Китобҳои кушоданашуда
Имрӯз ман ба феҳристи китобҳо нигоҳ мекардам ва рӯйхати китобҳоеро, ки ба ман таваҷҷӯҳ доштанд, тартиб медодам. Дере нагузашта ман фаҳмидам, ки китобҳои рӯйхаткардаам муқоваҳои ҷолиб доштанд, дар ҳоле ки дигар китобҳо дилгиркунанда ё оддӣ буданд. Ин ба ман хотиррасон кард, ки доварӣ накардани китоб аз рӯи муқовааш душвор аст. Сипас ман дар бораи китобҳои зиёде фикр кардам, ки ба ҳаёти ман таъсир расонида буданд. Қариб ҳамаи онҳо муқоваҳои оддӣ доштанд. Вой! Тасаввур кунед, ки агар ман он китобҳоро танҳо аз сабаби он ки муқоваашон ба ман писанд набуд, накушода будам.
Худо ба ёдам суханонеро овард, ки ба Самуил гуфта буд: «Одам ба зоҳир менигарад, аммо Худованд ба дил менигарад» (1 Самуил 16:7, NKJV). Вақте ки ман дар бораи ин оят фикр мекардам, аз тирезаи хурди дарам ба берун нигоҳ кардам ва чашмонамро ба бародар Пабло дӯхтам: доғи рӯяш, бадани пур аз тату, се захми тир ва сари тарошидаи ҳамвораш. Намуди зоҳирии ин мард фарёд мезанад: «Аз ман дур шав!»
Вақте ки ман бори аввал ба ин деворҳо қадам ниҳодам ман фаҳмидам, ки наметавонам касеро аз рӯи намуди зоҳириаш доварӣ кунам. Бачаи бадтарин метавонад хубтарин бошад, ва зоҳиран муқаддастарин метавонад танҳо як шайтон бошад, ба истилоҳ. Вақте ки ман бори аввал Паблоро вохӯрдам, тарсамро як сӯ гузоштам, дасти ростамро дароз кардам ва гуфтам: «Хуш омадед ба ин ҳавлӣ. Худованд шуморо баракат диҳад.»
Ӯ хандаи баланд кард, ба ман нигоҳ кард ва гуфт: «Бубахшед, бародар, аммо ман оғӯшкунанда ҳастам; як дастфишурӣ кофӣ нест.» Сипас ӯ тарсҳои маро аз ман берун кард.
Бисёре аз имондорон дар ин зиндон намуди зоҳирии хеле дағал ва сахт доранд, аммо ҳақиқат ин аст, ки онҳо беҳтарин китобҳое мебошанд, ки ман то ҳол хондаам. Мутаассифона, аксари ин мардон хонданашуда ва кушоданашуда мемонанд, зеро намуди зоҳирии онҳо ба чашм писанд нест.
Худо паёмбари худ Самуилро ба Байт-Лаҳм, ба хонаи Есой фиристода, гуфт: «Ман аз миёни писаронаш барои худ подшоҳе пайдо кардам» (1 Самуил 16:1). Вақте ки писари Есой Элиоб дар пеши чашми Самуил пайдо шуд, паёмбар гуфт: «Албатта, тадҳиншудаи Худованд дар пеши Ӯст!» (1 Самуил 16:6). Самуил ҳеҷ гоҳ ин қадар хато накарда буд. Худованд гуфт: «Ба намуди зоҳирӣ ё ба қади ӯ нигоҳ накун... Зеро Худованд на чунон ки одам мебинад, мебинад; зеро одам ба зоҳир менигарад, аммо Худованд ба дил менигарад» (1 Самуил 16:7).
Яке паси дигар, писарони Есой дар пеши Самуил пайдо шуданд, аммо ҳеҷ яке аз онҳо марде набуд, ки Худо ӯро барои подшоҳии худ интихоб карда буд. Самуил аз Есой пурсид: «Оё ҳамаи ҷавонон дар ин ҷо ҳастанд?» (1 Самуил 16:11). Есой ба Самуил хабар дод, ки хурдтарин гӯсфандонро мечаронад. Чӯпони ҷавон, Довуд, чунон ки мо медонем, аз ҷониби Худо барои подшоҳӣ интихоб шуда буд. Албатта, мо мебинем, ки меъёрҳои Худо ботинӣ мебошанд.
Мо дар ёд дорем, ки Худо ҳамадон аст. Ин маънои онро дорад, ки Ӯ ҳама чизро медонад. «Чашмони Худованд дар ҳар ҷо ҳастанд» (Масалҳо 15:3). «Эй Худованд, Ту маро тафтиш кардаӣ ва маро шинохтаӣ. Ту нишастани маро ва бархостани маро медонӣ; Ту фикри маро аз дур мефаҳмӣ. Ту роҳи маро ва хобидани маро дарк мекунӣ, ва бо ҳамаи роҳҳои ман ошно ҳастӣ. Зеро ҳеҷ сухане дар забони ман нест, ки инак, эй Худованд, Ту онро комилан надонӣ» (Забур 139:1-4).
Худо дили инсон, фикрҳо ва ниятҳои ботинии ӯ, инчунин амалҳои ӯро медонад. Дар бораи Ирмиё 17:10 фикр кунед, ки мегӯяд: «Ман, Худованд, дилро меҷӯям, ақлро месанҷам». «Худо дилҳои шуморо медонад» (Луқо 16:15).
Ӯ ҳама чизро медонад – аз дарун ва берун – дар бораи Довуд, Пабло ва ҳар яки мо. Ӯ моро барои мақсадҳои худ офарида ва нигоҳ медорад. Мо як қисми нақша ҳастем Худо сохтааст, ки «ҳама чизро мувофиқи машварати иродаи Худ ба амал меорад» (Эфсӯсиён 1:11)!
«Ӯ на шакл дорад ва на зебоӣ; ва вақте ки Ӯро мебинем, ҳеҷ зебоие нест, ки мо Ӯро орзу кунем. Ӯ аз ҷониби одамон нафратшуда ва радшуда, Марди ғамҳо ва бо андӯҳ ошно аст. Ва мо, гӯё, рӯйҳои худро аз Ӯ пинҳон кардем; Ӯ нафратшуда буд, ва мо Ӯро қадр накардем» (Ишаъё 53:2-3, NKJV).
Филиппус Натанъилро ёфт ва ба ӯ гуфт: «Мо Ӯро ёфтем, ки Мусо дар шариат ва ҳамчунин паёмбарон дар бораи Ӯ навиштаанд – Исои Носирӣ, писари Юсуф». Ва Натанъил ба ӯ гуфт: «Оё аз Носира чизе хуб баромада метавонад?» (Юҳанно 1:45-46).
Ин оятҳо дар бораи Он Кас сухан мегӯянд, ки зоҳиран оддӣ ва нафратшуда буд, ки дар бораи Ӯ навишта шудааст: «Номи Ӯро «Иммонуил» хоҳанд гуфт, ки тарҷумааш «Худо бо мост» мебошад» (Матто 1:23). Биёед Ӯро ибодат кунем!
