«Ҳазорҳо нафарро раҳм мекунад, гуноҳу ҷиноят ва хатогиро мебахшад. Аммо гунаҳкорро беҷазо намегузорад.» (Хуруҷ 34:7)
«Ӯ, ки ваъдадод, вафодор аст.» Оё мо ҳақиқати дигари баробар вафодорро ба қадри кофӣ дар хотир дорем — Ӯ, ки таҳдидмекунад, вафодор аст? Ин сухани муқаддасро мулоҳиза кунед,
Аммо Ӯ гунаҳкорро беҷазо намегузорад! (Хуруҷ 34:7)
Дар хотир доред, ки ин сухан дар робита бо ваҳйи бузурги ҷалоли Худо гуфта шуда буд. Ин вақте буд, ки «ҷалоли Худованд» аз пеши Мусо мегузашт. Оё ин барои нишон додани он набуд, ки байни ҷалоли илоҳӣ ва имконнопазирии беҷазо гузоштани гунаҳкор аз ҷониби Худо робитаи муқаддас ва ҷудонашаванда вуҷуд дорад? Ин вақте буд, ки некӯаҳволии Худо махсусан зоҳир карда мешуд. Ин вақте буд, ки Ӯ «Худованд, Худои Худованд, меҳрубон, раҳим, сабур, фаровон дар некӣ» эълон шуд. Он гоҳ буд, ки мо ба огоҳии муқаддас гӯш медиҳем, ки Ӯ гунаҳкорро беҷазо намегузорад ва наметавонад гузорад!
Қонуни Ӯ талаб мекунад — шарафи тахти Ӯ талаб мекунад; талаб мекунад, ки гунаҳкор ҷазо дода шавад. Хонанда! Оё шумо то ҳол ба орзуи раҳмати ниҳоӣ часпидаед? Оё шумо ба қисми аввали эълони илоҳӣ дар Сино бовар доред ва дар шубҳаи беандеша ва марговар нисбат ба қисми охир исрор меварзед? Ки Худо бо захираҳои бепоён ва муҳаббати беинтиҳои худ, бо ягон роҳ, «гунаҳкорро беҷазо мегузорад»? Фирефта нашавед, ки шумо ба бадбахтии касе, ки «бо Офаридгори худ мубориза мебарад», гирифтор нашавед. Худованд, ки «дар бораи ваъдаҳоиХуд суст нест», наметавонад дар бораи таҳдидҳоиХуд суст бошад.
Вақт хашми инсонрокунд мекунад; ва ошуфтагии ҳавасҳои ӯро нарм ва фурӯ менишонад; аммо дар Ӯ, ки «ҳазор сол мисли як рӯз аст», ҳеҷ импулси кӯр — ҳеҷ тағйирёбӣ нест. «Таҳдидҳои Худо,» мегӯяд як нависанда, «амалҳои Худо ҳастанд!» Қонун барои шумо як нафаси раҳмат надорад. Дар тамоми кӯҳи Сино ҳеҷ як тарқиш нест, ки шумо аз интиқоми тӯфон гурезед. Агар шумо бетаъхир ба Ӯ, ки «гунаҳкорро» худаш — Бегуноҳ, ки гунаҳкорро бардоштааст, пок кардааст, нагурезед; мутмаин бошед, ки дар абадият, шумо ҳатман ҷазо хоҳед гирифт.
Эй ҷони ман! Оё шумо то ҳол дар ин ҳолати хатарноки бегонагӣ аз Худо ҳастед? Шумо то ҳол дар уқёнуси бефароғати номуайянӣ қарор доред; ҳама чизро ба соати марг мегузоред; вақте ки ҳеҷ чиз набояд гузошта шавад — ба ҷуз мурдан! Ин суханони зиндаи ҳақиқати тағйирнопазирро мулоҳиза кунед,
Ҳарчанд даст ба даст диҳанд ҳам, шарирон беҷазо намемонанд!
«Занҷири тиллоии файз» аз Осмон ба замин тӯл мекашад — аммо он наметавонад аз ин ҳам дуртар равад, аз Осмон то замин тӯл мекашад — аммо аз ин зиёдтар рафта наметавонад,
Худовандро ҷӯед, вақте ки Ӯро ёфтан мумкин аст.
Дар ин як калима огоҳии муқаддас мавҷуд аст. Он ба шумо мегӯяд, ки рӯзе меояд, ки Худованд ҷустуҷӯ хоҳад шуд — аммо ёфт нахоҳад шуд.
Хонанда! Имшаб худро ба пои Ӯ партоед; раҳмати Ӯро илтимос кунед. Аз зонуҳои хамшудаи худ нахезед, то даме ки бо табассуми оромбахши Ӯ, ки шуморо шод мекунад, ва умеди Осмони Ӯ, ки шуморо рӯҳбаланд мекунад — шумо метавонед (шояд бори аввал дар ҳаёти худ) бо виҷдони ором ва ҷони бахшидашуда дар бистари шабонаи худ хоб равед ва фарёд занед,
Ман ҳам хоб меравам ва ҳам дар осоиштагӣ мехобам, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунӣ! (Забур 4:8)
