Ин мақоларо танҳо бо як ҷумла тамом кардан мумкин аст: «Ӯ қодир аст, ки ҳама чизро ба ҷо оварад». Аммо биёед чанд лаҳзаро барои баррасии як қатор чизҳо алоҳида сарф кунем.
Моро аз афтидан нигоҳ доред
Яҳудо 24 (KJV) мегӯяд: «Ба Ӯ, ки қодир аст шуморо аз афтидан нигоҳ дорад ва шуморо беайб дар ҳузури ҷалоли Худ бо шодии бузург ҳозир кунад». Аввалин аз ду чизе, ки дар ин оят Худованд қодир аст барои муқаддасони Худ кунад, ин аст, ки моро «аз афтидан» нигоҳ дорад. Мо одатан пеш аз афтидан пешпо мехӯрем. Ӯ қодир аст, ки моро на танҳо аз афтидан, балки аз пешпо хӯрдан низ нигоҳ дорад! Ин як қисми он чизест, ки Ӯ ҳоло ҳамчун Саркоҳини Бузурги мо мекунад.
Моро беайб ҳозир кунед
Чизи дуюме, ки дар Яҳудо 24 оварда шудааст, ки Худованд қодир аст кунад, ин аст, ки «шуморо беайб дар ҳузури ҷалоли Худ бо шодии бузург ҳозир кунад». Ин ҳам як қисми хидмати ҳозираи Ӯст. Эфсӯсиён 5:26-27-ро ба назар гиред, чунон ки Павлус дар бораи ҷамъомад навиштааст: «То ки онро бо шустани об ба воситаи калом муқаддас ва пок кунад, то ки онро ба Худ калисои пурҷалол ҳозир кунад, ки доғ ё чин ё ягон чизи дигар надошта бошад; балки муқаддас ва беайб бошад». Хидмати Калом, ки дар ҷамъомадҳо идома дорад, ки бо қудрати Рӯҳулқудс анҷом дода мешавад, як чизест, ки Худованд барои иҷрои ин кори омодагӣ истифода мебарад. Дар вақташ, имондорон беайб дар ҳузури ҷалоли Ӯ – калисои пурҷалол ҳозир карда мешаванд.
Моро ба по хезонед
Дар Румиён 14:4 мехонем: «Ту кистӣ, ки бар ғуломи дигаре доварӣ мекунӣ? Ба назди хоҷаи худ ӯ меистад ё меафтад. Бале, ӯ нигоҳ дошта хоҳад шуд: зеро Худо қодир аст, ки ӯро ба по хезонад». Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки мо шахсан дар назди Худованд ва Хоҷаи худ масъулем. Аз ин рӯ, як ғуломи Худованд набояд дигареро дар бораи он ки ӯ кореро, ки Худованд ба он ғуломи дигар додааст, чӣ гуна иҷро мекунад, доварӣ кунад. Мо метавонем ба аълои бештар ташвиқ кунем – ҳар як ғулом кӯшиш мекунад, ки дигареро пурра кунад ва бино кунад.
Рӯзе меояд, ки корҳои ҳар як инсон озмуда хоҳад шуд. «Кори ҳар як инсон ошкор хоҳад шуд: зеро рӯз онро ошкор хоҳад кард, зеро он бо оташ ошкор хоҳад шуд; ва оташ кори ҳар як инсонро, ки чӣ гуна аст, озмуда хоҳад кард» (1 Қӯринтиён 3:13). Худованд ин довариро худаш иҷро хоҳад кард.
Қувват бахшед, ташвиқ кунед ва баланд бардоред
Дар тӯли асрҳо мо мебинем, ки Худо рӯҳи ғуломони Худро чӣ гуна қувват бахшида, ташвиқ карда ва баланд бардоштааст. Чанд ном ба хотир меояд:
- Довуд ба ҷанг бар зидди фалиштиён рафт ва беҳол шуд. Ишбибеноб, як бузургҷуссаи фалиштиён, Довудро кушта буд, аммо Худо дахолат кард ва Абишайро барои кӯмак ба Довуд истифода бурд (2 Подшоҳон 21:15-17).
- Илёс дилшикаста шуд, аммо Худованд ӯро ташвиқ кард ва баъдтар ӯро барои тадҳин кардани подшоҳон ва пайғамбар истифода бурд (1 Подшоҳон 19).
