Паноҳгоҳ ва қувват
«Худо паноҳгоҳ ва қуввати мост, ёрӣ дар тангдастиҳо, хеле ба осонӣ ёфт мешавад.» —Забур 46:1 JND
Аз рӯи пешгӯӣ, ин забури зебо ба замоне ишора мекунад, ки боқимондаи содиқи Исроил дар Ерусалим бо лашкарҳои халқҳое, ки дар атрофи Ерусалим барои комилан нобуд кардани онҳо хашмгин мешаванд, ба дом меафтанд (нигаред ба Закарё 12:2,12-14). Вақте ки роҳи халосӣ нест, яҳудии содиқ ба боло нигоҳ карда, фарёд мезанад: «Худо паноҳгоҳ ва қуввати мост.»
Ин дарси имрӯзаи мост! Шароит метавонад чунон фишор оварад, ки мо аз ҳеҷ кас умеди ёрӣ намебинем. Баръакс, аксар вақт чунин ба назар мерасад, ки ҳама чиз қасдан барои зарар расонидан ба мо тарҳрезӣ шудааст. Аммо Яке ҳаст, ки ҳамеша дар он ҷост. Имон ба боло нигоҳ карда, фарёд мезанад: «Худо паноҳгоҳи мост!» Ҳамеша роҳи халосӣ ҳаст (1 Қӯринтиён 10:13), зеро паноҳгоҳи мо Худост. Роҳҳои Ӯ бо мо шарҳ дода намешаванд, аммо имон тақдири Ӯро дар ҳама ҳолатҳо қабул мекунад. Ӯ Худои муҳаббат аст ва Ӯ ҳамеша чашмони Худро ба одилон дорад.
Худо на танҳо паноҳгоҳи мост; ояти мо ба мо мегӯяд, ки Ӯ ҳамчунин қуввати мост. Баъзан имондорон аз сабаби набудани қувват барои идома додани роҳи имони худ даст мекашанд. Сабукӣ дар лаззатҳои заминӣ ва дунявӣ ҷустуҷӯ карда мешавад. Имрӯз дар ҷаҳон чӣ қадар ғамгинӣ ҳаст, зеро қувват нест, ҳатто барои ба якдигар содиқ будан. Аммо барои имондор, ҳамон Худое, ки паноҳгоҳи мост, ҳамчунин қуввати мост. Имон медонад, ки роҳҳои Ӯ бо мо комиланд; Падари осмонии мо ҳеҷ гоҳ хато намекунад. Оё мо набояд дастҳои заифи худро ба дасти пурқудрати Ӯ гузорем ва бо Ӯ, ки он Марди комил дар ин ҷаҳон буд, бигӯем: «Бале, Падар, зеро ки ин дар назари Ту писанд омад» (Матто 11:26). Қабул кардани иродаи Ӯ дар ҳаёти мо ҳар рӯз боиси он мегардад, ки мо ҳам бигӯем: «Худо қуввати ман аст.»
