Миссия
Пеш аз он ки Исо ба осмон сууд кунад, Ӯ ба пайравонаш дастур дод: «Аммо вақте ки Рӯҳи Муқаддас бар шумо меояд, шумо қувват хоҳед гирифт; ва шумо шоҳидони Ман дар Ерусалим, ва дар тамоми Яҳудия ва Самария, ва то ақсои замин хоҳед буд» (Аъмол 1:8 NIV). Онҳо бояд шоҳидоне мебуданд, ки ба одамон дар ҳама ҷо дар бораи Исо нақл мекарданд. Ин бояд имрӯз ҳам миссияи мо бошад.
Павлус тасвири дигареро истифода бурд: «Пас, мо сафирони Масеҳ ҳастем, гӯё Худо муроҷиати Худро тавассути мо мекунад» (2 Қӯринтиён 5:20). Чӣ тавре ки сафир кишвари худро дар сарзамини хориҷӣ муаррифӣ мекунад, имондорон низ бояд Исоро дар ҷаҳони мо муаррифӣ кунанд. Мо сафирони Масеҳ ҳастем, ки барои сухан гуфтан аз номи Ӯ ва иҷрои кори Инҷил фиристода шудаем.
Паём
Паёме, ки ба беимонон расонида мешавад, ин аст: «Бо Худо оштӣ шавед. Худо Ӯро, ки гуноҳ надошт, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем ... акнун рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 5:20-21; 6:2). Ин як фаъолияти хатарнок аст, зеро он аксар вақт сахт муқобилат карда мешавад: вақте ки Павлус ин паёмро мавъиза мекард, ӯро ба зиндон андохтанд (Матто 10:17-23; Луқо 10:3; Эфсӯсиён 6:19-20). Ангезаи Павлус барои идома додани чунин кори хатарнок чӣ буд? Ин муҳаббати Масеҳ ба мо буд, ки ӯро маҷбур кард, ки барои Худованд зиндагӣ кунад, на барои хушнуд кардани худ (2 Қӯринтиён 5:14-15).
Паёмбар
Исо барои шогирдонаш ба Падар дуо кард: «Чӣ тавре ки Ту Маро ба ҷаҳон фиристодӣ, Ман онҳоро ба ҷаҳон фиристодам» (Юҳанно 17:18). Дар Юҳанно 17 шаш маротиба зикр шудааст, ки Исо ба ҷаҳон фиристода шудааст. Худо Исоро фиристод, то муҳаббати Худро ба инсон ошкор кунад. Ба ҳамин монанд, Исо пайравонашро фиристодааст, то муҳаббати Худоро ба инсон ошкор кунанд. Мо бояд сафирони Худо бошем. Дар Таҷассум, Худо осмонро тарк кард ва ба ҷое, ки одамон буданд, омад. Ба ҳамин монанд, шоҳидони Ӯ имрӯз бояд аз калисои маҳаллӣ ба ҷое, ки одамон ҳастанд, бираванд, зеро Инҷил асосан тавассути муносибатҳо паҳн мешавад. «Пас, чӣ тавр онҳо метавонанд ба касе, ки ба ӯ имон наовардаанд, дуо кунанд? Ва чӣ тавр онҳо метавонанд ба касе, ки дар бораи ӯ нашунидаанд, имон оваранд? Ва чӣ тавр онҳо метавонанд бишнаванд, агар касе ба онҳо мавъиза накунад? Ва чӣ тавр онҳо метавонанд мавъиза кунанд, агар фиристода нашаванд?» (Румиён 10:14-15).
Воизони Инҷил онҳое ҳастанд, ки Исоро бо дигарон осонтар мубодила мекунанд; ин як тӯҳфаи аз ҷониби Худо додашуда аст (Эфсӯсиён 4:8,11). Мо бояд онҳоро эътироф кунем ва ба онҳо иҷозат диҳем, ки тӯҳфаҳои худро дар ҷое, ки одамон ҳастанд, истифода баранд. Бигзор онҳо «кори воизро иҷро кунанд» (2 Тимотиюс 4:5). Баъзе воизони Инҷил инҳоянд: Петрус ва Юҳанно, ки Инҷилро ба бисёр деҳаҳои Самария бурданд (Аъмол 8:25); Павлус ва Барнабос, ки хушхабарро дар Листра ва Дербе мавъиза карданд (Аъмол 14:7); ва Павлус, ки ба онҳое, ки ҳеҷ гоҳ дар бораи Масеҳ нашунида буданд, мавъиза кард (Румиён 15:20; 1 Қӯринтиён 1:17).