- Юҳанно дар ҷазираи Патмос бадарға шуд, аммо Худованд ба назди ӯ рафт. Ӯ ҳаввориро ташвиқ ва қувват бахшид ва ба ӯ гуфт: «Натарс; Ман Аввал ва Охир ҳастам» (Ваҳй 1:17).
- Павлус дар бисёр мавридҳо ва бо роҳҳои гуногун, дар хушкӣ ва дар баҳр аз ҷониби Худованд хидмат карда шуд (Аъмол 18:9-10, 22:17-21, 27:22-25).
- Петрусро Худованд Исо пас аз эҳёи Худ бо ном ҷудо кард: «Биравед, ба шогирдони Ӯ ва Петрус бигӯед» (Марқӯс 16:7). Ин як ташвиқ буд, зеро гузориш дода мешуд: «Худованд дар ҳақиқат эҳё шудааст ва ба Шимъӯн зоҳир шудааст» (Луқо 24:34) – Шимъӯн номи дигари Петрус аст (Матто 4:18). Баъдтар, дар Юҳанно 21, мо мебинем, ки чӣ гуна Худованд Петрусро дар ҳузури бародаронаш барқарор кард ва ба ӯ гуфт: «Барраҳои Маро бихӯрон» ва «Гӯсфандони Маро бихӯрон» (оятҳои 15-17), ва ӯ бояд Ӯро пайравӣ кунад (оятҳои 19,22). Худо хеле қодир аст, ки ғуломони Худро ба по хезонад!
- Эҳтиёҷоти моро таъмин кунед Дар 2 Қӯринтиён 9:8 ба мо гуфта шудааст: «Ва Худо қодир аст, ки тамоми файзро ба шумо фаровон кунад; то ки шумо, ҳамеша дар ҳама чиз кофӣ дошта бошед, ба ҳар кори нек фаровон бошед». Хоҳ мо дар бораи файзҳои масеҳӣ ё фазилатҳое, ки барои иҷрои кори Худо лозиманд, ба монанди муҳаббат, сабр, ҳамдардӣ ё меҳрубонӣ сухан гӯем, Худо қодир аст, ки ҳамаи онро таъмин кунад. Агар мо дар бораи заруриёти ҳаррӯза ба монанди хӯрок ва либос, пул ва паноҳгоҳ – ё ҳатто мошинҳо барои сафар дар хидмати Худованд сухан гӯем – оят то ҳол дуруст аст. Боз ҳам, «Худо қодир аст, ки тамоми файзро ба шумо фаровон кунад; то ки шумо, ҳамеша дар ҳама чиз кофӣ дошта бошед, ба ҳар кори нек фаровон бошед». Ӯ қодир аст, ки ҳамаи эҳтиёҷоти моро фаровон таъмин кунад, ё бештар аз он қонеъ кунад. Ӯ, ки издиҳоми беш аз 5000 мардро ба ғайр аз занон ва кӯдакон танҳо бо панҷ нон ва ду моҳии хурд ғизо дод (Матто 14:14-21), бешубҳа метавонад эҳтиёҷоти муқаддасони Худро таъмин кунад.
Нигоҳ доред
Вақте ки мо ба 2 Тимотиюс 1:12 меоем, мебинем, ки Ӯ қодир аст нигоҳ дорад, зеро мо ин суханонро дорем: «Барои ҳамин сабаб ман низ ин чизҳоро азоб мекашам: аммо шарм намедорам: зеро медонам, ки ба кӣ имон овардаам, ва мутмаинам, ки Ӯ қодир аст он чиро, ки ман ба Ӯ супурдаам, то он рӯз нигоҳ дорад». Мо шояд ҳайрон шавем, ки ҳавворӣ Павлус барои нигоҳдорӣ ба Худованд чӣ супурдааст. Оё ин кори ӯ, таълим буд? Дар бораи ҷамъомадҳо ё муқаддасон чӣ? Худо медонад. Ӯ на танҳо ошкоркунандаи асрор, балки нигоҳдорандаи асрор низ ҳаст.
