«Кист, ки бар баргузидагони Худо даъво кунад? Худост, ки сафед мекунад. Кист, ки маҳкум кунад? Масеҳ аст, ки мурд, балки эҳё шуд, ки дар дасти рости Худост ва барои мо шафоат мекунад» (Румиён 8:33,34). Чӣ тасаллӣ, чӣ сулҳи амиқе ба ҳаёт меорад, чӣ устуворие ба имон мебахшад, вақте фаҳмида мешавад, ки Худост, ки сафед мекунад; ки Ӯ «одил ва сафедкунандаи он аст, ки ба Исо имон дорад» (Румиён 3:26); ки Ӯ метавонад дар ин рӯзи дурахшони Инҷил унвони «Сафедкунандаи бехудоён»-ро (Румиён 4:5) ба худ гирад; бале, ки ин унвон ҷалоли Ӯст, пирӯзии одилонаи файзи Ӯ дар ҷаҳоне, ки гуноҳ фаровон буд.
Ин сулҳ меорад ва устуворӣ мебахшад, зеро агар Худо инсонро сафед кунад, пас он инсон сафед карда шудааст, парванда баста аст, зеро ҳеҷ кас пас аз Худо сухан гуфта наметавонад: Аз ҳукми Ӯ шикоят кардан мумкин нест. Мувофиқи қонуни ин кишвар, як амал метавонад дар судҳои гражданӣ баррасӣ шавад ва бар зидди инсон қарор қабул шавад; ӯ метавонад аз ин ҳукм ба Суди Апеллятсионӣ шикоят кунад, он низ метавонад бар зидди ӯ қарор қабул кунад; ӯ метавонад парвандаи худро ниҳоят ба Суди Олӣ, суди охирин, барад ва агар қонун ба фоидаи ӯ ҳукм кунад, ҳар қарори дигар бекор карда мешавад: агар онҳо ӯро сафед кунанд, муҳим нест, ки судҳои поёнӣ маҳкум кардаанд, зеро ӯ ҳоло дар суди ниҳоии апеллятсионӣ сафед карда шудааст.
Бо гуноҳкоре, ки имон дорад, низ ҳамин тавр аст: Ӯ метавонад бо пирӯзӣ бигӯяд: «Кист, ки маҳкум кунад?»
Шайтон — душман — метавонад ҳамчунон айбдор кунад, гуноҳҳоеро, ки ҳеҷ инсоне ҳисоб карда наметавонад, ба ёд орад; аммо агар Худо инсонро сафед карда бошад, ӯ беҳуда шикоят мекунад: Ҳеҷ суде нест, ки айбҳои ӯро шунида тавонад, зеро Худо парвандаро ҳал кардааст ва ҳеҷ кас аз Худо баландтар нест.
Аммо ин масъалаи сафедкунӣ, ки дар Номаи Румиён ба таври муборак ва комил баррасӣ шудааст, як амали гражданӣ нест, ба монанди инсон бар зидди ҳамсояи худ: ин як амали ҷиноӣ аст; ин масъалаи Худо ва бехудоён аст; Худое, ки бояд асрори одамонро ба воситаи Исои Масеҳ доварӣ кунад, ва гуноҳкоре, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардааст. Дар ин ҳолат гуноҳкор ҳеҷ дифоъе надорад, ҳеҷ ҳолати сабуккунандае нест ва баҳонаи нодонӣ фоида нахоҳад дод. Баҳонаи нодонӣ ҳатто дар суди дунявӣ қабул карда намешуд; дар ин бора як мақомот навиштааст: «Нодонӣ аз қонун ҳеҷ касро маъзур намедорад. Ҳар як инсон бояд қонунро донад: баръакс донистан маънои додани мукофот ба нодониро дорад, ки барои ҳар гуна вайронкунии қонун дифоъ хоҳад буд». Гунаҳкор буданро эътироф кардан ва сипас дар назди Худо хомӯш мондан, дидан, ки Ӯ чӣ кор хоҳад кард ва чӣ хоҳад гуфт, ягона роҳи ростқавлона ва дуруст барои гуноҳкор аст. Вақте ки ин кор анҷом дода мешавад, Худо моро бо бузургии роҳҳои худ ба ҳайрат меорад, зеро Ӯ адолати Худро дар сафед кардани гуноҳкори гунаҳкор, дар сафед кардани ӯ ба таври ройгон ба воситаи файзи худ тавассути наҷоте, ки дар Исои Масеҳ аст, эълон мекунад (Румиён 3:24); ва агар Худост, ки сафед мекунад, кист, ки маҳкум кунад? Ба ин даъват ҷавобе нест, зеро ҳар овозе, ки ҳаққи шунида шуданро дошт, дар марги Масеҳ хомӯш карда шудааст; ва аз ин рӯ мо ба он марг ва он чизе, ки пас аз он меояд, ҳамчун асосе, ки ҳама чиз бар он такя мекунад, рӯ меорем.