Шарикон дар Инҷил
Номаи Павлус ба Филиппиён муносибати байни калисои маҳаллӣ ва миссионерро тасвир мекунад. Он шарикии байни Павлус ва калисои Филиппиро тасвир мекунад: «Дар ҳамаи дуоҳои ман барои ҳамаи шумо, ман ҳамеша бо шодӣ дуо мекунам, зеро аз рӯзи аввал то ҳол шумо дар Инҷил шарик ҳастед» (Филиппиён 1:4-5). Онҳо манфиати умумӣ доштанд. Павлус онҳоро ҳамкорон номид, ки ин нишон медиҳад, ки воизони Инҷил ва миссионерҳо танҳо кор карда наметавонанд – онҳо ба калисои маҳаллӣ ниёз доранд (Филиппиён 4:3). Ин шарикӣ тавассути муошират, боздид, дуо ва дастгирии амалӣ таҳким ёфт.
Павлус ин номаро дар ҳоле навишт, ки ӯ дар Рум дар ҳабси хонагӣ буд (Филиппиён 1:13; 4:22). Филиппиён шунида буданд, ки ӯ дар зиндон аст, аз ин рӯ ба ӯ пул фиристоданд. Эпафродит тӯҳфаро ба Павлус бурд ва барои кӯмак ба ӯ монд. Дар он ҷо ӯ хеле бемор шуд. Вақте ки ӯ омода буд, ки ба калисои Филиппи баргардад, Павлус ин номаро бо ӯ фиристод, то ба Филиппиён барои тӯҳфаашон ташаккур гӯяд, онҳоро рӯҳбаланд кунад ва онҳоро аз муаллимони дурӯғин огоҳ кунад.
Муошират
Павлус ва калисои Филиппи бо ҳамдигар муошират мекарданд. Номаи ӯ ба онҳо дар бораи кори ӯ дар Инҷил хабар дод – чӣ тавр Худо ба ӯ имкон дод, ки ба сарбозони Рум дар зиндон шаҳодат диҳад (Филиппиён 1:12-18). Ӯ инчунин барои кори Тимотиюс ва Эпафродит миннатдорӣ баён кард (Филиппиён 2:19-30). Ӯ шавқу завқи худро бо онҳо мубодила кард; «Зеро барои ман, зиндагӣ Масеҳ аст ва мурдан фоида аст» ва «Ман ҳама чизро тавассути Ӯ, ки ба ман қувват медиҳад, карда метавонам» (Филиппиён 1:21; 4:13). Ҳаёти ӯ ба Масеҳ нигаронида шуда буд; ӯ бо имон зиндагӣ мекард.
Павлус аз мушкилоти онҳо огоҳ буд. Ӯ дар бораи ихтилофи байни Эводия ва Синтихе медонист (Филиппиён 4:2-3). Ӯ дар бораи вазъияти онҳо ба қадри кофӣ медонист, то онҳоро аз муаллимони дурӯғин огоҳ кунад. Ӯ бесаброна интизори шунидани хабар аз онҳо буд. Ӯ ва Тимотиюс ба некӯаҳволии онҳо таваҷҷӯҳи самимӣ доштанд (Филиппиён 2:1-20; 3:1-3). Пас, калисоҳои маҳаллӣ, воизони Инҷил ва миссионерҳо бояд мунтазам тавассути номаҳо, телефон ва почтаи электронӣ муошират кунанд.
Боздид
Муоширати рӯ ба рӯ самараноктарин аст ва муносибатҳо вақте инкишоф меёбанд, ки одамон вақтро якҷоя мегузаронанд. Эпафродит аз Филиппи фиристода шуд, то ба ниёзҳои Павлус ғамхорӣ кунад; ӯ ҷони худро барои кӯмак ба Павлус зери хатар гузошт (Филиппиён 4:18; 2:25-30). Ӯ омода буд, ки манфиатҳо ва саломатии худро барои Инҷил қурбон кунад.
