«Пас Павлус кист, ва Аполлос кист, ҷуз хизматгузороне, ки ба воситаи онҳо имон овардед, чунон ки Худованд ба ҳар як дод? Ман шинондам, Аполлос об дод, аммо Худо афзоиш дод. Пас, на он ки мешинонад, чизест, на он ки об медиҳад, балки Худое, ки афзоиш медиҳад. Акнун он ки мешинонад ва он ки об медиҳад, як ҳастанд, ва ҳар як мукофоти худро мувофиқи меҳнати худ хоҳад гирифт.»
1 Қӯринтиён 3:5–8
Ҷамъомади Қӯринт мушкилоти зиёде дошт, ва яке аз аввалинҳое, ки зикр шудааст, ин буд, ки онҳо ба ҷои Масеҳ-марказ будан, инсон-марказ буданд. Мо инро дар боби якум мебинем, ки Павлус навиштааст:
«Акнун, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ аз шумо илтимос мекунам, ки ҳама як сухан гӯед, ва дар миёни шумо ихтилофот набошад, балки дар як ақл ва дар як ҳукм комилан муттаҳид бошед. Зеро ба ман дар бораи шумо, эй бародарон, аз ҷониби аҳли хонадони Хлое хабар дода шудааст, ки дар миёни шумо баҳсҳо ҳастанд. Акнун ман инро мегӯям, ки ҳар яке аз шумо мегӯяд: «Ман аз Павлус ҳастам», ё «Ман аз Аполлос ҳастам», ё «Ман аз Кифо ҳастам», ё «Ман аз Масеҳ ҳастам». Оё Масеҳ тақсим шудааст? Оё Павлус барои шумо маслуб шуд? Ё шумо ба исми Павлус таъмид гирифтед?» (1 Қӯринтиён 1:10–13).
Барои мо осон аст, ки марди Худоро баланд бардорем, чашмони худро ба тӯҳфае, ки Масеҳ ба бадан додааст (Эфсӯсиён 4:11), ба ҷои Худи Бахшандаи тӯҳфа равона кунем. Аз ин рӯ, Павлус Салибро дар боби якум пеши Қӯринтиён мегузорад. Салиб инсонро комилан канор мегузорад ва Инсонро, Исои Масеҳро, пеши мо мегузорад.
Павлус ин тамаркуз ба одамонро ҷисмонӣ – зиндагӣ мувофиқи ҷисм – меномад. Ӯ мепурсад,
«Зеро дар куҷо ҳасад, низоъ ва ихтилофот дар миёни шумо ҳастанд, оё шумо ҷисмонӣ нестед ва мисли одамони оддӣ рафтор намекунед? Зеро вақте ки яке мегӯяд: «Ман аз Павлус ҳастам», ва дигаре: «Ман аз Аполлос ҳастам», оё шумо ҷисмонӣ нестед?» (1 Қӯринтиён 3:3–4).
Масеҳ, ҳамчун Сарвари эҳёшуда, ба бадани худ тӯҳфаҳо додааст. Дар қадр кардани тӯҳфаҳо ҳеҷ бадӣ нест, аммо мо бояд дар хотири худ нигоҳ дорем, ки самари ин тӯҳфаҳо аз Худованд аст. Ду маротиба дар порчаи мо мехонем, «аммо Худо афзоиш дод» ва «аммо Худо афзоиш медиҳад.» Ҳар самаре, ки омадааст, ё ҳамеша хоҳад омад, аз он сабаб аст, ки Худо афзоиш медиҳад. Зарфе, ки Ӯ истифода мебарад, танҳо як канал аст – ва дигар ҳеҷ чиз.
Лангар барои имрӯз
Вақте ки чашмони мо ба Сарвари эҳёшуда нигаронида шудаанд, дилҳои мо метавонанд бигӯянд, «Аммо Худо,» ва даҳони мо метавонад Ӯро ҳамду сано гӯяд!
