Ва Довуд дар қалъаҳои биёбон монд, ва дар кӯҳҳои биёбони Зиф истод. Шоул ҳар рӯз ӯро меҷуст, аммо Худо ӯро ба дасти ӯ надод.
Ва Довуд дар қалъаҳои биёбон монд, ва дар кӯҳҳои биёбони Зиф истод. Шоул ҳар рӯз ӯро меҷуст, аммо Худо ӯро ба дасти ӯ надод.» (1 Подшоҳон 23:14)
Шоул ва Довуд муносибати пурғусса доштанд, ҳадди ақал. Шоул ҳасад бурд ва дар тарсу ноамнии доимӣ зиндагӣ мекард. Довуд аз дасти Шоул аз сабаби ин ҳасад азоб кашид. Ҳадди ақал нӯҳ Забур дар ин муддат навишта шудаанд, ки дар онҳо мо дили Довудро мешунавем, ки ба Худои худ рехта мешавад. Забур 59:1 бо 1 Подшоҳон 19 мувофиқат мекунад; Забур 56 ва 34 бо 1 Подшоҳон 21:10–15; Забур 142 бо 1 Подшоҳон 22:1–3; Забур 63 бо 1 Подшоҳон 22:5; Забур 52 бо 1 Подшоҳон 22:9–19; Забур 54 бо 1 Подшоҳон 23:19–29; Забур 57 бо 1 Подшоҳон 24:1–22; ва Забур 7 бо 1 Подшоҳон 24:9–12.
Шоул тасвири равшани он аст, ки марди ҷисмонӣ чӣ гуна аст — худхоҳ ва худмарказ. Довуд, аз тарафи дигар, марде буд, ки ба дили Худо мувофиқ буд. Мо дар Аъмол 13:22 мехонем, ки Худо Шоулро дур кард ва
барои онҳо Довудро ҳамчун подшоҳ бардошт, ки ба ӯ низ шаҳодат дод ва гуфт: «Ман Довуд писари Йисойро ёфтам, марде, ки ба дили Ман мувофиқ аст, ки тамоми иродаи Маро иҷро хоҳад кард.» (Аъмол 13:22)
Дар ҳоле ки Шоул дар таъқиби Довуд беист буд, ояти мо мегӯяд: «Аммо Худо ӯро ба дасти ӯ надод.» Худо ба Шоул иҷозат намедод, ки мақсадҳои Худро барои Довуд халалдор кунад.
Шоул борҳо гармиро бар зидди Довуд зиёд мекард, аммо чашми Худо ба Довуд буд, ва дасти Ӯ дар термостат буд! Худованд ба Довуд иҷозат дод, ки аз озмоишҳои оташин гузарад, ки дар ниҳоят ӯро ба марди Худое, ки шуд, табдил дод. Петрус ба мо мегӯяд,
Дар ин шумо хеле шодӣ мекунед, гарчанде ки ҳоло барои муддате, агар лозим бошад, аз озмоишҳои гуногун ғамгин шудаед, то ки ҳақиқати имони шумо, ки аз тиллои нобудшаванда хеле гаронбаҳотар аст, гарчанде ки бо оташ озмуда мешавад, дар зоҳир шудани Исои Масеҳ ба ситоиш, шараф ва ҷалол ёфт шавад.» (1 Петрус 1:6–7).
Яъқуб ба мо дастур медиҳад, ки
ҳамаи онро шодӣ ҳисоб кунед, вақте ки ба озмоишҳои гуногун дучор мешавед, донистани он ки озмоиши имони шумо сабрро ба вуҷуд меорад. Аммо бигзор сабр кори комили худро дошта бошад, то ки шумо комил ва мукаммал бошед, ҳеҷ чиз намерасад. Агар касе аз шумо ҳикмат намерасад, бигзор аз Худо пурсад, ки ба ҳама саховатмандона ва бе маломат медиҳад, ва ба ӯ дода хоҳад шуд.» (Яъқуб 1:2–5).
Лаҳзаи имрӯза:
Дар хотир доред, ки Худои мо ҳамеша назорат мекунад ва ҳаёти моро идора мекунад. Ӯ танҳо мехоҳад, ки мо ба Ӯ бовар кунем ва ба фаҳмиши худ такя накунем!