Масеҳ аст, ки мурд
Дар ин ҷо мо ба умқҳое фурӯ меравем, ки аз он амиқтар чизе буда наметавонад, ва дар ин умқҳо бунёди васеъ ва устуворе гузошта шуд, ки бар он ҳар амали Худо, дар файз ё доварӣ, ба таври одилона сохта шудааст. Марг дар қаламрави Худо як дахолаткунанда буд; гуноҳ дарро барои он кушод, ки бо қудрати харобиовар ворид шавад; он бар ҳамаи одамон ҳамчун ҳукми Худо буд, зеро ҳама гуноҳ карда буданд; он далели, аз ҳама дигар, ҳолати комилан гумшудаи одамон буд; он ҳамчунин қудрати Шайтон буд, ва бо он ӯ умед дошт, ки одамонро то абад аз дили Худое, ки онҳоро дӯст медошт, дур нигоҳ дорад. Аммо Худо онро — душман, ҳамлаварро — гирифтааст ва онро, дар он соате, ки пирӯзии тоҷгузории он ба назар мерасид, барои эълон кардани тамоми ҷалоли муҳаббати худ гардонидааст. Ҷолёт, дар пуррагии қуввати худ, бо шамшери худаш кушта шудааст.
Он ки бегуноҳ буд, ба ҷои гуноҳкор, худро ба ҷазои гуноҳ таслим кард, ва ба ин васила адолати абадӣ тасдиқ шуд ва адолати Худо бебаҳс муқаррар гардид; то ки Ӯ метавонад онҳоеро, ки интихоб мекунад, сафед кунад ва инро ба тавре комил анҷом диҳад, ки ҳеҷ кас бар зидди онҳо даъвое карда натавонад.
Бале, балки, ки эҳё шуд
Мо ба пеш ва боло меравем, гӯё ки бар як оҳанги болоравӣ бурда мешавем, зеро ин як таронаи пирӯзӣ аст, ин мусиқии Инҷили Худост. Эҳё аз мурдагон тасдиқи Он аст, ки мурд; ин мӯҳри Худо бар корест, ки дар он умқҳои бузург анҷом дода шудааст; ин пирӯзӣ аст, пирӯзии мақсадҳои илоҳӣ бар ҳамаи кӯшишҳои иблис барои халалдор кардани онҳо.
Ки дар дасти рости Худост
Дар умқҳои поёнтарин, вақте ки Ӯ барои мо мурд, Исо Худоро дар бораи гуноҳҳои мо ҷалол дод; дар баландтарин баландӣ дар ҳаёти эҳё Худо Ӯро ҷалол дод, далели қаноатмандии Ӯ аз ҳама чизе, ки Ӯ анҷом додааст; ва ҷалоле, ки дар умқҳо ба даст оварда шудааст, ва қаноатмандие, ки дар баландӣ эълон шудааст, ченаки сафедкуниест, ки имондор дар он қарор дорад:
Ин мутлақ ва абадӣ аст; ва ӯ на танҳо сафед карда шудааст, балки ӯ ҳоло дар ҷое қарор дорад, ки ҳеҷ айбе пешбарӣ карда намешавад; ӯ дар Исои Масеҳ аст, ва «бинобар ин, ҳоло ба онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест» (Румиён 8:1). Ин аст, ки Худо барои ҷалоли файзи худ ва баракати худ амал мекунад.
