Озмоишшуда, аммо партофта нашудааст!
Ман пиёлаи шишагии дӯстдоштаамро аз мошиншӯйӣ берун овардам. Он нав давраи шустани худро ба итмом расонида буд ва пиёла гарм буд. Ман ба он шири хунук рехтам ва садои ночиз, вале возеҳи «тарқиш»-ро шунидам. Ман фавран фаҳмидам, ки чӣ шуд. Аз сабаби фарқияти шадиди ҳарорат байни пиёлаи гарм ва шири яхбаста, шиша аз ҳадди худ озмоиш шуда буд ва шикаста буд. Он ҳоло тарқиш дошт ва дигар истифода намешуд. Ман онро бо ғамгинӣ партофтам. Ман бояд беҳтар медонистам!
Ҳангоми ин кор, ин ояти Китоби Муқаддас ба ёдам омад: «Ҳеҷ васвасае шуморо фаро нагирифтааст, магар он ки ба одам хос аст; аммо Худо вафодор аст, ки ба шумо иҷозат намедиҳад, ки аз он чизе ки шумо метавонед, васваса шавед, балки бо васваса роҳи гурезро низ фароҳам меорад, то шумо тавонед онро таҳаммул кунед» (1 Қӯринтиён 10:13 НБО).
Калимаи васваса маънои «озмоиш, санҷиш, исбот»-ро дорад. Он ба ҳар чизе дар ҳаёти мо дахл дорад, ки Худо барои исбот ва мустаҳкам кардани имон ва фазилатҳои мо иҷозат медиҳад ё ташкил мекунад. Мо ҳама метавонем таҷрибаҳои номатлуб, манфӣ, ҳатто талхро муайян кунем, ки ё моро ба Падари мо наздиктар кардаанд ё аз Ӯ дур кардаанд. Мақсади Ӯ аз онҳо ҳамеша ин аст, ки моро дар итоат ва вобастагӣ ба Ӯ наздик кунад, на аз Ӯ дур кунад.
Ин оят ба мо панҷ чизро мегӯяд: 1. Ҳарчанд озмоиш ба назари мо беназир бошад ҳам, он ба инсоният хос аст; мо дар озмоиши худ танҳо нестем. 2. Худо вафодор аст, новобаста аз сатҳи садоқати мо ба Ӯ. 3. Азбаски Ӯ моро офаридааст, Ӯ ҳудуди моро медонад – чӣ қадарро мо метавонем таҳаммул кунем. 4. Ӯ ба ҳеҷ озмоише иҷозат намедиҳад, ки аз ҳудуди мо зиёд бошад, мисли он ки ман бо пиёлаам кардам. Ӯ ҳеҷ гоҳ намегӯяд: «Ман бояд беҳтар медонистам!» 5. Ӯ ҳамеша ба мо «роҳи гурез» медиҳад – на барои наҷот додани мо аз озмоиш, балки барои наҷот додани мо тавассути озмоиш. Ӯ мехоҳад, ки мо озмоишро аз сар гузаронем ва аз он пирӯз бароем.
Чаро мо ба ин бовар дорем? Зеро Ӯ моро чунон дӯст медорад, ки Писари Худро барои гуноҳҳои мо ба марг дод, то мо ҳамчун фарзандони Ӯ бо Ӯ муносибат дошта бошем. Ҳамчун фарзандон, мо ба бисёр таълим ва интизом ниёз дорем, то моро ба Писари Ӯ, Исои Масеҳ монанд созем (2 Қӯринтиён 3:18; Ибриён 12:10-11,14). Ин мақсад ва ҳадафи Ӯ барои мост.
