Вақте ки Худо Одамро офарид, ӯ медонист, ки инсон ба ҳамроҳ ниёз дорад. Бо додани Ҳавво ба Одам, Худо инчунин муносибатҳоро таъсис дод: «Хуб нест, ки инсон танҳо бошад. Ман барои ӯ ёваре мувофиқ ба ӯ месозам» (Ҳастӣ 2:18 NKJV). Худо медонист, ки инсон ба ҷомеа ниёз дорад. Мо ба одамони дигар барои ҳамроҳӣ, омӯзиш, рушд ва инкишоф ниёз дорем. Одам ва Ҳавво ба мизи ҷомеаи хурди худ ду шахсияти гуногун, нуқтаи назар, сохтори эмотсионалӣ ва ҳатто заминаҳои гуногунро оварданд.
Баъд аз ҳама, онҳо бо ду роҳи гуногун ба вуҷуд омаданд. Одам тавассути шарҳи Худо ба вуҷуд омад: «Биёед инсонро ба сурати Худ бисозем», ва амал: «Ва Худованд Худо инсонро аз хоки замин офарид ва ба бинии ӯ нафаси ҳаёт дамид» (Ҳастӣ 1:26; 2:7). Ҳавво тавассути қабурғаи Одам ба вуҷуд омад, то аз ҷониби Худо ба ӯ пешниҳод карда шавад: «Пас қабурғаеро, ки Худованд Худо аз инсон гирифта буд, ба зан табдил дод ва ӯро ба инсон пешниҳод кард» (Ҳастӣ 2:22).
Одам ва Ҳавво, ки ду шахси алоҳида бо малакаҳо ва зеҳни гуногун буданд, бояд якҷоя оила барпо мекарданд ва иродаи Худоро барои ҳаёти фарзандони худ ба онҳо меомӯзониданд (Такрори Шариат 4:9; Эфсӯсиён 6:4).
Бо мақсад ҷойгир карда шудааст
Оилаи онҳо ҳатто қариб комил набуд. Онҳо нокомӣ, низоъ, рафтори носолим ва фоҷиаро аз сар гузарониданд – ҳама аз сабаби гуноҳ. Аз ҳаёти оилавии онҳо мо метавонем бисёр чизҳоро омӯзем. Як чизро мо аниқ медонем, ки сарфи назар аз гуноҳи Одам ва Ҳавво, Худо мехост, ки онҳо якҷоя бошанд. Мо инчунин медонем, ки фарзандони онҳо аз ҷониби Худо дар он оила ҷойгир карда шуда буданд!
Шумо ба ҳар гуна оилае, ки таваллуд шудаед, аз ҷониби Худо дар он ҷо ҷойгир карда шудаед. Агар шумо аз оилаи носолим, оилаи ғайримасеҳӣ ё оилаи масеҳии солим бошед, шумо бо иродаи Худо ва барои мақсади Ӯ дар он оила ҳастед. Нақше, ки шумо ҳамчун узви оила мебозед, муҳим аст. Худо шуморо барои самаранок будан дар оилаи мушаххаси шумо офаридааст. Ҳеҷ кас табъ, шахсият, қобилият ё истеъдодҳои шуморо надорад. Шумо ба таври беназир тарҳрезӣ шудаед ва дар оилаи худ ҷойгир карда шудаед.
Вақте ки шумо зери таъсири Рӯҳи Муқаддас ҳастед, шумо метавонед нақши худро ба тавре иҷро кунед, ки Худоро шод гардонад ва ба оилаи шумо фоида расонад. Ҳатто ҳамчун шахси ҷавон, ҷои шумо дар оила барои дигар аъзоён аён аст. Диққат диҳед, ки шумо дар чӣ хубед ва он ба оилаи шумо чӣ гуна таъсир мерасонад. Худо шуморо дидаю дониста барои таъсире, ки мехост шумо дар оилаи худ дошта бошед, офаридааст.
Қонеъ кардани ниёзҳо
Ба аъзоёни оилаи худ диққати ҷиддӣ диҳед, ва шумо ниёзҳои онҳо ва нақшеро, ки шумо метавонед дар қонеъ кардани ин ниёзҳо бозӣ кунед, хоҳед дид. Як узви оила метавонад ҳассостар ва ғамхортар бошад. Дигаре метавонад кушодатар ва пурқувваттар бошад. Шояд шумо ба тавре ки онҳо ҳастанд, офарида нашудаед, аммо бубинед, ки чӣ тавр шумо метавонед онҳоро пурра кунед, бо онҳо кор кунед ва ба онҳо хидмат кунед.
