«Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Шумо онҳое ҳастед, ки худро дар назди одамон сафед мекунед, аммо Худо дилҳои шуморо медонад. Зеро он чи дар назди одамон баланд аст, дар назари Худо зишт аст».» Луқо 16:15
Ояти мо дар заминаи як ҳикояи хеле ҷолибе пайдо мешавад, ки Худованд Исо ба шогирдонаш нақл кардааст. Ҳикоя дар атрофи як соҳибкори зирак мегузарад, ки соҳиби ширкат ӯро мудир таъин кардааст. Дар ин тиҷорат муомилот на бо пардохти пул, балки бо мубодилаи мол анҷом дода мешуд. Вақте ки соҳибкор фаҳмид, ки мудираш моли ӯро беҳуда сарф мекунад ё исроф мекунад, қарор дод, ки ӯро аз кор озод кунад (Луқо 16:1–2).
Мудир намехост, ки дар кӯчаҳо гадоӣ кунад, аз ин рӯ, ӯ нақшае таҳия кард, то аз шарикони тиҷоратии худ кӯмак гирад. Ӯ маблағҳоеро, ки ин мардон қарздор буданд, кам кард, то онҳо қарзҳои худро зуд пардохт кунанд. Бо ин кор, онҳо худро вазифадор ҳис мекарданд, ки пас аз аз даст додани вазифааш ба ӯ кӯмак кунанд. Тааҷҷубовар аст, ки соҳибкор воқеан зиракии мудирро қадр кард (Луқо 16:3–8).
Дарси ин ҷо равшан аст: ҳамаи мо бояд дар бораи чӣ гуна истифода бурдани мол ва пули худ ҳисобот диҳем. Мо соҳибкор нестем, балки мудирон—сарпарастон ҳастем. «Аз сарпарастон талаб карда мешавад, ки вафодор бошанд» (1 Қӯринтиён 4:2). Мо бояд бо он чизе ки Худо ба мо бовар кардааст, оқилона рафтор кунем. Худо моро мувофиқи садоқати мо бо он чизе ки Ӯ ба дасти мо гузоштааст, мукофот медиҳад (Луқо 16:10–12). Агар мо бо он чизе ки ба мо дода шудааст, вафодор набошем, мо ба пули худ ғулом мешавем ва ба Худои худ бевафо мешавем (Луқо 16:13).
Фарисиён, ки гӯш мекарданд, бовар доштанд, ки сарват мукофоти риояи қонун аст. Онҳо Худованд Исоро барои он чизе ки Ӯ таълим медод, масхара карданд ва ба суханони Ӯ бинии худро баланд карданд. Азбаски онҳо ба намоиши адолати худ машғул буданд, Худованд ба онҳо гуфт, «Шумо онҳое ҳастед, ки худро дар назди одамон сафед мекунед, аммо Худо дилҳои шуморо медонад. Зеро он чи дар назди одамон баланд аст, дар назари Худо зишт аст».»
Худо дилҳои моро медонад! Ӯ ҳар як ангезаи паси он чизеро, ки мо мекунем, медонад. Павлус ба мо дастур медиҳад, «Хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, ё ҳар коре, ки мекунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед» (1 Қӯринтиён 10:31). Ӯ боз ба мо хотиррасон мекунад, «Ҳар коре, ки мекунед, онро аз таҳти дил кунед, чунон ки барои Худованд ва на барои одамон, дониста бошед, ки аз Худованд мукофоти меросро хоҳед гирифт; зеро шумо ба Худованд Масеҳ хидмат мекунед» (Қӯлассиён 3:23).
Лаҳзаи имрӯза
Мо ба Худованд хидмат мекунем, ки дилро меҷӯяд ва медонад. Бигзор мо вафодор бошем, ки ҳамаро барои ҷалоли Ӯ кунем!
