Ӯ қодир аст, ки моро барои ҳамду сано ва ҷалоли Худ гузаронад
Бисёре аз хонандагони мо бо хори Пол Э. Пайно (1923–2005) ошно ҳастанд:
«Ӯ қодир аст, Ӯ қодир аст, ман медонам, ки Ӯ қодир аст; Ман медонам, ки Худованди ман қодир аст, ки маро гузаронад».
Офаридгор ва Нигоҳдорандаи ин коиноти бузург, бо галактикаҳои бениҳоят мураккаби худ, бешубҳа қодир аст! Ӯ таърихи инсониятро назорат мекунад ва ҳамчун Худои Наҷотдиҳандаи ҳақиқӣ наҷотро овардааст. Ӯ ба мо ғамхорӣ мекунад, ҳатто ба ҷузъиёти хурдтарини ҳаёти мо.
Оё шумо медонед, ки мағзи сари мо дар як сония як миллион триллион амалиётро иҷро мекунад? Ҳамчун махлуқоти Ӯ, ҳамаи инсонҳо дар назди Худо масъуланд, зеро Ӯ ба онҳо имкон додааст, ки барои фикрҳо ва амалҳои худ ба Ӯ ҳисобот диҳанд (Румиён 1–3), ки ин қобилиятест, ки ҳайвонҳо надоранд.
Ҳангоми суханронӣ дар теппаи Миррих ба файласуфони замони худ, ҳавворӣ Павлус мухтасар, ё мухтасар, тавсифи он ки Худо дар ҳақиқат кист, чӣ кор кардааст ва мекунад ва чӣ кор карданӣ аст (Аъмол 17:22-31) дод. Ин далелро дар бар мегирад, ки Худо бо ҳар як шахс муносибат меҷӯяд. Аз ин рӯ, ҳар кас – ҳатто як шахси хеле диндор ба монанди Никодим – «бояд аз нав таваллуд шавад» (Юҳанно 3:7 ESV). Аз сабаби афтодани Одаму Ҳавво дар боғи Адан (лутфан Ҳастӣ 3-ро хонед), ҳар як инсон бояд тавба кунад, новобаста аз он ки ӯ дар куҷо ё кист (Аъмол 17:30). Худои Наҷотдиҳандаи бузург мехоҳад, ки ҳамаи одамон наҷот ёбанд ва ҳақиқатро бидонанд (1 Тимотиюс 2:4). Ба қарибӣ Ӯ ҳамчун Довари олӣ зоҳир шуда, дар бораи ҳамаи масъалаҳо қарор қабул мекунад. Ӯ бо адолат доварӣ хоҳад кард тавассути «Марде, ки Ӯ таъин кардааст; ва дар ин бора Ӯ ба ҳама бо эҳёи Ӯ аз мурдагон кафолат додааст» (Аъмол 17:31) – Худованд Исои Масеҳ. Аҷиб, бале, аммо инҳо далелҳои ҳақиқӣ ва бебаҳс мебошанд!
Худо нишон додааст маҳорат ва қудрати Худро дар офариниш ва таърих, ва бисёр китобҳо дар бораи ин масъалаҳо навишта шудаанд. Дар асл, Навиштаҳо дар бораи онҳо бисёр тафсилот медиҳанд ва тасдиқ мекунанд, ки Худованди мо Исои Масеҳ бояд то абад ҳамчун Офаридгор (Ваҳй 4:11) ва Наҷотдиҳанда (Ваҳй 5:5-14) эҳтиром карда шавад. Ӯ инчунин бояд ҳамчун Доварэҳтиром карда шавад, хоҳ одамон инро қабул кунанд ё на (ниг. Аъмол 17:16-34).