Мо мехонем, ки Павлус Тихикусро ба Эфсӯс ва Колосса фиристод. «Тихикус, бародари азиз ва хизматгори содиқ дар Худованд, ҳама чизро ба шумо хоҳад гуфт, то шумо низ бидонед, ки ман чӣ гунаам ва чӣ кор мекунам. Ман ӯро ба шумо маҳз бо ин мақсад мефиристам ... то ки ӯ шуморо рӯҳбаланд кунад» (Эфсӯсиён 6:21-22). «Тихикус ҳамаи хабарҳоро дар бораи ман ба шумо хоҳад гуфт ... Ман ӯро ба шумо маҳз бо ин мақсад мефиристам, то шумо дар бораи вазъияти мо бидонед ва ӯ дилҳои шуморо рӯҳбаланд кунад ... Онҳо ба шумо ҳама чизеро, ки дар ин ҷо рӯй медиҳад, хоҳанд гуфт» (Колоссиён 4:7-9). Павлус инчунин мехост, ки ба имондорон дар Тасалуникӣ ташриф орад, аммо вақте ки ӯ натавонист, Тимотиюсро фиристод, то ташриф орад ва аз онҳо хабар биёрад (1 Тасалуникӣ 2:17; 3:6). Калисоҳои маҳаллӣ, воизони Инҷил ва миссионерҳо бояд ба ҳамдигар ташриф оранд, то хабарҳоро шахсан мубодила кунанд.
Дуо
Павлус медонист, ки калисои Филиппи барои ӯ дуо мекунад ва ӯ барои онҳо дуо мекард (1:4,19). Ӯ қудрати дуоро медонист ва боварӣ дошт, ки тавассути дуоҳои онҳо ӯ аз зиндон озод хоҳад шуд (Филиппиён 1:19). Ӯ инчунин онҳоро ташвиқ кард, ки барои ҳама чиз дуо кунанд ва хавотир нашаванд (Филиппиён 4:6). Ба калисои Тасалуникӣ ӯ навишт: «Барои мо дуо кунед, то ки паёми Худованд зуд паҳн шавад ва эҳтиром карда шавад, ҳамон тавре ки бо шумо буд. Ва дуо кунед, ки мо аз мардони бад ва шарир наҷот ёбем» (2 Тасалуникӣ 3:1-2).
Масеҳиён бояд барои воизони Инҷил ва миссионерҳо дуо кунанд. Аввалан, мо бояд дуо кунем, ки Худо бештари онҳоро ба вуҷуд оварад. Исо гуфт: «Ҳосил бисёр аст, аммо коргарон кам. Аз Худованди ҳосил хоҳиш кунед, ки коргаронро ба киштзори худ фиристад» (Матто 9:36-38). Исо касест, ки бояд хоҳиш кард, ки воизони Инҷил ва миссионерҳои бештар муайян ва фиристода шаванд. Дуюм, мо бояд барои муваффақияти онҳо дуо кунем. Павлус барои дуо хоҳиш кард, то ба ӯ дар мавъизаи Инҷил дар зиндон кӯмак кунад: «Барои ман низ дуо кунед, то ки ҳар вақте ки ман даҳони худро мекушоям, ба ман суханон дода шавад, то ки ман бетарсу ҳарос сирри Инҷилро ошкор кунам, ки барои он ман сафир дар занҷирҳо ҳастам» (Эфсӯсиён 6:19-20). Калисоҳои маҳаллӣ, воизони Инҷил ва миссионерҳо бояд ниёзҳои дуоро мубодила кунанд ва барои ҳамдигар дуо кунанд.
Дастгирии амалӣ
Павлус ба Филиппиён барои кӯмаки молиявии онҳо ташаккур гуфт. Дар як марҳила онҳо ягона воситаи дастгирии Павлус буданд ва онҳо ниёзҳои ӯро дар Тасалуникӣ на як бору ду бор қонеъ карданд. Азбаски онҳо кори воизӣ ва миссионериро маблағгузорӣ мекарданд, ба онҳо ваъда дода шуд, ки Худо ниёзҳои онҳоро қонеъ хоҳад кард (Филиппиён 4:14-19).
Мо бояд диҳем, зеро: он ба қонеъ кардани ниёз кӯмак мекунад (Филиппиён 4:14,16); он сармоягузорӣ ба оянда аст – мисли ҷамъ кардани ганҷ дар осмон (Луқо 12:33; Филиппиён 4:17); он Худоро хушнуд мекунад, ки ин як амали ибодат аст (Филиппиён 4:18). Ба калисои Қӯринтӣ хотиррасон карда шуд, ки ба ниёзмандон саховатмандона диҳад (2 Қӯринтиён 8-9). Ин ҳамчун хидмат ба муқаддасон дида мешуд. Калисоҳои маҳаллӣ бояд аз ниёзҳои молиявии воизони Инҷил ва миссионерҳо огоҳ бошанд ва кӯшиш кунанд, ки ин ниёзҳоро қонеъ кунанд.