Моро бино кунед
«Ва акнун, бародарон, ман шуморо ба Худо ва ба каломи файзи Ӯ месупорам, ки қодир аст шуморо бино кунад ва ба шумо мерос дар миёни ҳамаи онҳое, ки муқаддас шудаанд, диҳад» (Аъмол 20:32). Каломи Худо қодир аст, ки моро бино кунад, то ки мо имондорони қавӣ ва солим бошем, ки қодир бошем, ки якдигарро дар Худованд бо ҳамон кӯмаке, ки аз Навиштаҳо гирифтаем, бино кунем.
Моро тағйир диҳед
Дар Филиппиён 3:21 мо ин суханонро дорем: «Ки бадани пасти моро тағйир хоҳад дод, то ки ба бадани пурҷалоли Ӯ монанд шавад, мувофиқи коре, ки Ӯ қодир аст, ки ҳама чизро ба Худ тобеъ кунад». Худованд, дар рӯзи наздик, ин баданҳои моро, ки ба дард, азоб ва марг тобеъанд, тағйир хоҳад дод ва онҳоро ба бадани пурҷалоли Худ монанд хоҳад кард. Чӣ тағйироте! Ин аз фаҳмиши мо берун аст, ки мо аз бадани хок ба бадани ҷалол гирифта хоҳем шуд.
Бештар аз он ки мо мепурсем, кунед
Эфсӯсиён 3:20-21 мегӯяд: «Акнун ба Ӯ, ки қодир аст, ки аз ҳама чизе, ки мо мепурсем ё фикр мекунем, фаровонтар кунад, мувофиқи қудрате, ки дар мо кор мекунад, ба Ӯ ҷалол бод». Ояти 20 ишора мекунад, ки то ҳол мо аз Худованд чизҳои бузург напурсидаем. Бале, мо аксар вақт дар бораи корҳои ҳаррӯза ва беморон ва ниёзмандон пурсидаем, аммо оё мо чизҳои душворро пурсидаем? Баъзе аз дархостҳоеро, ки дар Библия пайдо мекунем, ба назар гиред.
- Мусо хоҳиш кард, ки рӯи Худоро бубинад, аммо Худованд ба ӯ гуфт, ки ин имконнопазир аст. Аммо, Худованд ба Мусо иҷозат дод, ки пушти Худро бубинад (Хуруҷ 33:18-23).
- Элишоъ барои ду баробар рӯҳи Илёс хоҳиш кард ва онро гирифт (2 Подшоҳон 2:9-14).
- Яъқуб ва Юҳанно, ду бародар, ки ҳаввориён буданд, хоҳиш карданд, ки яке дар дасти рости Худованд ва дигаре дар дасти чапи Ӯ дар Малакути Ӯ нишинад, аммо ин барои Худованд додан набуд (Марқӯс 10:35-40).
- Петрус аз Худованд хоҳиш кард, ки ба ӯ фармон диҳад, ки бар об роҳ равад, ва он дода шуд (Матто 14:25-33).
- Мо набояд бигзорем, ки маҳдудиятҳои инсонии мо боиси он шаванд, ки мо кӯшиш кунем, ки қудрати мутлақи Ӯро маҳдуд кунем. Оё Ӯ, ки Баҳри Сурхро ҷудо кард, дарёи Урдунро ба қафо гардонд, миллати Исроилро 40 сол дар биёбон ғизо дод, ҳафт миллати қавӣ бо лашкарҳои пурқувватро шикаст дод ва бисёр корҳои дигари ғайримуқаррариро, ки дар Навиштаҳо сабт шудаанд, иҷро кард, аз ту ва ман ғамхорӣ намекунад?
Барои ҳамеша наҷот диҳед
Сухани охирин дар бораи қобилияти Ӯ аз Ибриён 7:25 ба мо мерасад. Дар он ҷо мехонем: «Аз ин рӯ, Ӯ қодир аст, ки онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ ба Худо меоянд, то охир наҷот диҳад, зеро Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои онҳо шафоат кунад». Наҷоти Худо наҷоти абадӣ аст. Ӯ комилан ва барои ҳамеша наҷот медиҳад. Дар тӯли дуртарин замонҳо ва абадият – ки поён надорад – мо то ҳол наҷот хоҳем ёфт!
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ Лутфан дар хотир доред, ки ман дар ин ҷо дар бораи доварӣ, ки бояд дар ҷамъомад анҷом дода шавад, сухан намегӯям. Ин масъалаи дигар аст.