Каломи Худо Ӯро ҳамчун ягона ва ҳақиқии Офаридгор, Нигоҳдоранда, Ҳоким, Наҷотдиҳанда ва Довар муаррифӣ мекунад. Ин чизҳо чӣ қадар ҷиддӣ ҳастанд! Ҳатто агар шумо Ӯро дар чор вазифаи аввал қабул накунед ҳам, рӯзе шумо Ӯро ҳамчун Довар вомехӯред. Роҳи гурез нест! Лутфан иқтибоси зеринро аз Каломи муқаддаси Худо бодиққат хонед:
Ва ман тахти бузурги сафед ва Онро, ки бар он нишаста буд, дидам. Аз ҳузури Ӯ замину осмон гурехтанд, ва барои онҳо ҷой ёфт нашуд. Ва мурдагонро, бузургу хурд, дидам, ки дар пеши тахт истода буданд, ва китобҳо кушода шуданд. Ва китоби дигаре кушода шуд, ки он китоби ҳаёт аст. Ва мурдагон аз рӯи он чи дар китобҳо навишта шуда буд, аз рӯи корҳое, ки карда буданд, доварӣ шуданд. Ва баҳр мурдагонро, ки дар он буданд, дод, Марг ва Ҳодис мурдагонро, ки дар онҳо буданд, дод, ва онҳо, ҳар яке аз онҳо, аз рӯи корҳое, ки карда буданд, доварӣ шуданд. Ва Марг ва Ҳодис ба кӯли оташ партофта шуданд. Ин марги дуюм аст, кӯли оташ. Ва агар номи касе дар китоби ҳаёт навишта нашуда бошад, ӯ ба кӯли оташ партофта шуд. —Ваҳй 20:11-15
Дар ҳақиқат, Ӯ қодир аст! Аммо, кӣ метавонад ҳамаи қобилиятҳои Ӯро дарк кунад?
«Ба Ӯ, ки қодир аст»
Худо ҷавоб меҷӯяд. Ҳамчун Офаридгор, Ӯ мехоҳад аз махлуқотиХуд ҷавоб гирад, ки ин ҷавоб ҳеҷ гоҳ тамом намешавад, зеро мо ҳамеша махлуқоти Ӯ хоҳем монд (ниг. Ваҳй 4:1-11). Ин маънои наҷотёфтагонро дорад, зеро наҷотнаёфтагон ҳеҷ гоҳ чунин ҷавоб намедиҳанд, зеро онҳо қодир нестанд ва то абад дар кӯли оташ бо Шайтон ва фариштагони афтодаи ӯ хоҳанд буд.
Ғайр аз ин, Худованд Исои Масеҳ аз наҷотёфтагони Худ ҷавоби доимӣ ва абадӣ хоҳад гирифт, «Ҳоло ба Ӯ, ки қодир аст, ки аз ҳамаи он чи мо мепурсем ё фикр мекунем, фаровонтар кунад, мувофиқи қудрате, ки дар мо кор мекунад, ба Ӯ дар калисо ва дар Исои Масеҳ дар тамоми наслҳо, то абад ва абад ҷалол бод. Омин» (Эфсӯсиён 3:20-21). Ин ҷавоб ба хидмати ҳавворӣ Павлус мувофиқат мекунад, ки ӯ дар Аъмол 20:18-38 ҷамъбаст кардааст: «Ман шуморо ба Худо ва ба каломи файзи Ӯ месупорам, ки қодир аст шуморо бино кунад ва ба шумо меросро дар байни ҳамаи онҳое, ки муқаддас шудаанд, диҳад» (ояти 32).
Нома ба Румиён наҷоти Худоро барои имондорон дар асри файз шарҳ медиҳад. Он бо ин ҷавоб ба охир мерасад: «Ҳоло ба Ӯ, ки қодир аст шуморо мувофиқи Инҷили ман ва мавъизаи Исои Масеҳ, мувофиқи ваҳйи сирре, ки дар тӯли асрҳои дароз пинҳон нигоҳ дошта шуда буд, аммо ҳоло ошкор шудааст ва тавассути навиштаҳои пайғамбарӣ ба ҳамаи халқҳо маълум шудааст, мувофиқи фармони Худои абадӣ, барои ба вуҷуд овардани итоати имон – ба Худои ягонаи доно то абад тавассути Исои Масеҳ ҷалол бод! Омин» (Румиён 16:25-26).