Одамони кушода ва пурқувват ба дастгирӣ ниёз доранд, инчунин онҳое, ки аз ҷиҳати эмотсионалӣ ҳассосанд. Агар шумо аъзоёни оила дошта бошед, ки ба таври муайян маҳдуд, мушкилотдор ё ғайрифаъол ҳастанд, шумо метавонед мутмаин бошед, ки шумо чизе доред, ки онҳо барои беҳтар кардани ҳаёти худ ба он ниёз доранд. Шумо метавонед ба аъзоёни оила кӯмак кунед, ки самаранок шаванд, ҳатто агар ин танҳо бо рӯҳбаланд кардани онҳо бошад.
Ҳар гуна малакаҳо, қобилиятҳо ва истеъдодҳои рӯҳонии шумо, онҳо аз ҷониби Худо барои сохтани бадани Ӯ дар рӯи замин дода шудаанд (1 Қӯринтиён 12:6-7). Гарчанде ки ин оятҳо аввал ба Калисо дахл доранд, онҳо ба оила низ дахл доранд. Ҳатто агар аъзоёни оила ҳанӯз наҷот наёфта бошанд ҳам, шумо метавонед шаҳодати пурқувват ба файзи Худо бошед, вақте ки шумо ниёзҳои онҳоро қонеъ мекунед. Ва вақте ки шумо ниёзҳои дигаронро қонеъ мекунед, ниёзҳои шумо низ қонеъ мешаванд! Таҷрибаҳои оилавии шумо метавонанд ба шумо дар таҳияи фаҳмиши беҳтар дар бораи чӣ гуна кӯмак расонидан ба дигарон кӯмак расонанд. Худо моро дар оилаҳо ҷойгир мекунад, пеш аз он ки мо ба оилаи Ӯ, Калисо, дохил шавем.
Муҳим аст, ки чӣ гуна бо фарқиятҳои дигарон муносибат карданро омӯзем. Худо мехоҳад, ки мо худро мувофиқан танзим кунем, то бо дигарон дар сулҳу ҳамоҳангӣ зиндагӣ кунем. Ҷои омӯхтани ин дар оилаест, ки Худо шуморо дар он ҷойгир кардааст. «То ҳадди имкон, бо ҳама одамон дар сулҳ зиндагӣ кунед» (Румиён 12:18). Сохтори оила заминаи омӯзиш барои муносибат бо дигарон аст. Ҳар чизе ки мо барои оилаҳои худ ҳастем, ба Калисо низ паҳн хоҳад шуд! Ин метавонад фарқияти байни қувват ё заифиро дар оилаи Худо дошта бошад.
Ҷои худро ёфтан
Мо ҳама беназирем, аммо Худо ҳар яки моро ба оилаи худ мувофиқ мекунад. Аз сабаби инсон буданамон, гоҳ-гоҳ мушкилот ба миён меоянд. Аммо ҳатто ин вақтҳо метавонанд ба мо кӯмак кунанд, ки чӣ гуна ниёзҳои дигаронро беҳтар қонеъ гардонем, агар мо диққат диҳем.
Азбаски Худо шуморо ба таври стратегӣ дар оилаи шумо ҷойгир кардааст, шумо бояд аз нақши худ дар он огоҳ бошед. Шумо метавонед парастор, тасаллиятдиҳанда, машваратчӣ, ҳамкор ё менеҷер бошед. Ҳар чӣ саҳми шумо бошад, Худо шуморо дар он ҷо гузоштааст, то ба оила якпорчагӣ бахшед.
Ҳар гуна намуди шахсиятро зери назорати Рӯҳ қарор диҳед ва зебоии Ӯро бубинед, ки чӣ гуна медурахшад! Худо метавонад тавассути шумо корҳои бузург кунад. Ӯ ба шумо чизи махсусе додааст, ки оилаи шумо ба он ниёз дорад. Дар кашф кардани он чиз ва истифодаи он барои кӯмак ба оилаи худ баракати ҳақиқӣ вуҷуд дорад.
Роҳҳои зиёде мавҷуданд, ки мо метавонем дар дохили оилаҳои худ хидмат кунем, то онҳо ба тавре рушд кунанд ва шукуфоӣ кунанд, ки ба Худо шараф ва ҷалол оранд. Ҷои худро ёбед ва ба кор шурӯъ кунед!
Аз ҷониби Пэт Стюарт
