Дар Чин кӯҳи муқаддасе бо номи Тайшан мавҷуд аст. Солҳои зиёд зиёраткунандагон 7000 зинаи онро то қулла мебаромаданд. Аввал, онҳо аз «дарвозаи миёна», сипас аз «дарвозаи ҷанубии осмон» мегузаштанд, то ба яке аз зеботарин биноҳои Чин мерасиданд. Он «Маъбади абри кабуд» ном дошт. Дар ин ҷо мардум қурбонӣ мекарданд, ба умеди он ки ба Худо мерасанд.
Аммо афсӯс! Мардум аз он вақте ки қадами аввалини худро гузоштанд, ба Худо наздиктар набуданд! Инсон кӯшиш мекунад, ки ба Худо бо боло рафтан бирасад, аммо паёми масеҳият ин аст, ки Худо дар шахсияти Писари Худ, Худованд Исо, фуруд омад, то моро аз гуноҳҳоямон наҷот диҳад.
Худо аз баландтарин қуллаи кӯҳ хеле болотар аст, хеле дур аст, ки инсони гунаҳкор ба Ӯ бирасад, аз ин рӯ танҳо Худои Худаш метавонист фосилаи бузурги байни моро пӯшонад. Бо мӯъҷизаи бузурги таваллуди Худованд Исо Ӯ инсон шуд ва дар салиби Ҷолҷота барои мо мурд.
Мо наметавонем ба Худо бароем, аммо Ӯ метавонад ба назди мо биёяд!
«Масеҳ Исо ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тимотиюс 1:15). «Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт» (Румиён 10:9). Кӯшиш накунед, ки ба тариқи худ ба Худо бирасед, зеро он шуморо ба ҳеҷ куҷо намерасонад. Бо имон он қадамро гузоред ва Исоро бо имон ба дили худ қабул кунед.
