«Аммо Худое дар осмон ҳаст, ки асрорро ошкор мекунад, ва Ӯ ба подшоҳ Набукаднесар он чиро, ки дар рӯзҳои охир хоҳад буд, маълум кардааст. Хоби ту, ва рӯъёҳои сари ту дар бистари ту, инҳо буданд:» Дониёл 2:28
Дониёл 2 боби аҷибест; он дар ҳақиқат оғози нубувватест, ки тамоми китоби Дониёлро ошкор мекунад. Аз нуқтаи назари нубувват бисёр чизҳоро омӯхтан мумкин аст, аммо мо мехоҳем ба чанд дарси дигар тамаркуз кунем, ки ибораи Аммо Худо-ро таъкид мекунанд.
Вақте ки ман ин бобро мехонам, ҳайронам, ки Худо тасмим гирифт, ки андешаҳои Худро тавассути подшоҳи ғайрияҳудии бехудо ошкор кунад. Дар ҳоле ки ин дуруст аст, танҳо касе, ки қисми боқимондаи содиқ буд, метавонист хоби Набукаднесарро таъбир кунад. Ҳамаи ҷодугарон, ситорашиносон, афсунгарҳо ва халдониёни подшоҳ наметавонистанд хобро таъбир кунанд. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳикмати инсонҳо бо ҳикмати Худо муқоиса карда намешавад.
Мо инро дар Салиб ба таври комил мебинем:
«Зеро паёми салиб барои онҳое, ки ҳалок мешаванд, беақлӣ аст, аммо барои мо, ки наҷот меёбем, он қудрати Худост. Зеро навишта шудааст: ‘Ман ҳикмати хирадмандонро нест мекунам, ва фаҳмиши оқилонро ба ҳеҷ меорам.’ Хирадманд куҷост? Нависанда куҷост? Баҳскунандаи ин аср куҷост? Оё Худо ҳикмати ин ҷаҳонро беақл накардааст? Зеро азбаски, дар ҳикмати Худо, ҷаҳон ба воситаи ҳикмат Худоро нашинохт, Худо тавассути беақлии паёми мавъизашуда наҷот додани онҳоеро, ки имон доранд, писандид. Зеро яҳудиён нишона мехоҳанд, ва юнониён ҳикмат меҷӯянд; аммо мо Масеҳи маслубро мавъиза мекунем, ки барои яҳудиён санги пешпо ва барои юнониён беақлӣ аст, аммо барои онҳое, ки даъват шудаанд, ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён, Масеҳ қудрати Худо ва ҳикмати Худост. Зеро беақлии Худо аз инсонҳо хирадмандтар аст, ва заъфи Худо аз инсонҳо қавитар аст.» (1 Қӯринтиён 1:18–25)
Ҳикмати Худо ҳикмати инсонро комилан канор мегузорад. Он чиро, ки ҳикмати инсон наметавонад ба анҷом расонад, ҳикмати Худо беш аз он қодир аст, ки ба даст орад — аксар вақт бо истифода аз абзорҳои хоксорона, ба монанди асире бо номи Дониёл. Вақте ки Дониёл хобро ошкор мекунад, ӯ ба подшоҳ мегӯяд, ки ӯ дар куҷо буд, вақте ки онро қабул кард, кай рух дод, хоб чӣ буд, аз кӣ буд ва чаро дода шуд (оятҳои 29–30).
Барои подшоҳ ва хизматгорони ӯ, оянда номаълум ва номуайян буд. Аммо касе, ки ба Худои осмон эътимод дорад, метавонад бо итминон бигӯяд: «Аммо Худое дар осмон ҳаст.» Ӯ мақсад дорад, ва Ӯ нақша дорад!
Лангар барои имрӯз:
Мисли Дониёл, шумо метавонед дар Худое, ки дар осмон аст, истироҳат кунед – Ӯ бар ҳама ҳукмрон аст.