Ҳатто дар рӯ ба рӯи нокомӣ дар калисои ибтидоӣ, инчунин имрӯз, чунин ҷавоб дода шуд ва ҳамеша ба Ӯ, ки сазовор аст, дода хоҳад шуд. Мо инро дар номаи кӯтоҳи Яҳудо меёбем, ки барои ҳалли нокомиҳои гуногун дар аввал навишта шуда буд ва дар тӯли таърихи калисо идома хоҳад ёфт. Бо вуҷуди ин, Яҳудо онро бо ёддошти бошукӯҳи ҳамду сано ба охир расонд: «Ҳоло ба Ӯ, ки қодир аст шуморо аз лағзиш нигоҳ дорад ва шуморо беайб дар пеши ҳузури ҷалоли Худ бо шодии бузург муаррифӣ кунад, ба Худои ягона, Наҷотдиҳандаи мо, тавассути Исои Масеҳ Худованди мо, ҷалол, бузургӣ, ҳукмронӣ ва қудрат, пеш аз ҳама замон ва ҳоло ва то абад бод. Омин» (Яҳудо 24-25).
Оё ин аҷиб нест? Дар рӯ ба рӯи нокомии азим он ва дар тамоми таърихи калисо, Яҳудо бо ин ҳамду санои хеле намоён ба охир расонд, зеро ӯ ба Ӯ, ки қодир аст тамаркуз кард! Бигзор мо ба ин роҳ идома диҳем ва ба Ӯ, ки қодир аст тамаркуз кунем! На барои инкор кардани камбудиҳои худ ё нокомиҳои калисои эътирофкунанда, на барои бепарвоӣ, балки худро ба Ӯ, ки қодир аст супурдан. Бо ин кор, мо метавонем ба номи Ӯ ҳамду сано ва ҷалол орем ва барои халқи Ӯ баракат бошем.
ЭЗОҲ Ин калимаи «қодир» аз калимае гирифта шудааст, ки маънои «қудрат, нерӯ ё тавоноӣ»-ро дорад. Калимаи мо динамит аз ҳамон реша меояд. Шаклҳои гуногуни он ҳамчун феълҳо, исмҳо ё сифатҳо 210 маротиба дар Аҳди Ҷадиди юнонӣ пайдо мешаванд.
Биёед боварӣ ҳосил кунем ки мо аз он чи Худованд ба мо додааст, ношукр ё норозӣ нестем. Ҳатто дар бадтарин ҳолатҳо ҳамеша роҳе барои пайравони содиқ вуҷуд дорад, чунон ки мо дар Яҳудо дорем: худро бино кардан, дуо кардан, интизори Худованд будан, нигаронӣ барои бародарони худ нишон додан. Рӯҳи Муқаддас, Худои Падар ва Худованди мо Исои Масеҳ якҷоя номбар шудаанд, то ба мо итминон диҳанд, ки аз ҷониби илоҳӣ, мо ҳама чизеро, ки ба мо лозим аст, дорем (Яҳудо 20-21). Агар мо ноком шавем (Яҳудо 24), мо танҳо худро гунаҳкор карда метавонем. Гарчанде ки мо «дар Исои Масеҳ ҳифз шудаем» (Яҳудо 1 KJV; Юҳанно 6:39-ро баррасӣ кунед), мо бояд худро дар лаззати муҳаббати Худо нигоҳ дорем (Яҳудо 21). Бигзор мо ҳатто ҳоло он «шодии аз ҳад зиёд» (Яҳудо 24)-ро таҷриба кунем ва ба Худои Наҷотдиҳандаи худ ибодат ва ҳамду сано орем. —Жан Кохлин, Рӯз ба рӯз (мутобиқшуда)
