«Аммо шумо, шумо бар зидди ман бадӣ кардан мехостед; аммо Худо онро барои некӣ пешбинӣ карда буд, то ки онро чунон ки имрӯз аст, ба амал оварад, то бисёре аз одамонро зинда нигоҳ дорад.»
Ҳастӣ 50:20
Солҳо гуноҳи фурӯхтани Юсуф ба ғуломӣ бародаронашро азият медод. Ин гуноҳ ба тарс табдил ёфт, аз ин рӯ Юсуф ду маротиба ба онҳо гуфт, «Натарсед.» Бори аввал ӯ гуфт, «Натарсед, зеро оё ман дар ҷои Худо ҳастам?» Бори дуюм ӯ илова кард, «Пас, акнун натарсед; ман шумо ва кӯдакони шуморо таъмин мекунам.» Сипас мехонем, ки ӯ онҳоро тасаллӣ дод ва бо онҳо меҳрубонона сухан гуфт.
Ояти имрӯза дар байни ин ду итминон аз «Натарсед» ҷойгир аст. Юсуф тавонист чунин тасаллӣ ва меҳрубониро нишон диҳад, зеро худаш тасаллӣ ва меҳрубонии Худоро таҷриба карда буд. Истефанус, ки аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ мешуд, баъдтар дар Аъмол ба мо фаҳмиши иловагӣ медиҳад:
«Ва патриархҳо, ҳасад бурда, Юсуфро ба Миср фурӯхтанд. Аммо Худо бо ӯ буд ва ӯро аз ҳамаи мушкилоташ раҳо кард, ва ба ӯ дар ҳузури Фиръавн, подшоҳи Миср, илтифот ва ҳикмат дод; ва ӯро ҳоким бар Миср ва тамоми хонаи худ гардонд» (Аъмол 7:9–10).
Боз ҳам, мо дигар «Аммо Худо» -ро дар суханони Истефанус мебинем. Юсуф дар воқеияти Худои ҳамеша ҳозир зиндагӣ мекард — Худое, ки ҳеҷ гоҳ ӯро тарк накард ва напартофт. Ин ҳамон Худои пурқудрат буд, ки Юсуфро аз мушкилоташ раҳо кард. Таваҷҷӯҳ кунед: Худо Юсуфро аз чоҳ ё зиндон наҷот надод, аммо Ӯ ӯро аз онҳо берун овард ва ба қаср овард. Наҷоти ӯ дар вақти комили Худо ва мувофиқи нақшаи комили Худо омад.
Ин моро ба ояти имрӯза бармегардонад: «Шумо бар зидди ман бадӣ кардан мехостед; аммо Худо онро барои некӣ пешбинӣ карда буд.» Юсуф омӯхта буд, ки дар оғӯши меҳрубони Худо истироҳат кунад, дар ҳоле ки интизори иҷрои нақшаи Ӯ буд. Ин яке аз душвортарин дарсҳоест, ки ҳар яки мо бояд омӯзем. Павлус ба мо хотиррасон мекунад:
«Ва мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ба онҳое, ки мувофиқи ҳадафи Ӯ даъват шудаанд, якҷоя кор мекунад» (Румиён 8:28).
Ва ҳадафи Худо чист? Павлус идома медиҳад: «Ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кардан» (Румиён 8:29).
Лангар барои имрӯз:
Худо ҳамеша қодир аст, ки ҳатто дар бадтарин шароит, барои иҷрои ҳадафҳои Худ кор кунад.
