1 Таслӯникиён 4:16). Китоби охирини Китоби Муқаддас, Ваҳй, довариеро ошкор мекунад, ки бар ҳамаи онҳое хоҳад омад, ки бахшиши бузурги Ӯро қабул намекунанд ва аз ин рӯ, ҳангоми омадани Ӯ барои халқаш қафо мемонанд.
Ҷавононе, ки дар он суқути даҳшатнок кушта шуданд, пас аз оташ гирифтани ҳавопаймо дигар интихобе надоштанд. Шумо низ нахоҳед дошт, агар қабр шуморо бе омодагӣ ёбад. Ва ҳатто агар шумо зинда бошед, вақте ки Худованд Исо меояд, то ҳамаи имондоронро ба осмон барад, имкони қабули қарор барои Масеҳ нахоҳад буд.
Интизор нашавед!
Интизор нашавед, зеро он гоҳ хеле дер хоҳад шуд. Вақти омодагӣ ба «соати нисфишабии» шумо ҳоло аст! «Инак, ҳоло вақти муносиб аст; инак, ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2).
– К. Дарлинг