Ваҳдат ва монандӣ ба Масеҳ
Калисои Филиппи як намунаи хуб барои ҳар як калисои маҳаллӣ барои дастгирии воизони Инҷил ва миссионерҳо мебошад. Хусусиятҳои чунин калисо, ба ғайр аз муошират, боздид, дуо ва дастгирии амалӣ, кадомҳоянд? Шарикии онҳо дар Инҷил пойдор буд; он «аз рӯзи аввал то ҳол» буд (Филиппиён 1:5); онҳо ба имон содиқ монданд (Филиппиён 1:6-7); аён буд, ки Худо дар ин калисо кор мекард (Филиппиён 1:6).
Албатта, мисли ҳамаи инсонҳо онҳо комил набуданд ва Павлус ба онҳо гуфт, ки чӣ тавр бо яке аз мушкилоти худ, ихтилофи ақида байни ду зан мубориза баранд. Ӯ ба онҳо мегӯяд, ки ин мушкилоти худхоҳӣ буд: «Ҳар кас ба манфиатҳои худ нигоҳ мекунад, на ба манфиатҳои Исои Масеҳ» (Филиппиён 2:21). Ҳалли масъала ин буд, ки «дигаронро аз худ беҳтар ҳисоб кунед», ба онҳо ба қадри худ ғамхорӣ кунед ва омода бошед, ки ба онҳо хидмат кунед (Филиппиён 2:3-7). Ба онҳо гуфта шуд, ки мушкилотро ҳал кунанд, дарк карданд, ки Худо ба онҳо кӯмак мекунад, ки омода ва қодир ба итоат ба Ӯ бошанд (Филиппиён 2:12-13). Дар ин ҳолат аз шахси сеюм, эҳтимолан Эпафродит, хоҳиш карда шуд, ки кӯмак кунад (Филиппиён 4:3).
Павлус таъкид кард, ки ваҳдат, ҳамфикр будан, якдигарро дӯст доштан ва бо як мақсади умумӣ якҷоя кор кардан муҳим аст (Филиппиён 1:27; 2:1-8). Оё мо якҷоя кор мекунем? Оё мо роҳҳои якҷоя кор карданро меҷӯем, ҳарчанд ки мо метавонем ихтилоф дошта бошем? Оё мо дар бораи одамон беҳтарин ё бадтарин фикр мекунем? Оё одамон бояд барои хушнуд кардани мо сахт кӯшиш кунанд? Оё мо ақидаҳои дигаронро нодида мегирем? Калисоҳои маҳаллӣ ба як дидгоҳи муштарак ва ҳадафҳои умумӣ ниёз доранд.
Павлус панҷ чизро зикр мекунад, ки метавонанд ба мо дар якҷоягӣ дар ваҳдат кӯмак кунанд: он чизеро, ки гирифтаед, дар хотир доред; қарор кунед, ки якҷоя кор кунед; ба муносибатҳо ва амалҳои худхоҳона муқобилат кунед; дигаронро аз худ муҳимтар ҳисоб кунед; ва ниёзҳои дигаронро ба назар гиред (Филиппиён 2:1-4). Онҳо бояд ҳамон муносибатро дошта бошанд, ки Масеҳ дошт, ки осмонро тарк кард ва дар замин хизматгори комил шуд.
Шарикӣ
Калисои маҳаллӣ бояд масеҳиёнро ташвиқ кунад, ки дар ҳар ҷое, ки зиндагӣ мекунанд, дар ҳар ҷое, ки мераванд, шоҳидон ва сафирони Масеҳ бошанд. Мо бояд дуо кунем, ки Худо воизони Инҷил ва миссионерҳои бештарро ба вуҷуд оварад ва ба онҳо дар паҳн кардани хушхабар муваффақият диҳад. Ва мо бояд бо онҳо дар Инҷил шарик бошем тавассути: муошират бо онҳо; мубодилаи боздидҳои шахсӣ; дуо кардан барои онҳо; ва дастгирии онҳо.
Мо аз нома ба Филиппиён мебинем, ки калид ваҳдат ва монандӣ ба Масеҳ аст. Мо бояд ин хусусиятҳоро дар якдигар ташвиқ кунем. Чӣ тавре ки Павлус навишт: «Муносибати шумо бояд ҳамон тавре бошад, ки Исои Масеҳ дошт.»
