«Вақте ки онҳо ҳамаи он чиро, ки дар бораи Ӯ навишта шуда буд, иҷро карданд, Ӯро аз салиб фуроварда, дар қабр гузоштанд. Аммо Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард» (Аъмол 13:29–30).
Пештар дар Аъмол, Петрус гуфт: «Аммо шумо Муқаддас ва Одилро инкор кардед ва хоҳиш кардед, ки қотил ба шумо дода шавад, ва шумо Муаллифи ҳаётро куштед, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард. Ба ин мо шоҳидем» (Аъмол 3:14–15).
Дар ин ҷо, Павлус ҳамин ҳақиқатро эълон мекунад ва ба мо яке аз муҳимтарин лаҳзаҳои «Аммо Худо»-ро дар силсилаи мо медиҳад. Мардум Худованд Исоро салиб заданд ва Ӯро дафн карданд —аммо Худо Ӯро аз миёни мурдагон эҳё кард.
Ибриён 5:7 ба мо мегӯяд: «Ӯ дуоҳо ва илтиҷоҳоро бо фарёдҳои пуршиддат ва ашк ба Ӯ, ки қодир буд Ӯро аз марг наҷот диҳад, пешкаш кард ва ба сабаби тарс аз Худо шунида шуд.»
Ин «Аммо Худо» фарқияти ниҳоӣ аст! Павлус ба мо хотиррасон мекунад, ки агар Масеҳ эҳё нашуда бошад, «имони шумо бефоида аст; шумо ҳанӯз дар гуноҳҳои худ ҳастед» (1 Қӯринтиён 15:17). Аммо ба сабаби ин «Аммо Худо», мо Наҷотдиҳандае дорем, ки дигар ҳеҷ гоҳ намемирад: «Донистани он ки Масеҳ, ки аз мурдагон эҳё шудааст, дигар намемирад» (Румиён 6:9).
Петрус шарҳ медиҳад, ки Худо Худованд Исоро эҳё кард, то ки тавба дода шавад (Аъмол 5:30–31). Ӯ инчунин менависад: «Мувофиқи раҳмати бузурги худ, Ӯ моро ба умеди зинда тавассути эҳёи Исои Масеҳ аз мурдагон аз нав таваллуд кард» (1 Петрус 1:3).
Дар рӯзи Пантикост, Петрус далерона эълон кард: «Ин Исоро Худо эҳё кард, ва мо ҳама шоҳиди ин ҳастем. Аз ин рӯ, дар дасти рости Худо баланд карда шуда, ва аз Падар ваъдаи Рӯҳи Муқаддасро гирифта, Ӯ инро, ки шумо худатон мебинед ва мешунавед, рехтааст» (Аъмол 2:32–33).
Азбаски Масеҳ эҳё шудааст, «акнун барои онҳое, ки дар Масеҳ Исо ҳастанд, ҳеҷ маҳкумият нест» (Румиён 8:34).
Натиҷаи дигари пурҷалоли ин «Аммо Худо» ин аст, ки ҳар як имондор аз хашми оянда наҷот дода мешавад: «[Мо] Писари Ӯро аз осмон интизорем, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард — Исо, ки моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Таслӯникиён 1:10; муқоиса кунед Румиён 5:9).
Ва азбаски Ӯ эҳё шуд, мо аз эҳёи худ итминон дорем: «[Мо медонем], ки Ӯ, ки Худованд Исоро эҳё кард, моро низ бо Исо эҳё хоҳад кард ва моро бо шумо ба ҳузури худ хоҳад овард» (2 Қӯринтиён 4:14; муқоиса кунед Румиён 6:4; 8:11; 1 Қӯринтиён 6:14; 15:20).
Лаҳзаи мулоҳиза барои ҳаёт
Эҳёи Худованд Исо асоси итминон барои имондорон аст, ки мо аз ҳама маҳкумият озод шудаем ва он асоси умеди мост, ки Ӯ моро ба ҳузури худ хоҳад овард.
