Ояти имрӯза ба мо хотиррасон мекунад, ки ба мо ҳама чизе, ки барои зиндагии фаровоне, ки Худованд Исо барои мо бо марги худ таъмин кардааст, лозим аст, дода шудааст! Аз сабаби марг, дафн ва эҳёи Ӯ, мо метавонем ҳаёте дошта бошем, ки ба Масеҳ монанд аст, ки ба Худо ҷалол меорад. Ӯ манбаи тамоми худотарсӣ аст, ва Ӯ ба мо ҳамаи захираҳоеро, ки барои зиндагии худотарсӣ лозим аст, додааст!
Дар ҳоле ки қобилияти тавлиди ин ҳаёти худоӣ дар ҳеҷ кадоми мо нест, Рӯҳи Худо тавассути файзи Худо метавонад ин тарзи зиндагиро дар ҳар яки мо тавлид кунад. Кор аз Ӯст; аммо, мо масъулем, ки ба Ӯ иҷозат диҳем, ки кор кунад. Петрус ба мо мегӯяд: «бо тамоми ғайрат, ба имони худ фазилат, ба фазилат дониш, ба дониш худдорӣ, ба худдорӣ сабр, ба сабр худотарсӣ, ба худотарсӣ меҳрубонии бародарӣ, ва ба меҳрубонии бародарӣ муҳаббат илова кунед» (2 Пет. 1:5–7).
Худованд танҳо намехоҳад, ки мо «шакли худотарсӣ дошта бошем, аммо қудрати онро инкор кунем» (2 Тим. 3:5). Ӯ мехоҳад, ки мо ҳаёти худоиро нишон диҳем; ва Ӯ манбаъ аст, ва Ӯ ба мо захираҳоро тавассути Каломи Худ ва дар қудрати Рӯҳи Муқаддас медиҳад, то ин ҳаётро барои ҷалоли Худ зиндагӣ кунем!
Петрус ба хонандагони худ ва ба мо, дар бораи нақшаи Худо барои сайёраи замин, инчунин онҳое, ки Писари Ӯро рад кардаанд, мегӯяд, ки «азбаски ҳамаи ин чизҳо ҳал хоҳанд шуд, шумо бояд чӣ гуна одамон дар рафтори муқаддас ва худотарсӣ бошед» (2 Пет. 3:11). Дидани анҷоми ҳама чиз — ин ҷаҳони ҳозира — ангезаест барои зиндагии худоӣ.
